Αθανάσιος Καραπέτσας : ΔΥΣΟΙΩΝΟΙ ΚΑΙ ΟΔΥΝΗΡΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

     Και να θέλεις να ξεχάσεις, τα απογευματινά ανακοινωθέντα δεν σ’ αφήνουν. Συμπάσχεις με τους εξαθλιωμένους Βραζιλιάνους, αγωνιάς με τους φύλακες των συνόρων μας και φοβάσαι για το μέλλον. Αντί για όνειρα εφιάλτες. Κορονοϊός, ελληνοτουρκικά, φτώχεια, ανασφάλεια, αδιέξοδα, απογοήτευση. Ένας κόσμος φτιαγμένος στα μέτρα μας απ’ το ζυμάρι της κοινωνίας μας. Αλίμονο στους νέους μας.

     Ανεργία, αν είσαι τυχερός, στην καλύτερη των περιπτώσεων και δουλεύεις, παίρνεις περίπου 600 ευρώ. Αν μπορείς ζήσε αξιοπρεπώς, κάνε οικογένεια. Πώς; Για παιδιά ούτε λόγος. Πέρα από τα χρήματα δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε διάθεση. Ποιος νοιάζεται για την υπογεννητικότητα. Κούφια λόγια στον αέρα. Τα λιγοστά χρήματα δεν φτάνουν όσο και να τα τραβήξεις. Όπου και να τα κρύψεις οι ανάγκες θα τα ξετρυπώσουν, θα τα εξανεμίσουν. Αλήθεια, οι μελέτες επ’ αυτού τι λένε; Πόσα χρήματα χρειάζονται για να ζήσεις σαν άνθρωπος;

     Η μετανάστευση είναι μια λύση. Καινούργια σκλαβοπάζαρα. Ο Ξανθόπουλος θα βρεθεί, το ίδιο και ο Καζαντζίδης. Άπονη ζωή, κοινωνία ψεύτρα. Ύστερα πώς να μη συγκαταλεγόμαστε στους πλέον απαισιόδοξους λαούς; Πάμε μπροστά με βήματα προς τα πίσω. Και η οπισθοδρόμηση αντικατοπτρίζεται στους βαθμολογικούς πίνακες των εισαγωγικών για τα πανεπιστήμια. Μαθητές που δεν άξιζαν να τελειώσουν το Λύκειο βρέθηκαν στο πανεπιστήμιο. Τι διάβολο επιστήμονες θα γίνουν αυτοί που εισήχθησαν με βαθμούς πολύ κάτω από τη βάση. Ανοίξτε επιτέλους τις πόρτες για όλους. Δεν έχει μείνει και κανένας απ’ έξω.

    Φτάνει πια. Ας ψηλώσουμε τον πήχη των απαιτήσεων και των προσδοκιών. Ας πάψουν τα σχολειά μας να βγάζουν αγράμματους. Ας πάψουμε επιτέλους να κοροϊδεύουμε εγκληματικά τους νέους μας. Ας αντιμετωπίσουμε την εκπαίδευση με τη δέουσα σοβαρότητα ως φορείς μιας τεράστιας πολιτιστικής-πνευματικής κληρονομιάς. Διαφορετικά το μέλλον μας δεν θα είναι ευοίωνο, αλλά σκοτεινό. Είμαστε υπόλογοι απέναντι στα όνειρα των νέων μας, που  σε λίγες ημέρες τα χαμόγελά τους, σαν κέφι ζωής, θα κατακλείσουν τους δρόμους προς τα σχολειά. Η ματιά τους ικανή να ξεκαθαρίζει τον ορίζοντά μας. Ας κάνουμε λοιπόν την αρχή. Τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους φαίνεται πως αδιαφορούν. Προτιμούν άβουλα κι υπάκουα όντα κι όχι ενεργούς πολίτες. Θέλουν κοπάδια κι όχι προσωπικότητες. 'Annus horribilis', φρικτοί οι  καιροί. Αντίδοτο σ’ όλα αυτά στέκεται το δώρο που μας χάρισε ο θεός, την υπομονή. Μ’ αυτή και τον αγώνα μας θα τα προσπεράσουμε τις αδυναμίες μας.

                                          Αθαν. Γ. Καραπέτσας