Θήβα real news

 Εργαστήρι για παιδιά:

 Τη φετινή σεζόν θα λειτουργήσει τμήμα παιδιών, ηλικίας από 6 - 12 ετών, που θα ξεκινήσουν ως θεατρική ομάδα, στοχεύοντας στη δημιουργία μιας παράστασης, στην οποία τα παιδιά θα ζήσουν όλη τη διαδικασία του θεατρικού ανεβάσματος.

 Τα θεατρικά εργαστήρια ξεκινούν το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026 και οι συναντήσεις θα γίνονται κάθε Σάββατο από τις 11:00 – 13:00

 Εργαστήρι ενηλίκων:

 Το θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων έχει σκοπό να μυήσει στη θεατρική δραστηριότητα όσους και όσες ενδιαφέρονται να έρθουν σε επαφή με το δημιουργικό κομμάτι της θεατρικής τέχνης. Στα εργαστήρια ενηλίκων, θα διδάσκονται μαθήματα υποκριτικής, αυτοσχεδιασμού και ορθοφωνίας. Στόχος της θεατρικής ομάδας, είναι η δημιουργία μιας παράστασης.

 Τα θεατρικά εργαστήρια ξεκινούν το Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026 και οι συναντήσεις θα γίνονται κάθε Δευτέρα από τις 19:30 – 21:30

 Οι συναντήσεις θα γίνονται στον Πολυχώρο Πολιτισμού στην αίθουσα Κ. & Α. Παπαπαναγιώτου, στο νέο Δημαρχείο Λιβαδειάς.

 Κόστος συμμετοχής για όλα τα εργαστήρια/άτομο: 15 € μηνιαίως. Το κόστος συμμετοχής για 2 άτομα από την ίδια οικογένεια ανέρχεται στο ποσό των 25 € μηνιαίως

 Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να λαμβάνετε ηλεκτρονικά με email στο: dleventis@livadia.gr, στο Τμήμα Πολιτισμού, Αθλητισμού, Τουρισμού στον 2ο όροφο του Δήμου Λεβαδέων, Πλατεία Λ. Κατσώνη, κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες και στο τηλέφωνο 22613 50818 κ. Λεβέντη Δημήτρη.

 ΤΟ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΡΟΥΜΕΛΗΣ ΕΠΙΧΟΡΗΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ, ΤΟ ΔΗΜΟ ΛΑΜΙΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 Το Εργατικό Κέντρο Λιβαδειάς καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαράδεκτη, απάνθρωπη και προκλητική απόλυση του συναδέλφου μας από την εργοδοσία της «Ευρωπαϊκοί Βωξίτες» (Όμιλος Metlen).

 Η εργοδοσία δεν δίστασε να απολύσει έναν εργαζόμενο με πάνω από 17,5 χρόνια εργασίας στα Μεταλλεία, ο οποίος μάλιστα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και βρισκόταν σε καθεστώς αναρρωτικής άδειας.

 Για τις πολυεθνικές και τα κέρδη τους, οι ζωές μας και η υγεία μας είναι απλά «κόστος» και αναλώσιμα νούμερα.

 Ο Όμιλος METLEN επιμένει να καλλιεργεί την εικόνα μιας «μεγάλης οικογένειας», όπου η ανάπτυξη και η κερδοφορία μοιράζονται δίκαια ως καρπός κοινής προσπάθειας, η πραγματικότητα όμως στους χώρους δουλειάς έρχεται να το διαψεύσει.

 Αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά πως στην μοιρασιά δικά τους είναι τα κέρδη και δικές μας οι ζημιές, τα κόστη, τα εργατικά ατυχήματα, οι απολύσεις και η αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα!

 Απαιτούμε εδώ και τώρα:

 · Την άμεση ανάκληση της παράνομης και καταχρηστικής απόλυσης του συναδέλφου μας.

 · Την πλήρη διασφάλιση των θέσεων εργασίας και των δικαιωμάτων όλων των μεταλλωρύχων.

 · Την τήρηση όλων των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας και τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού ασφαλείας .

 Στεκόμαστε στο πλευρό του συναδέλφου μας και στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις του Εργατικού Κέντρου Φωκίδας και των υπόλοιπων σωματείων της περιοχής.

 Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε αγωνιστική ετοιμότητα και μαζική συμμετοχή στις κατά τόπους στάσεις εργασίας και στις παραστάσεις διαμαρτυρίας.

 Για το Δ.Σ.

 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                            Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 ΚΟΛΙΟΥΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ                 ΤΑΤΣΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

 Στο τέλος του μήνα, περίπου 2,2 εκατομμύρια συνταξιούχοι αναμένεται να δουν στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς το ποσό των 400 ευρώ, στο πλαίσιο της ετήσιας οικονομικής ενίσχυσης που παρουσιάζει η κυβέρνηση ως μέρισμα ανάπτυξης και επιστροφή του πλεονάσματος στην κοινωνία.

 Πίσω, όμως, από την κυβερνητική εξαγγελία κρύβεται μια σημαντική οικονομική παράμετρος: Τα 800 εκατ. ευρώ που απαιτούνται για την καταβολή της ενίσχυσης προέρχονται από τα έσοδα της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ).

 Πρόκειται για την εισφορά που επιβαρύνει περίπου 500.000 συνταξιούχους, κυρίως με υψηλότερες συντάξεις, και η οποία εξακολουθεί να παρακρατείται, παρά το γεγονός ότι θεσπίστηκε στο πλαίσιο των μνημονιακών δημοσιονομικών παρεμβάσεων.

 Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δημοσιονομικά στοιχεία, που είδαν το φως της δημοσιότητας, τα ετήσια έσοδα από την ΕΑΣ ανέρχονται σε περίπου 888 εκατ. ευρώ. Από αυτά, τα 800 εκατ. ευρώ προορίζονται για την καταβολή των 400 ευρώ στους 2,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, ενώ απομένουν περίπου 88 εκατ. ευρώ.

 Η πραγματικότητα, επομένως, διαφοροποιείται από την εικόνα που επιχειρεί να προβάλει η κυβέρνηση περί επιστροφής του μερίσματος της ανάπτυξης. Στην ουσία, μια κατηγορία συνταξιούχων, εκείνη που καταβάλλει την ΕΑΣ, χρηματοδοτεί μια παροχή η οποία απευθύνεται στο σύνολο σχεδόν των συνταξιούχων.

 Με άλλα λόγια, οι 500.000 συνταξιούχοι που επιβαρύνονται με την ΕΑΣ χρηματοδοτούν την οικονομική ενίσχυση των 2,2 εκατομμυρίων συνταξιούχων. Και αυτό είναι το στοιχείο που αλλάζει ουσιαστικά την εικόνα της κυβερνητικής παροχής.

 Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα αφορά τη διαχείριση των χρημάτων που συγκεντρώνονται από την Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων.

 Τα έσοδα της ΕΑΣ συνδέονται με τον ΑΚΑΓΕ (Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών), ο οποίος δημιουργήθηκε για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος και την κάλυψη μελλοντικών συνταξιοδοτικών αναγκών.

 Σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρθηκαν, τα αποθεματικά του ΑΚΑΓΕ έχουν φτάσει περίπου τα 23 δισ. ευρώ.

 Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς ακριβώς αξιοποιούνται τα ποσά που εισπράττονται από την ΕΑΣ και με ποιον τρόπο διασφαλίζεται ότι κατευθύνονται στον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε η εισφορά.

 Διότι, εφόσον τα χρήματα αυτά προορίζονται για τη στήριξη των μελλοντικών συντάξεων, η αξιοποίησή τους για τη χρηματοδότηση μιας ετήσιας παροχής δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με τη δημοσιονομική διαχείριση και τη διαφάνεια.

 Όταν η χρηματοδότηση της παροχής στηρίζεται στα έσοδα μιας εισφοράς που επιβαρύνει μια συγκεκριμένη κατηγορία συνταξιούχων, τότε η κυβερνητική επιχειρηματολογία περί επιστροφής του μερίσματος της ανάπτυξης χρειάζεται να εξεταστεί υπό διαφορετικό πρίσμα.

 Στην πραγματικότητα, οι συνταξιούχοι που πληρώνουν την ΕΑΣ χρηματοδοτούν την ενίσχυση των 400 ευρώ που η κυβέρνηση εμφανίζει ως κοινωνική παροχή.

 https://neasintaxiouxon.gr

Για άγνωστη αιτία ο οδηγός του οχήματος εξετράπη της πορείας του και από τύχη δεν υπήρξαν θύματα.

Οι κάτοικοι ζητούν έργα ανακατασκευής στο συγκεκριμένο σημείο επιρρίπτοντας ευθύνες για ολιγωρία στο Δήμο Θηβαίων.

Μάλιστα επισημαίνουν ότι πριν από 6 μήνες είχε συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός υπογραφών από τους πολίτες ζητώντας άμεσες παρεμβάσεις.

Η ανάρτηση του Συλλόγου “Αργώ-Αλυκή Βοιωτίας”:

Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026, άλλος ένας οδηγός ξέφυγε από την πορεία του, στο γνωστό σημείο – στροφή, στον δρόμο Ξηρονομής – Αλυκής.

Και πάλι από καθαρή τύχη, δεν θρηνήσαμε κάποιο θύμα. Δεν έχει περάσει ούτε 6-μηνο από την συλλογή μεγάλου αριθμού υπογραφών για το συγκεκριμένο θέμα.

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΉ Η ΕΠΙΣΠΕΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΉ ΤΟΥ ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΔΡΌΜΟΥ, ΠΟΥ ΑΠΌ ΚΑΘΑΡΗ ΤΥΧΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΘΡΗΝΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΘΥΜΑ.

Οι ευθύνες είναι τεράστιες και αφορούν αποκλειστικά τον Δήμο Θηβαίων.

 Επειδή… ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει:

 Μετά τη μεγάλη και εξαιρετικά επιτυχημένη χειμερινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα (Οκτώβριος 2025 – Μάιος 2026), γεμάτη συνεχόμενα sold out, η παράσταση επιστρέφει σε νέα πανελλαδική περιοδεία τον χειμώνα 2026 – 2027.

 Ο Σωτήρης Καλυβάτσης ξανα-φοράει προβιά (γνωστού οίκου μόδας) για να ξανα-γίνει ο σύγχρονος CAVEMAN: ο άνθρωπος των σπηλαίων της διπλανής πόρτας, ένας πρωτόγονος με Wi-Fi, τηλεκοντρόλ και πιστωτική! Είναι έτοιμος να αποδείξει ότι το αιώνιο μπρα-ντε-φερ μεταξύ άντρα και γυναίκας ξεκίνησε πολύ πριν ανακαλύψουμε το delivery, το Tik-Tok και το γάλα αμυγδάλου.

 Διασκευή - Σκηνοθεσία, με ρόπαλο του Νεάντερτάλ, αναλαμβάνει ο Γιώργος Γαλίτης.

 Το παγκόσμιο φαινόμενο CAVEMAN - η πιο επιτυχημένη κωμωδία για της σχέσεις των δύο φύλων- είναι εδώ, με πολύ γέλιο, αυτοσαρκασμό, συγκίνηση, χορό, τραγούδι, μπαλέτα, λιοντάρια, κροκοδείλους, ένα μοναδικό υπερθέαμα με χιλιάδες κομπάρσους και προϊστορικές αλήθειες που σπάνε κόκαλα (μαμούθ)!

 Μια παράσταση που απαντά στα μεγάλα ερωτήματα:

 Γιατί οι άντρες δε βρίσκουν ποτέ τα πράγματά τους;

 Γιατί οι γυναίκες επιμένουν να μιλάνε για τα συναισθήματά τους… ΤΩΡΑ;

 Γιατί ένας άντρας από την πολλή στοχοπροσήλωση, χάνει και το στόχο και την προσήλωση;

 Γιατί η απάντηση μιας γυναίκας είναι αυτή που πάντοτε επαναπροσδιορίζει την ερώτηση;

 Και, τελικά, υπάρχει ζωή μετά το γάμο;

 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

 CAVEMAN ο Σωτήρης Καλυβάτσης

 Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιώργος Γαλίτης

 Σκηνικά-Κοστούμια: Ντέιβιντ Νεγρίν

 Φωτισμοί: Θεόδωρος Γκόγκος

 Μουσικό Ηχοτόπιο: Νίκος Ασημάκης

 Βοηθός Σκηνογράφου: Ξένια Κούβελα

 Παραγωγή: Non Grata Productions

 Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/caveman-periodeia-2os-xronos/

 Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης Email: info@kokolakispr.gr και kokolakispr@gmail.com

Οι κυβερνητικές συστάσεις για περιορισμό των απευθείας αναθέσεων και των προσλήψεων προκάλεσαν την ειρωνική απάντηση της αντιπολίτευσης περί «πρωταθλητισμού» στις αναθέσεις, ενώ το συνέδριο οδηγήθηκε σε χωριστά ψηφίσματα, άγριους διαξιφισμούς και σοβαρές καταγγελίες για τη διαδικασία της καταμέτρησης.

Αυτό το χάος στις κάλπες αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα της παθογένειας μας: όταν οι παρατάξεις λειτουργούν ως «τοπικά γραφέία» των κεντρικών κομμάτων, η σιωπή γίνεται αναγκαστική. Είτε πρόκειται για τη σιωπή των «γαλάζιων» δημάρχων που διστάζουν να συγκρουστούν για να μην εκθέσουν το κόμμα τους, είτε για την εργαλειοποίηση των προβλημάτων από την αντιπολίτευση για λόγους μικροπολιτικής κριτικής, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η Πατρίδα και οι τοπικές κοινωνίες πληρώνουν το μάρμαρο.

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της κατάντιας είναι η διαχείριση του περιβάλλοντος και της ενέργειας. Με αφορμή την ομιλία του Δημάρχου Καρύστου, ο οποίος ήταν εισηγητής για θέματα περιβάλλοντος, γίνεται πλέον φανερό το μέγεθος του προβλήματος.

Στη Βοιωτία και την Εύβοια, από την Κάρυστο μέχρι τη Θίσβη και τις Πλαταιές, η έννοια της φέρουσας ικανότητας έχει προ πολλού ξεπεραστεί. Ολόκληρες βουνοκορφές και ιστορικές περιοχές μετατρέπονται σε βιομηχανικές ζώνες ενέργειας μέσω μιας άναρχης τοποθέτησης ΑΠΕ. Και η σιωπή των Δήμων όλα αυτά τα χρόνια παραμένει εκκωφαντική, κρυμμένη πίσω από το άλλοθι ότι «οι αποφάσεις παίρνονται fast-track στην Αθήνα».

Η προστασία του τόπου μας μεταλλάχθηκε σε μια καθαρά συναλλακτική λογική «αντισταθμιστικών οφελών». Το επιχείρημα «αφού η καταστροφή έγινε, τουλάχιστον ας πάρουμε παραπάνω χρήματα» μετατρέπει το περιβάλλον σε εμπόρευμα.

Μέσα στην οικονομική τους ασφυξία, οι δήμαρχοι αντιμετωπίζουν τα έσοδα από το ποσοστό των ΑΠΕ ως «σωσίβιο» για τα ταμεία τους, παρά ως αποζημίωση για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των δημοτών τους. Η Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα λειτουργεί συχνά ως ο τελευταίος τροχός της αμάξης, στερούμενη του πολιτικού θάρρους να συμπαρασταθεί έμπρακτα στα κινήματα των πολιτών και να μπλοκάρει τις αυθαιρεσίες.

Κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια, γινόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Εμφανίζονται διάφοροι όψιμοι «σωτήρες» που τάζουν μια «ανάπτυξη» η οποία δεν έρχεται ποτέ, για να ξεκινήσει ο ίδιος κύκλος πάλι από την αρχή. Αυτό συμβαίνει γιατί η ανάπτυξη αποσυνδέθηκε από τον μακροχρόνιο σχεδιασμό και ταυτίστηκε με τον εκλογικό κύκλο και τα έργα βιτρίνας.

Το μόνο σοβαρό σχέδιο ανασυγκρότησης που γνώρισε αυτός ο τόπος ήταν το όραμα του Αντώνη Τρίτση και η Επιχείρηση Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης (ΕΠΑ). Ένα σχέδιο βαθιά δημοκρατικό και επιστημονικό που έθετε ως προτεραιότητα τον άνθρωπο, τον περιβαλλοντικό έλεγχο και την αληθινή συμμετοχή των πολιτών μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις γειτονιάς. Ο Τρίτσης δεν δίστασε να συγκρουστούν με μεγαλοεργολάβους και το βαθύ κράτος για να επιβάλει κανόνες· αν ζούσε σήμερα, η άναρχη τοποθέτηση των ΑΠΕ θα τον έβρισκε στα οδοφράγματα.

Σήμερα, αντί για το όραμα του Τρίτση, εφαρμόζουμε το δόγμα: «πάμε κατά διαόλου και πατάμε γκάζι». Η πραγματική ανατροπή, όμως, δεν θα έρθει από τις κομματικές ηγεσίες που βολεύονται με τους διαχωρισμούς. Μπορεί να ξεκινήσει μόνο από τη βάση, μέσα από ανεξάρτητα τοπικά κινήματα, ανοιχτές συνελεύσεις ή τοπικά δημοψηφίσματα που θα επιβάλουν τη φωνή των πολιτών στους σιωπηλούς δήμους.

Όταν ένας δήμαρχος νιώσει ότι θα χάσει την καρέκλα του επειδή τον αποδοκιμάζουν οι ίδιοι οι συνδημότες του για τη σιωπή του και όχι επειδή του αφαίρεσε τη στήριξη το κόμμα, τότε μόνο θα αναγκαστεί να βγει μπροστά. Η άρνηση να αποδεχτούμε αυτή την κατάντια ως κανονικότητα είναι η μόνη ελπίδα για να αλλάξει κάτι.

Το περιβάλλον και ο τόπος μας δεν είναι εμπόρευμα για αντισταθμιστικά! Φρένο στην άναρχη καταστροφή – Οι Δήμοι μπροστά, όχι θεατές στο ίδιο έργο!

Όχι στην Αυτοδιοίκηση των "ψιχίων" και των κομματικών γραφείων! Επιστροφή στην Αυτοδιοίκηση των πολιτών, του σχεδιασμού και του οράματος.

Γεώργιος Κούλας

Μέλος της Παράταξης «Δημότες εν δράσε»

 Όλα αυτά γίνονται την ώρα που η οργή των βιοπαλαιστών αγροτών, κτηνοτρόφων και μελισσοκόμων συνολικά του λαού, ξεχειλίζει από την μπόχα που συνεχίζει να αναδίδεται από το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ και την προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ να συγκαλύψει τις πραγματικές ευθύνες, τους ενόχους και την εμπλοκή στελεχών της στην υπόθεση.

 Την ίδια ώρα οι αγρότες φορτώνονται στις πλάτες τους τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με το αυξημένο κόστος παραγωγής όπως στα λιπάσματα, στις ζωοτροφές, στο πετρέλαιο που έχει ξεπεράσει τα 2€. Διώκονται οι αγωνιστές αγρότες γιατί σήκωσαν το ανάστημά τους και πάλεψαν για την επιβίωσή τους πάνω από 50 μέρες έχοντας στο πλευρό τους όλο τον λαό και στριμώχνοντας την κυβέρνηση.

 Η κυβέρνηση είναι βαθιά γελασμένη αν νομίζει ότι με τέτοιου είδους μεθοδεύσεις θα τρομοκρατήσει τους αγρότες και θα βάλει φρένο στους δίκαιους αγώνες για την επιβίωσή τους, ότι θα βάλει εμπόδια στις αγροτικές κινητοποιήσεις που προετοιμάζονται.

 Το Εργατικό Κέντρο Θήβας με τα σωματεία μέλη του στήριξαν από την πρώτη στιγμή τον αγώνα επιβίωσης των αγροτών και το ίδιο θα πράξουμε και στο μέλλον.

 Απαιτούμε την απόσυρση όλων των κατηγοριών και να σταματήσει κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης και ποινικοποίησης των αγροτικών κινητοποιήσεων, να δοθούν πραγματικές λύσεις από πλευράς κυβέρνησης που θα εξασφαλίζουν την επιβίωση των βιοπαλαιστών αγροτών και των οικογενειών τους.

Αν παρατηρήσει κανείς την καθημερινότητα στις σύγχρονες κοινωνίες, θα δει μια μάζα ανθρώπων βιαστικών, σκυμμένους πάνω από μια φωτεινή οθόνη, απορροφημένων από το μόνιμο άγχος της επιβίωσης, της οικονομικής πίεσης και των αμέτρητων υποχρεώσεων.

Μέσα σε αυτό το γκρίζο, θορυβώδες σκηνικό, οι θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού μας —η κοινωνική συνοχή, η αλληλεγγύη, η απλή και ανιδιοτελής ανθρωπιά— μοιάζουν να υποχωρούν άτακτα, δίνοντας τη θέση τους σε μια διάχυτη σκληρότητα, μια άμυνα απάθειας και έναν ισοπεδωτικό κυνισμό.

Αυτό το μείγμα της αποξένωσης δεν είναι απλώς μια θεωρητική παρατήρηση· αποτελεί μια βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια του κοινού μας μέλλοντος. Όταν οι κοινωνίες χάνουν τα ανθρωπιστικά τους αντανακλαστικά, οδηγούνται μαθηματικά σε πνευματικές και κοινωνικές καταστροφές.

Μετατρεπόμαστε σταδιακά σε απομονωμένες, εγωκεντρικές μονάδες που απλώς συνυπάρχουν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, ανίκανοι να αφουγκραστούμε τον εσωτερικό κόσμο ή τον πόνο του διπλανού μας.

Η επικοινωνία μας έχει γίνει πλέον «εργαλειακή» και βιαστική.

Παγιδευμένοι στην ψευδαίσθηση της διαρκούς ψηφιακής σύνδεσης μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καταλήγουμε πιο μόνοι από ποτέ.

Ανταλλάσσουμε πληροφορίες για να διεκπεραιώσουμε τη μέρα, καταναλώνουμε επιφανειακά ερεθίσματα, αλλά ξεχνάμε να μιλήσουμε για να συνδεθούμε πραγματικά.

Η προσοχή μας, το πιο ακριβό πλέον νόμισμα της εποχής, τεμαχίζεται από αλγορίθμους, στερώντας μας τον πνευματικό χώρο που απαιτείται για να ακούσουμε τον άλλον με υπομονή και εν συναίσθηση.

Κι όμως, η ανθρώπινη ανάγκη για βάθος παραμένει ζωντανή μέσα μας, ακόμα κι αν σήμερα λειτουργεί σε καθεστώς «συναισθηματικής καταπίεσης».

Ο σύγχρονος άνθρωπος, όσο κι αν προσποιείται τον σκληρό, διψάει για το αυθεντικό. Όταν κάποιος επιλέγει συνειδητά να σπάσει τον αυτοματισμό της καθημερινότητας με μια όμορφη χειρονομία —όπως το να μοιραστεί ένα τραγούδι, να αφιερώσει μερικές ζεστές λέξεις ή να δείξει αληθινό, ανυπόκριτο ενδιαφέρον— δημιουργεί μια πολύτιμη, ζωτική ρωγμή στον τοίχο της αποξένωσης.

Μια τέτοια κίνηση κρύβει μια βαθιά πρόθεση: σημαίνει ότι κάποιος αφιέρωσε χρόνο και σκέψη μέσα στον θόρυβο της ημέρας για να πει στον άλλον «σε βλέπω, υπάρχεις, η παρουσία σου έχει σημασία».

Αυτό άλλωστε, έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που η ψυχή γνωρίζει ανέκαθεν: η ανταλλαγή όμορφων λέξεων και η συναισθηματική εγγύτητα λειτουργούν ως βιολογικό φάρμακο για τον οργανισμό, μειώνοντας το στρες και θωρακίζοντας την ψυχική και σωματική μας υγεία. Η τρυφερότητα δεν είναι αδυναμία· είναι η μέγιστη μορφή ισχύος.

Σε μια δύσκολη εποχή που απειλεί να μας μετατρέψει σε ανθρώπους «χωρίς συνθήματα», χωρίς ταυτότητα και χωρίς συναισθηματικά αντισώματα, αυτές οι μικρές χεινονομίες αποκτούν τον χαρακτήρα μιας ειρηνικής, αλλά ριζοσπαστικής επανάστασης. Είναι μια συνειδητή πράξη αντίστασης στη φθορά και στον εκφυλισμό των ανθρώπινων σχέσεων.

Ας μην προσπερνάμε, λοιπόν, αυτές τις μικρές στιγμές ομορφιάς και ας τους δώσουμε τον χρόνο και τον χώρο να αναπνεύσουν. Ο κόσμος μας δεν θα αλλάξει μέσα από μεγαλεπήβολα, απρόσωπα και τεχνοκρατικά σχέδια, αλλά από την καθημερινή μας επιμονή να παραμείνουμε άνθρωποι.

Από ένα τραγούδι που μοιραζόμαστε, μια καλή κουβέντα που προφέρουμε και την απόφαση να κοιτάξουμε ξανά, με καθαρό βλέμμα, ο ένας τον άλλον στα μάτια.-

Γεώργιος Κούλας

Με τους Δημότες

"Δημότες εν Δράσει"

 Η πολιτική που εφαρμόζεται διαχρονικά απ’ όλες τις κυβερνήσεις και συνεχίζει με μεγαλύτερη ένταση η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, αντιμετωπίζει τη μόρφωση των παιδιών μας ως βάρος για τον κρατικό προϋπολογισμό, τις δημοσιονομικές αντοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα κοστολογημένα προγράμματα των μνηστήρων της εξουσίας.

 Η μεταφορά της συντήρησης και ανάπτυξης της σχολικής στέγης στους Δήμους, χωρίς το απαραίτητο προσωπικό και τη χρηματοδότηση, χωρίς νομοθετικό πλαίσιο που θα επιταχύνει τη δημιουργία νέων σύγχρονων δομών, όξυνε το πρόβλημα, καταγράφοντας τον 21ο αιώνα σχολεία σε κοντέινερ, «βροχή» πτώσης σοβάδων, νηπιαγωγεία σε ισόγεια πολυκατοικιών, γερασμένα κτίρια, νέα σχολεία που δεν προχωρούν, επικίνδυνες μηχανολογικές και ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, ατελείς προσεισμικούς ελέγχους, ανύπαρκτη πυροπροστασία, ακατάλληλα ειδικά σχολεία με την πλειοψηφία των μαθητών με ειδικές ανάγκες να μη βρίσκουν δημόσιο σχολείο που θα καλύπτει τις ανάγκες τους.

 Όσο σημαντική κι αν είναι η προσπάθεια που καταβάλλουν καθημερινά οι εργαζόμενοι των Δήμων, δεν μπορούν ούτε να μεταμορφώσουν τα σχολεία, ούτε να υποκαταστήσουν την υποχρέωση του κράτους στην ουσιαστική αναβάθμιση και επισκευή των σχολικών υποδομών, ιδίως όταν μεσοσταθμικά δίνονται 20-30 ευρώ ανά μαθητή ετησίως για το επισκευαστικό πρόγραμμα κάθε Δήμου.

 Τα οξυμένα προβλήματα δεν λύνονται με το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου», που αφορά κατά βάση αποσπασματικές παρεμβάσεις για μόλις το 3% των σχολείων. Πρόγραμμα που επιβλέπουν οι ελάχιστοι μηχανικοί των Κτιριακών Υποδομών (ΚΤΥΠ ΑΕ). Δεν λύνονται με «φασόν» προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης που προβλέπουν θερμοπροσώψεις χωρίς έλεγχο στατικών, που απαιτούν τακτοποίηση αυθαιρεσιών, πανάκριβα σχέδια ΔΗΣΜΕ και ΣΕΑΚ αντιμετωπίζοντας πρακτικά τα δημόσια σχολεία ως ιδιώτες.

 Η ίδια απαράδεκτη λογική επικρατεί και στην καθημερινή λειτουργία των σχολείων. Από το μάθημα μέχρι την καθαριότητα. Τεράστιες οι ελλείψεις και σε εκπαιδευτικούς, παράλληλη στήριξη, τμήματα ένταξης. Οι ανάγκες καθαριότητας αντιμετωπίζονται με ανεπαρκή χρηματοδότηση, περιορισμένες ανθρωποώρες και συμβασιούχους εργαζόμενους, αντί για επαρκές μόνιμο προσωπικό με πλήρη δικαιώματα. Οι σχολικοί τροχονόμοι, χαρακτηρίζονται ως «εθελοντές», ενώ οι σχολικοί φύλακες είναι είδος υπό εξαφάνιση. Οι διαγωνισμοί για τη σχολική μεταφορά συνθλίβονται από το «Τουριστικό Θαύμα».

 Τα χρήματα που δίνονται για λειτουργικές δαπάνες των σχολείων αφορούν μόλις σε 70 ευρώ ανά μαθητή ετήσια (!), ενώ με τις αυξήσεις σε πετρέλαιο και καύσιμα, την αβάσταχτη φορολογία του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) και ΦΠΑ, που καταβάλλονται κανονικά για τα σχολεία, γεμίζοντας τα ταμεία του κράτους, για να τροφοδοτήσουν την πολεμική εμπλοκή και την χρηματοδότηση «επενδύσεων» μεγάλων ομίλων. Η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών, η χρόνια υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση των δημοτικών υπηρεσιών, η προώθηση της λεγόμενης «αυτονομίας» των σχολικών μονάδων και η είσοδος χορηγών αποτελούν πλευρές της ίδιας πολιτικής. Η οικονομική αφαίμαξη των γονιών συμβαδίζει με «χρυσούς χορηγούς» και επιχειρηματική «φιλανθρωπία» ιδρυμάτων όπως του Ωνάση, που το κράτος χάρισε τα δημόσια σχολεία για να φτιαχτούν σχολεία για λίγους και εκλεκτούς. Τελικά με κάθε τρόπο ενισχύεται η κατηγοριοποίηση των σχολείων και υπονομεύεται ο ενιαίος χαρακτήρας της παρεχόμενης γνώσης και μόρφωσης για όλους τους μαθητές. Ένα σύστημα που θεωρεί κόστος τη δημόσια εκπαίδευση βρίσκει απέναντί του την οργανωμένη νεολαία όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη, στη Γαλλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, το Βέλγιο, την Αλβανία.

 Η ΚΕΔΕ στέκεται στο πλάι μαθητών, εκπαιδευτικών και γονιών και απαιτώντας εδώ και τώρα:

 -Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για τη σχολική στέγη, με ολοκληρωμένο πρόγραμμα μεγάλης κλίμακας επισκευών και συντηρήσεων, αλλά και ανέγερσης νέων, σύγχρονων και ασφαλών σχολείων.

 -Οριστική λύση στη στέγαση των σχολείων ειδικής αγωγής, με άμεση κρατική παρέμβαση και διαδικασία κατεπείγουσα στην ανεύρεση κατάλληλων χώρων.

 -Πρόγραμμα άμεσης αντικατάστασης των προκατασκευασμένων αιθουσών και ανέγερσης κατάλληλων κτιρίων για τα νηπιαγωγεία.

 -Ολοκληρωμένους δευτεροβάθμιους αντισεισμικούς ελέγχους για όλα τα σχολεία, και τριτοβάθμιους όπου απαιτούνται, με κάλυψη των ευρημάτων τους.

 -Νομιμοποίηση όλων των δημόσιων σχολικών υποδομών και εξειδικευμένο κρατικό πρόγραμμα για την αναβάθμιση των μηχανολογικών και ηλεκτρολογικών υποδομών τους.

 -Μόνιμες προσλήψεις στις τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων, στη σχολική καθαριότητα και στη φύλαξη.

 -Οι «εθελοντές» τροχονόμοι να μονιμοποιηθούν και να αξιοποιηθούν ως φύλακες, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

 -Άμεση κάλυψη όλων των εκπαιδευτικών κενών στα σχολεία, γενικά και ειδικά, με μόνιμες προσλήψεις και αξιοπρεπείς μισθούς.Εξασφάλιση της παράλληλης στήριξης για κάθε μαθητή.

 -Προσλήψεις σχολικών νοσηλευτών για επαρκή και πλήρη κάλυψη όλων των σχολείων και των επειγουσών νοσηλευτικών αναγκών όλων των μαθητών με σοβαρές παθήσεις, όπως ορίζεται από την ιατρική επιστήμη.

 -Υποδομές σίτισης και πρόσληψη τραπεζοκόμων σε κάθε σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για την ολοκληρωμένη διατροφική κάλυψη και διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς

 -Ενιαίο Δημόσιο Φορέα Μεταφοράς Μαθητών, εξοπλισμένο με τον απαραίτητο στόλο οχημάτων και προσωπικό.

 -Να μειωθεί κάτω από το επίπεδο της βιομηχανικής δραστηριότητας η χρέωση της κιλοβατώρας για τα δημόσια σχολεία, να θεσμοθετηθεί ειδικό τιμολόγιο για τις ανάγκες σε θέρμανση, μηδενικά τιμολόγια για της ανάγκες τους σε ύδρευση – αποχέτευση. Να καταργηθεί ο ΦΠΑ και ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στις συναλλαγές τους.

 Καλούμε σε ημέρα Πανελλαδικής Δράσης για τα παιδιά μας και τις σχολικές υποδομές στις 15 Δεκεμβρίου σε όλους τους Δήμους, σε όλα τα σχολεία.