ΘΗΒΑ REAL NEWS

 Μετά την καταστροφική πυρκαγιά του καλοκαιριού, που κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος του ελαιώνα της περιοχής μας, οι ελαιοπαραγωγοί της Θίσβης βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ακόμη σοβαρό πλήγμα. Την εκτεταμένη προσβολή της ελαιοπαραγωγής από τον δάκο.

Εκεί που η φωτιά άφησε πίσω της καμένη γη, κατεστραμμένα δέντρα και χαμένο κόπο χρόνων, έρχεται τώρα ο δάκος να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ήδη δύσκολη κατάσταση και να απειλήσει ό,τι απέμεινε από τη φετινή ελαιοπαραγωγή.

Είναι δυνατόν να πληρώνουμε για τη δακοκτονία και, την ίδια στιγμή, οι ελαιώνες της Θίσβης να είναι γεμάτοι προσβολές από δάκο;

Οι παραγωγοί βλέπουν τον κόπο μιας ολόκληρης χρονιάς να κινδυνεύει. Βλέπουν την παραγωγή τους να υποβαθμίζεται, την ποιότητα του ελαιολάδου να απειλείται και το εισόδημά τους να δέχεται ακόμη ένα πλήγμα.

Η δακοκτονία δεν είναι μια τυπική διοικητική διαδικασία ούτε μια δαπάνη που απλώς πρέπει να πραγματοποιηθεί. Είναι μια ουσιαστική παρέμβαση για την προστασία της ελαιοπαραγωγής και του μόχθου των ανθρώπων της υπαίθρου.

Και εδώ προκύπτουν ορισμένα εύλογα ερωτήματα:

    • Έγιναν στον σωστό χρόνο οι δολωματικοί ψεκασμοί στην περιοχή μας και με την απαιτούμενη συχνότητα;

    • Υπήρξε συστηματική παρακολούθηση του πληθυσμού του δάκου;

    • Έγιναν οι απαραίτητοι έλεγχοι για την αποτελεσματικότητα των ψεκασμών;

    • Ποιος αξιολογεί το αποτέλεσμα και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν η προστασία της παραγωγής αποτυγχάνει;

Δεν αρκεί να εγκρίνονται κονδύλια και να εμφανίζεται στα χαρτιά ότι πραγματοποιήθηκαν εργασίες. Χρειάζεται να γνωρίζουμε αν αυτές οι εργασίες έφεραν το αποτέλεσμα για το οποίο πληρώνει ο φορολογούμενος και περιμένει ο ελαιοπαραγωγός.

Οι αρμόδιοι οφείλουν να δώσουν σαφείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις, να ελέγξουν την κατάσταση και να αναλάβουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες.

Γιατί πίσω από κάθε ελαιόδεντρο υπάρχει ένας άνθρωπος, ένας παραγωγός, μια οικογένεια και ένας ολόκληρος τόπος που προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια του.

ΚΙΝΗΣΗ  ΠΟΛΙΤΩΝ  ΘΙΣΒΗΣ

Ταξίδια, παρέες, εγγόνια, πολιτισμός, δημιουργία και απόλαυση της ζωής. Αυτή θα έπρεπε να είναι η πραγματική έννοια της ενεργού γήρανσης και όχι η ανάγκη να επιστρέφουν οι συνταξιούχοι στην εργασία για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους.

 Η «ενεργός γήρανση» είναι το νέο σύνθημα που προβάλλεται όλο και περισσότερο στην Ευρώπη και στη χώρα μας. Ένας όρος που ακούγεται ως σύγχρονος και προοδευτικός, αλλά που έχει μια εντελώς διαφορετική σημασία από αυτήν που θα έπρεπε να έχει.

 Γιατί, τελικά, τι σημαίνει ενεργός γήρανση; Να συνεχίζει ο συνταξιούχος να εργάζεται, να παράγει και να συνεισφέρει στην οικονομία μέχρι τα βαθιά του γεράματα; Ή μήπως σημαίνει να έχει επιτέλους τη δυνατότητα να ζήσει όσα δεν πρόλαβε να ζήσει στα χρόνια της εργασίας του;

 Να ταξιδέψει, να γνωρίσει τόπους, να απολαύσει τα εγγόνια του, να συναντήσει φίλους, να ασχοληθεί με τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και τα ενδιαφέροντά του. Να έχει χρόνο για τον εαυτό του, την οικογένειά του και όλα εκείνα που για δεκαετίες ανέβαλλε λόγω επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων.

 Αυτή είναι η ενεργός γήρανση που αξίζει στους ανθρώπους που εργάστηκαν μια ολόκληρη ζωή.

 310.000 συνταξιούχοι εξακολουθούν να εργάζονται

 Τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται για τους εργαζόμενους συνταξιούχους στη χώρα μας προκαλούν προβληματισμό. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, περίπου 310.000 συνταξιούχοι συνεχίζουν να εργάζονται, είτε ως μισθωτοί είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες, ενώ σημαντικός αριθμός εξακολουθεί να ασκεί αγροτική δραστηριότητα.

 Από αυτούς, περίπου 95.000 είναι μισθωτοί, 80.000 ελεύθεροι επαγγελματίες, 125.000 αγρότες που υπάγονται σε καθεστώς απαλλαγής από εισφορές και ειδικό πόρο, ενώ περίπου 5.000 ανήκουν σε ειδικές κατηγορίες συνταξιούχων.

 Η κατάργηση, το 2024, της περικοπής του 30% στη σύνταξη όσων αναλαμβάνουν εργασία συνέβαλε σημαντικά στην αύξηση των δηλωμένων εργαζόμενων συνταξιούχων.

 Πρόκειται αναμφίβολα για μια θετική αλλαγή, καθώς δεν είναι λογικό ένας άνθρωπος που επιθυμεί να συνεχίσει να εργάζεται να τιμωρείται με περικοπή της σύνταξής του.

 Όμως υπάρχει ένα ουσιαστικό ερώτημα: Πόσοι από αυτούς εργάζονται επειδή πραγματικά το επιθυμούν και πόσοι επειδή δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τη σύνταξή τους;

 Όταν η σύνταξη δεν φτάνει, η εργασία δεν είναι επιλογή

 Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, έξι στους δέκα συνταξιούχους λαμβάνουν σύνταξη χαμηλότερη από 1.000 ευρώ.

 Αυτό το στοιχείο αποκαλύπτει την πραγματική διάσταση του προβλήματος.

 Όταν ένας άνθρωπος έχει εργαστεί 35 ή 40 χρόνια και, μετά τη συνταξιοδότησή του, διαπιστώνει ότι το εισόδημά του δεν επαρκεί για τις βασικές ανάγκες του, τότε η επιστροφή στην εργασία δεν αποτελεί απαραίτητα έκφραση δημιουργικότητας ή επιθυμίας για κοινωνική συμμετοχή. Συχνά είναι ανάγκη επιβίωσης.

 Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.

 Από τη μία πλευρά, προβάλλεται η ενεργός γήρανση ως σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική και, από την άλλη, ένας σημαντικός αριθμός ηλικιωμένων αναγκάζεται να συνεχίσει να εργάζεται επειδή η σύνταξή του δεν του εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση.

 Δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως επιτυχία της κοινωνικής πολιτικής το γεγονός ότι ένας συνταξιούχος αναγκάζεται να εργάζεται για να πληρώσει το ενοίκιο, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα φάρμακα και το σούπερ μάρκετ.

 Η εργασία στη σύνταξη πρέπει να είναι δικαίωμα επιλογής

 Ασφαλώς, υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τη δουλειά τους, θέλουν να παραμείνουν επαγγελματικά ενεργοί, να μεταδώσουν τις γνώσεις και την εμπειρία τους, να αναλάβουν νέες πρωτοβουλίες ή να αποκτήσουν ένα πρόσθετο εισόδημα.

 Και πολύ σωστά πρέπει να έχουν αυτή τη δυνατότητα, χωρίς ηλικιακές διακρίσεις και χωρίς άδικες περικοπές στη σύνταξή τους.

 Άλλο, όμως, είναι να εργάζεται κάποιος επειδή το επιθυμεί και άλλο να εργάζεται επειδή δεν έχει άλλη επιλογή.

 Η πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει και τα δύο: το δικαίωμα στην εργασία για όσους το επιθυμούν, αλλά και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή για όσους επιλέγουν να αποσυρθούν από την επαγγελματική δραστηριότητα.

 Το μπόνους των 135 ευρώ και η πραγματική διάσταση του ζητήματος

 Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι που καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές μπορούν να εξασφαλίσουν μόνιμη προσαύξηση στη σύνταξή τους, ανάλογα με τη διάρκεια και το είδος της απασχόλησής τους.

 Ενδεικτικά:

 Αυτοαπασχολούμενος με δύο χρόνια εργασίας και υψηλή ασφαλιστική εισφορά μπορεί να λάβει προσαύξηση 45 ευρώ τον μήνα.

 Αυτοαπασχολούμενος με έξι χρόνια εργασίας και υψηλή εισφορά μπορεί να λάβει 135 ευρώ.

 Μισθωτός με δύο χρόνια εργασίας και μέσες μικτές αποδοχές 800 ευρώ μπορεί να λάβει 12 ευρώ.

 Μισθωτός με έξι χρόνια εργασίας και μέσες μικτές αποδοχές 2.000 ευρώ μπορεί να λάβει 92 ευρώ.

 Περίπου 180.000 εργαζόμενοι συνταξιούχοι καταβάλλουν εισφορές και μπορούν να θεμελιώσουν δικαίωμα προσαύξησης, ενώ, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, περίπου 12.000 έχουν ήδη λάβει τις σχετικές αυξήσεις και άλλες 15.000 αιτήσεις βρίσκονται σε εκκρεμότητα.

 Οι αγρότες που διατηρούν τη δραστηριότητά τους χωρίς καταβολή εισφορών δεν δικαιούνται αντίστοιχη προσαύξηση από αυτή την απασχόληση.

 Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν τη σημασία τους και είναι θετικό να αναγνωρίζεται ασφαλιστικά η πρόσθετη εργασία. Δεν πρέπει, όμως, να χάνουμε τη μεγάλη εικόνα: Το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργήσουμε οικονομικά κίνητρα ώστε οι συνταξιούχοι να εργάζονται περισσότερο, αλλά να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.

 Ας αλλάξουμε, λοιπόν, την έννοια της ενεργού γήρανσης

 Η ενεργός γήρανση δεν μετριέται με τον αριθμό των συνταξιούχων που εξακολουθούν να εργάζονται ούτε με το πόσα χρόνια παραμένουν στην αγορά εργασίας.

 Μετριέται με το πόσο καλά ζουν, πόσο υγιείς είναι, πόσο κοινωνικά συμμετέχουν, πόσο ελεύθερο χρόνο διαθέτουν και πόσο ανεξάρτητοι μπορούν να παραμείνουν.

 Μετριέται με τη δυνατότητα μιας γιαγιάς και ενός παππού να χαίρονται τα εγγόνια τους χωρίς να σκέφτονται ότι πρέπει να βρουν δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα.

 Με τη δυνατότητα ενός ζευγαριού συνταξιούχων να προγραμματίσει ένα ταξίδι, να βγει για φαγητό, να συναντήσει φίλους, να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση ή απλώς να απολαύσει έναν καφέ χωρίς να υπολογίζει διαρκώς τα έξοδα.

 Με τη δυνατότητα ανθρώπων που εργάστηκαν μια ολόκληρη ζωή να ασχοληθούν με όσα αγαπούν και δεν πρόλαβαν να κάνουν.

 Η ενεργός γήρανση μπορεί ασφαλώς να περιλαμβάνει την εργασία, τον εθελοντισμό, τη δημιουργία και τη συμμετοχή στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή. Αλλά πρέπει να είναι μια ελεύθερη επιλογή και όχι ένας ωραιοποιημένος όρος που συγκαλύπτει την οικονομική αδυναμία των συνταξιούχων.

 Η πραγματική πρόοδος μιας κοινωνίας δεν φαίνεται από το πόσο καιρό καταφέρνει να κρατά τους ηλικιωμένους στην εργασία. Φαίνεται από το αν τους προσφέρει τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια όταν πλέον δεν εργάζονται.

 Οι άνθρωποι δεν συνταξιοδοτούνται από τη ζωή. Συνταξιοδοτούνται από την υποχρέωση της εργασίας. Και τότε πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να αρχίσουν να απολαμβάνουν όσα η ζωή και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις τους στέρησαν.

 Αυτή θα έπρεπε να είναι η πραγματική έννοια της ενεργού γήρανσης. Όχι περισσότερη δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα, αλλά περισσότερη ζωή στα χρόνια που απομένουν.

 https://neasintaxiouxon.gr/

 

 
Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι δύο κεντρικοί δρόμοι της Θήβας, η Πινδάρου και η Επαμεινώνδου, είχαν δεκάδες περίπτερα. Κάθε 20 μέτρα κι ένα περίπτερο. Από τον Αγησίλαο στο Μουσείο μέχρι τον Τίμο και το περίπτερο στα συνεργεία της Λοξής Φάλαγγος.

    Ιδιοκτήτες ήταν – κυρίως- ανάπηροι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πολιτεία, ως ανταμοιβή σε αυτούς τους ανθρώπους, είχε θεσπίσει νόμο για χρήση περιπτέρου.

    Ακόμη και η συνοικία που μεγάλωσα, ο Προσφυγικός Συνοικισμός, είχε 4 περίπτερα. Της Μαρίνας, του Φώτη, του Βαλμά και του σιδηροδρομικού σταθμού. Τόσο καλά τα γνωρίζαμε ώστε και σήμερα- 40 και βάλε χρόνια μετά το κλείσιμό τους- θυμόμαστε τους ιδιοκτήτες τους.

  Εκεί, ως πιτσιρίκια ξοδεύαμε το χαρτζιλίκι μας αγοράζοντας γκοφρέτες ΣΑΦΑΡΙ, τύχες με ποδοσφαιριστές, ΜΠΛΕΚ, ΖΑΓΚΟΡ, ΠΟΠΑΫ και ΣΕΡΑΦΙΝΟ.

  Εκεί τα γυμνασιόπαιδα αγόραζαν τα χύμα τσιγάρα ή τα Καρελάκια με τα 10 τσιγάρα. Βλέπεις, κρύβονταν εύκολα μέσα στα σχολικά βιβλία και δεν πρόδιδαν σε καθηγητές και γονείς.

   Εκεί ως έφηβοι κρυφοκοιτάζαμε τα soft πορνοπεριοδικά και αναψοκοκκινίζαμε με τις γυμνές κοπέλες που είχαν αστεράκια στις ρώγες του στήθους τους.

  Εκεί πηγαίναμε και παίρναμε τηλέφωνο με μετρητή.Βλέπεις, τα περισσότερα σπίτια δεν είχαμε σταθερό τηλέφωνο μιας και οι αιτήσεις σύνδεσης στον ΟΤΕ εκκρεμούσαν για δεκαετίες. (Ναι, νεαροί φίλοι μου. Δεν υπήρχαν τότε ούτε σταθερά, ούτε κινητά)

    Εκεί, αργότερα, γίναμε λαθροαναγνώστες των εφημερίδων που ήταν κρεμασμένες με μανταλάκια περιμετρικά του «καταστήματος».

   Σιγά-σιγά κατεδαφίστηκαν μιας και υπήρξε σχετική νομολογία με αρμοδιότητες στους δήμους. Άλλαξαν οι ανάγκες, εισέβαλαν τα super markets, μειώθηκε δραματικά η ανάγνωση εφημερίδων και περιοδικών, άφηναν οι ανάπηροι τον μάταιο τούτο κόσμο μαζί με τις σχετικές άδειες. Οι άγαμες κόρες αναπήρων δεν ήταν αρκετές για να κρατήσουν για πολλά χρόνια το δικαίωμα χρήσης.

  Σήμερα, και στη Θήβα, υπάρχουν κάποια περίπτερα σε λειτουργία σε χώρους που δεν καταλαμβάνουν πεζοδρόμια. Έχουν αντικατασταθεί από μικρά μαγαζάκια, mini markets και kiosks όπως τείνει να ονομαστεί πλέον αυτό το είδος επαγγελματικής στέγης.

  Πάντως, η παιδική μας απορία εξακολουθεί να υφίσταται:

- Πού πηγαίνουν για την ανάγκη τους οι περιπτεράδες;

Φωτό 1:  Το περίπτερο του Τίμου στη διασταύρωση των οδών Επαμεινώνδου & Δράκου.

Φωτ'ο 2: Από τα τελευταία περίπτερα που επέζησαν. Οδός Επαμεινώνδου μπροστά από το ΚΑΠΗ (Πρώην ΚΤΕΛ Θηβών)

 
Από το βήμα της Βουλής, η ανεξάρτητη βουλευτής Βοιωτίας Γιώτα Πούλου κατήγγειλε την “οικτρή” κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και τη συστηματική αδιαφορία της κυβέρνησης, ιδιαίτερα στον τομέα της ψυχικής υγείας.

 Όπως τόνισε, έχει καταθέσει πληθώρα ερωτήσεων και αναφορών προς το Υπουργείο Υγείας, οι οποίες παραμένουν αναπάντητες. Μέσα από αυτές ανέδειξε, μεταξύ άλλων, τη δραματική υποστελέχωση στα Νοσοκομεία Λιβαδειάς και Θήβας, τις επικίνδυνες νοσηλευτικές ελλείψεις, τις συνεχείς μετακινήσεις γιατρών, τα προβλήματα στην πρωτοβάθμια φροντίδα γενικά και ειδικά στη Θίσβη και την Ξηρονομή, την κατάρρευση του ΕΚΑΒ στη Βοιωτία και την υποβάθμιση των δομών ψυχικής υγείας.

 Η Γιώτα Πούλου υπογράμμισε ότι η ψυχική υγεία απαιτεί “κοινοτική φροντίδα, διεπιστημονική συνεργασία, ανεξαρτησία θεσμών και συμμετοχή των ληπτών υπηρεσιών”. Αντί αυτών, “η κυβέρνηση προχωρά με διορισμούς υπουργού και αοριστίες, αγνοώντας παράλληλα τις επιφυλάξεις και τις συγκεκριμένες προτάσεις των φορέων”.

 Η βουλευτής άσκησε, επίσης, κριτική στη σύσταση του Πανελλήνιου Συλλόγου Ψυχολόγων με διορισμένη διοίκηση, στα Παρατηρητήρια χωρίς εγγυήσεις ανεξαρτησίας, στην ποινικοποίηση της υποστελέχωσης και στην επέκταση της κάλυψης των κενών με «μπλοκάκι».

 Απαίτησε δεσμευτικές προθεσμίες, μόνιμες προσλήψεις, δημοκρατική λειτουργία των θεσμών και ουσιαστική προστασία του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας.

 Η εξάπλωση καλλωπιστικών φυτών πέρα από τους τόπους καταγωγής τους συνδέεται με τις μετακινήσεις των ανθρώπων, τις εμπορικές ανταλλαγές και την εξέλιξη της κηποτεχνίας. Μέσα στους αιώνες, πολλά είδη μεταφέρθηκαν σε διαφορετικές περιοχές του κόσμου και σταδιακά καθιερώθηκαν σε αυλές, κήπους και δημόσιους χώρους, σε πολλές δε περιπτώσεις ταυτίστηκαν με την εικόνα του τοπίου.

 Οι πρώτες εισαγωγές στον Εθνικό Κήπο

Η μεταφορά φυτών από άλλες περιοχές του κόσμου είχε αρχίσει πολλούς αιώνες πριν από τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Οι εμπορικές επαφές στη Μεσόγειο και, αργότερα, τα υπερπόντια ταξίδια έφεραν στην Ευρώπη είδη από την Ασία, την Αφρική και την Αμερική. Ορισμένα καλλιεργήθηκαν για τους καρπούς ή άλλες πρακτικές χρήσεις τους, ενώ άλλα διαδόθηκαν χάρη στη διακοσμητική τους αξία.

 Στην Ελλάδα, σημαντικός σταθμός υπήρξε η δημιουργία του Βασιλικού Κήπου της Αθήνας, σημερινού Εθνικού Κήπου. Οι εργασίες άρχισαν το 1839, με πρωτοβουλία της βασίλισσας Αμαλίας. Περίπου 15.000 καλλωπιστικά φυτά μεταφέρθηκαν από την Ιταλία, ενώ ακολούθησαν εισαγωγές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες και τη Βόρεια Αφρική. Στις φυτεύσεις χρησιμοποιήθηκαν επίσης ελληνικά αυτοφυή είδη, ενώ σημαντική υπήρξε η συμβολή του Γάλλου κηποτέχνη Φρανσουά Λουί Μπαρό, ο οποίος ανέλαβε τη διαμόρφωση του Κήπου κατά τη δεκαετία του 1840 σε συνεργασία με αρκετούς ακόμη Ευρωπαίους γεωπόνους και κηποτέχνες. 

 Η δημιουργία του Κήπου αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη της οργανωμένης κηποτεχνίας στην Αθήνα. Νέα είδη δοκιμάστηκαν και εγκλιματίστηκαν στις τοπικές συνθήκες, ενώ η ανάπτυξη των φυτωρίων διευκόλυνε σταδιακά τη διάδοση καλλωπιστικών φυτών και σε ιδιωτικούς κήπους περιοχών εκτός της πρωτεύουσας.

 Φυτά που έγιναν μέρος της ελληνικής εικόνας

Αρκετά από αυτά τα εισαγόμενα είδη έχουν συνδεθεί τόσο στενά με το ελληνικό και γενικότερα το μεσογειακό τοπίο, ώστε θεωρούνται συχνά αυτόχθονα, παρότι η πραγματική τους καταγωγή βρίσκεται σε άλλες, ακόμη και πολύ μακρινές περιοχές του κόσμου. Η ιστορία τους περιλαμβάνει εξερευνητικές αποστολές, βοτανικούς κήπους, οργανωμένες δεντροφυτεύσεις και καλλιεργητικές πρακτικές που συνέβαλαν στη διάδοσή τους.

 Βουκαμβίλια

Η ιστορία διάδοσης της Βουκαμβίλιας αρχίζει από την Νότια Αμερική και συνδέεται με μία από τις μεγάλες γαλλικές εξερευνητικές αποστολές του 18ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του περίπλου του Λουί Αντουάν ντε Μπουγκενβίλ, από το 1766 έως το 1769, ο βοτανολόγος Φιλιμπέρ Κομερσόν μελέτησε το φυτό στη Βραζιλία. Η ονομασία του δόθηκε προς τιμήν του Γάλλου εξερευνητή.

 Μέσω των βοτανικών συλλογών και του εμπορίου φυτών η Βουκαμβίλια διαδόθηκε στην ευρωπαϊκή κηποτεχνία κατά τον 19ο αιώνα.  Στις θερμές περιοχές της Μεσογείου βρήκε ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες ανάπτυξης και άρχισε να χρησιμοποιείται για την κάλυψη τοίχων, εισόδων και υπαίθριων κατασκευών. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε κυρίως για χρήση στις αυλές και στις προσόψεις κατοικιών, ιδιαίτερα στα νησιά και στις νότιες περιοχές. Ένα φυτό της Νότιας Αμερικής έγινε έτσι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία της νησιώτικης εικόνας της χώρας μας. 

 Γιακαράντα

Η Γιακαράντα (Jacaranda mimosifolia), με καταγωγή από τη Νότια Αμερική, συνδέεται με τη δημιουργία του Βασιλικού Κήπου της Αθήνας τον 19ο αιώνα.

 Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, τα πρώτα δέντρα  έφτασαν στην Ελλάδα γύρω στο 1839–1840, στο πλαίσιο των φυτεύσεων που οργανώθηκαν με πρωτοβουλία της βασίλισσας Αμαλίας. Ο Γάλλος αρχικηπουρός Φρανσουά Λουί Μπαρό είχε αναλάβει την προμήθεια φυτών από το εξωτερικό, ενώ περίπου 15.000 φυτά μεταφέρθηκαν από τη Γένοβα με το πλοίο «Φοίνιξ». Ανάμεσά τους σύμφωνα με διεθνείς δημοσιεύσεις και αναφορές ήταν και η Γιακαράντα.

 Γρήγορα προσαρμόστηκε στις συνθήκες της Αθήνας και σταδιακά διαδόθηκε πέρα από τον Βασιλικό Κήπο, σε πάρκα, πλατείες και δεντροστοιχίες. Σήμερα, η εντυπωσιακή μενεξεδένια ανθοφορία της αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της αθηναϊκής άνοιξης, ειδικά στην περιοχή του Ζαππείου.

 Ευκάλυπτος

Η εισαγωγή του Ευκαλύπτου στην Ελλάδα αποδίδεται στον βοτανολόγο Θεόδωρο Ορφανίδη, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έφορο του Βοτανικού Κήπου και του Δημόσιου Δενδροκομείου. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Ορφανίδης συνέβαλε στον εμπλουτισμό των καλλιεργούμενων ειδών, μέσω ανταλλαγών σπόρων με ευρωπαϊκούς βοτανικούς κήπους. Στην περίοδο αυτή τοποθετείται και η εισαγωγή του Ευκαλύπτου, ενός δέντρου με καταγωγή από την Αυστραλία. 

 Σε αντίθεση με άλλα εισαγόμενα δέντρα, ο Ευκάλυπτος δεν αντιμετωπίστηκε αποκλειστικά ως καλλωπιστικό φυτό. Η γρήγορη ανάπτυξη και η μεγάλη κατανάλωση νερού από ορισμένα είδη ενίσχυσαν τη χρήση του σε υγρές περιοχές, στο πλαίσιο προσπαθειών αποξήρανσης εδαφών. Η φύτευσή του συνδέθηκε επίσης με την παλαιότερη αντίληψη ότι ο περιορισμός των στάσιμων νερών θα συνέβαλλε στην αντιμετώπιση της ελονοσίας, που αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας.

 Με τον χρόνο, Ευκάλυπτοι φυτεύτηκαν σε δρόμους, αγροτικές περιοχές και δημόσιους χώρους και οι ψηλοί κορμοί, το χαρακτηριστικό φύλλωμα και το άρωμά τους έγιναν οικεία στοιχεία του ελληνικού τοπίου.

 Μιμόζα

Η Μιμόζα (Acacia dealbata) προέρχεται από τη νοτιοανατολική Αυστραλία και την Τασμανία. Η διάδοσή της στην Ευρώπη συνδέεται με τις βοτανικές εξερευνητικές αποστολές του τέλους του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα. Το 1804 μεταφέρθηκε στη Γαλλία και καλλιεργήθηκε στους κήπους της Μαλμεζόν, της κατοικίας της αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας, η οποία είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εξωτικά φυτά.

 Το 1864, ο φυτωριούχος G. Nabonnand συνέβαλε στη διάδοσή της σε μεγάλους κήπους γύρω από τις Κάννες. Το ήπιο μεσογειακό κλίμα ευνόησε την ανάπτυξή της και η Μιμόζα έγινε σταδιακά ένα από τα χαρακτηριστικά ανθοφόρα δέντρα της Γαλλικής Ριβιέρας. Η καλλιέργειά της επεκτάθηκε γρήγορα και σε άλλες μεσογειακές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, όπου με τα χαρακτηριστικά κατακίτρινα ανθάκια της εξακολουθεί να είναι από τα πιο δημοφιλή είδη χειμερινής ανθοφορίας.

 Ουασιγκτόνια (είδος φοίνικα)

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες εισαγωγής καλλωπιστικών φυτών στην Ελλάδα συνδέεται με τους ψηλούς φοίνικες του Εθνικού Κήπου.

 Σύμφωνα με ιστορικές καταγραφές, το 1847 μεταφέρθηκαν φοίνικες από τη Βηρυτό, με τους οποίους δημιουργήθηκε η χαρακτηριστική δεντροστοιχία των 19 δέντρων κοντά στην είσοδο της λεωφόρου Αμαλίας. Πρόκειται για Ουασιγκτόνιες, φοίνικες με καταγωγή από τη νοτιοδυτική Βόρεια Αμερική. Η συγκεκριμένη ιστορική φύτευση συνδέεται με το είδος Washingtonia filifera.

 Η επιλογή τους αντανακλούσε το ενδιαφέρον της ευρωπαϊκής κηποτεχνίας του 19ου αιώνα για εξωτικά φυτά με εντυπωσιακή μορφή, που χρησιμοποιούνταν για τη δημιουργία επιβλητικών συνθέσεων σε μεγάλους κήπους.

 Αργότερα, οι Ουασιγκτόνιες διαδόθηκαν σε πολλές ελληνικές πόλεις και παραθαλάσσιες περιοχές, σε πλατείες, λεωφόρους και τουριστικές εγκαταστάσεις. Η ψηλή, χαρακτηριστική μορφή τους έγινε γνώριμη σε πολλές περιοχές της χώρας, παρότι δεν ανήκουν στη φυσική μεσογειακή χλωρίδα.

 Φραγκοσυκιά

Η Φραγκοσυκιά (Opuntia ficus-indica) αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εισαγόμενου φυτού που ενσωματώθηκε πλήρως στο μεσογειακό τοπίο. Κατάγεται από το Μεξικό και έφτασε στην Ευρώπη μετά τις υπερπόντιες εξερευνήσεις του τέλους του 15ου και του 16ου αιώνα.

 Η εξάπλωσή της συνδέθηκε με την ισπανική παρουσία στη Μεσόγειο και τη μεταφορά αμερικανικών φυτών στον ευρωπαϊκό χώρο. Καλλιεργήθηκε για τους εδώδιμους καρπούς της, αλλά και για τη δημιουργία φυσικών φραχτών, καθώς οι αγκαθωτοί βλαστοί της σχηματίζουν πυκνά και δύσκολα προσπελάσιμα εμπόδια.

 Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, οι πυκνές συστάδες Φραγκοσυκιάς αξιοποιήθηκαν και κοντά σε οχυρώσεις, καθώς τα αγκάθια αποτελούσαν πρόσθετο φυσικό εμπόδιο.

 Στην Ελλάδα εξαπλώθηκε σε θερμές, ξηρές περιοχές, γύρω από αγροτικές ιδιοκτησίες, πέτρινους τοίχους και παλιούς οικισμούς. Από φυτό της αμερικανικής ηπείρου έγινε μέρος του αγροτικού και νησιωτικού τοπίου, λόγω και της επεκτακτική της φύσης και του εύκολου πολλαπλασιασμού. 

 Γιούκα

Η Γιούκα ανήκει σε ένα γένος φυτών με καταγωγή από την Αμερική. Διαφορετικά είδη διαδόθηκαν στην ευρωπαϊκή κηποτεχνία χάρη στη χαρακτηριστική μορφή τους, με τους ξυλώδεις κορμούς και τις πυκνές συστάδες από μακριά, σκληρά φύλλα.

 Στην Ελλάδα η παρουσία της συνδέθηκε με την καλλιέργεια εξωτικών ειδών σε οργανωμένους κήπους και ιδιωτικές κατοικίες. Παλιά δείγματα Γιούκας αναφέρονται και στο φυτικό απόθεμα του Εθνικού Κήπου.

 Ροβίνια (Ψευδοακακία)

Η Ροβίνια (Robinia pseudoacacia) προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική και ανήκει στα πρώτα αμερικανικά δέντρα που διαδόθηκαν στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

 Η πρώτη παρουσία της στην  Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γαλλία καταγράφεται από τις αρχές του 17ου αιώνα και συνδέεται με τον βοτανολόγο Ζαν Ρομπέν, από τον οποίο προήλθε και η επιστημονική ονομασία του γένους. Αρχικά καλλιεργήθηκε ως εξωτικό δέντρο σε κήπους, αλλά στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα χάρη στη γρήγορη ανάπτυξη, την ανθεκτικότητα και την αξία της ξυλείας της.

 Στην Ελλάδα η εισαγωγή της τοποθετείται στα μέσα του 19ου αιώνα, κατά την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα, όταν η Αθήνα άρχισε να αποκτά οργανωμένες δεντροστοιχίες και δημόσιους χώρους πρασίνου.

 Η Ροβίνια χρησιμοποιήθηκε σε δρόμους και πάρκα, καθώς αναπτύσσεται γρήγορα και αντέχει σε διαφορετικές εδαφικές συνθήκες. Τα λευκά, αρωματικά άνθη της συνέβαλαν στη δημοτικότητά της, ενώ σταδιακά εξαπλώθηκε και πέρα από τους χώρους αρχικής καλλιέργειας, σε αγροτικές και ημιαστικές περιοχές.

 Στα φυτά ξένης προέλευσης που έχουν επίσης συνδεθεί με την εικόνα του ελληνικού τοπίου περιλαμβάνονται η Αγαύη (Αθάνατος), η Ψευδοπιπεριά, η Σοφόρα, ο Αΐλανθος, η Καζουαρίνα, η Κυανόφυλλη Ακακία και πολλά ακόμη είδη καλλωπιστικών και δέντρων λιγότερο δημοφιλή. Η εξάπλωση ορισμένων έξω από τους χώρους καλλιέργειάς τους έχει, ωστόσο, δημιουργήσει σε κάποιες περιπτώσεις προβλήματα σε τοπικά οικοσυστήματα, καθώς πρόκειται για ξενικά είδη με επεκτατική συμπεριφορά.

 

Επιμέλεια & κείμενο: soulouposeto.gr

 ΠΗΓΕΣ ΕΚΠΑ · Royal Botanic Gardens, Kew

 
Δεκαπέντε χρόνια μετά τον ρομαντισμό του "Διαδηλωτή" του Time, μια νέα γενιά βγαίνει στους δρόμους χωρίς αυταπάτες, αντιμέτωπη με τη λιτότητα και τον ψηφιακό μηδενισμό.

Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στους New York Times, αναλύεται το νέο κύμα διαδηλώσεων και αναταραχών που συγκλονίζει την Ευρώπη. Οι σημερινές εξεγέρσεις στην Ευρώπη φέρεται να πηγάζουν από μια βαθιά κοινωνική απόγνωση και έναν διάχυτο νεανικό μηδενισμό.

 Πριν από μιάμιση δεκαετία, το περιοδικό Time επέλεξε “Τον Διαδηλωτή” σαν το Πρόσωπο της Χρονιάς. Από την Καλιφόρνια μέχρι το Κάιρο, το εβδομαδιαίο περιοδικό παρουσίασε περισσότερους από 100 συμμετέχοντες σε δημόσιες διαδηλώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του 2011: ένας εικονιζόταν να φορά μια μαύρη-πορτοκαλί αντιασφυξιογόνο μάσκα, ενώ από έναν άλλον, που μιλούσε αραβικά, το περιοδικό “διέκρινε τις λέξεις Facebook και Twitter”.

Όλοι μαζί συνέθεσαν το σύνολο που αναδείχθηκε σε ήρωα της χρονιάς.

Σήμερα, η επιλογή του Time φαντάζει ταυτόχρονα επίκαιρη και απομακρυσμένη. Καθώς ένα νέο κύμα διαμαρτυρίας συγκλονίζει τη Δύση, ελάχιστα στοιχεία από τον ρομαντισμό του περιοδικού για τη δημόσια εξέγερση έχουν απομείνει. Η απόγνωση, και όχι ο εορτασμός, κυριαρχεί πλέον στη διάθεση με την οποία οι δυτικοί σχολιαστές προσεγγίζουν τις διαδηλώσεις, καθώς νεότεροι πολίτες βγαίνουν στους δρόμους σε όλη την Ευρώπη.

Αν και γεωγραφικά διασκορπισμένα, τα τρέχοντα κύματα διαμαρτυρίας παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη συγχρονικότητα. Στη Γαλλία, οι φοιτητικές διαδηλώσεις έχουν δώσει τη θέση τους σε πιο βίαιες εξεγέρσεις, ενώ νέοι έχουν καταλάβει πλατείες στη Μαδρίτη και τη Λισαβόνα. Στην Αλβανία, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας πυρπολήθηκε από αντικυβερνητικούς διαδηλωτές, ενώ σε ιταλικές πόλεις η αστυνομία προετοιμάστηκε για συγκρούσεις με διαδηλωτές.

 Σε αντίθεση με τους “αγανακτισμένους” πολίτες που παρουσίασε το Time το 2011, οι σημερινοί διαδηλωτές δεν εντάσσονται εύκολα σε συγκεκριμένες πολιτικές κατηγορίες. Στην Αριστερά, οι διοργανωτές έχουν πάρει αποστάσεις από εκείνους που κατέλαβαν τις πορείες διαμαρτυρίας, προβαίνοντας σε αδιακρίτως λεηλασίες. Στη Δεξιά, σχολιαστές παρουσιάζουν τους διαδηλωτές ως εξτρεμιστές ή ως νέους με μεταναστευτικό υπόβαθρο, οι οποίοι φέρονται να έχουν ως στόχο την κατάλυση της Δύσης — καταστρέφοντας, ας πούμε, ένα κατάστημα ειδών πολυτελείας τη φορά.

 Αυτές οι ερμηνείες δοκιμάζουν τα όρια της λογικής. Αντιθέτως, οι διαδηλώσεις εμφανίζονται σαν μια απολύτως σύγχρονη μορφή ανεπίσημης πολιτικής, χαρακτηριστική της εποχής μας, η οποία διακατέχεται από έντονη πολιτικοποίηση.

 Ανθεκτικές σε κάθε προσπάθεια πολιτικής εργαλειοποίησης —είτε από την Αριστερά είτε από τη Δεξιά—, οι διαδηλώσεις αυτές εκφράζουν ένα αίσθημα ματαιότητας που βιώνει μια ολόκληρη γενιά. Οι κινητοποιήσεις έχουν φέρει την Ευρώπη σε κατάσταση εγρήγορσης. Ωστόσο, δεδομένων των συνθηκών που τις πυροδοτούν, φαίνεται πως είναι μοιραίο να επαναληφθούν.

 Λίγους μήνες αφού το Time ανέδειξε το Πρόσωπο της Χρονιάς, ο Γερμανός κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρεκ (Wolfgang Streeck) έδωσε μια διάλεξη στη Φρανκφούρτη σχετικά με αυτό που ονόμασε “καθυστερημένη κρίση του δημοκρατικού καπιταλισμού”. Στην ομιλία του, περιέγραψε μια βαθιά δυσλειτουργία. Με φόντο την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης, υποστήριξε ο κ. Streeck, οι κυβερνήσεις βρέθηκαν εγκλωβισμένες ανάμεσα στα οδοφράγματα και την αγορά ομολόγων, χωρίς να διαφαίνεται κάποια αποτε Η διάγνωση του κ. Streeck παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη και το 2026. Αν μη τι άλλο, η κρίση που εντόπισε φαίνεται να έχει βαθύνει ακόμη περισσότερο. Μετά από μια περίοδο χαλαρότερης νομισματικής πολιτικής κατά τη δεκαετία του 2010, τα επιτόκια στη Δύση ανεβαίνουν ξανά, αυξάνοντας το κόστος δανεισμού για τις κυβερνήσεις. Οι Ευρωπαίοι, που προσδοκούν αυξημένες δημόσιες δαπάνες και καλύτερες υπηρεσίες, είναι πιθανό να απογοητευτούν. Η λιτότητα —η οποία άλλωστε δεν τερματίστηκε ποτέ πλήρως— αναμένεται να επιστρέψει δριμύτερη.

 Στην πραγματικότητα, στο “φορτίο” που περιέγραψε ο κ. Streeck έχουν προστεθεί πλέον νέες πιέσεις. Το 2011, τα ευρωπαϊκά κράτη δεν δέχονταν ακόμη πιέσεις για την εξεύρεση πόρων με σκοπό τον επανεξοπλισμό, ενώ οι εχθροπραξίες στην Ουκρανία απείχαν ακόμη τρία χρόνια. Ένας ισραηλινο-αμερικανικός πόλεμος κατά του Ιράν —με όλες τις πληθωριστικές του συνέπειες— φάνταζε τότε σαν ένα δυσοίωνο, αλλά απομακρυσμένο σενάριο. Οι κλιματικές κρίσεις και ο ανταγωνισμός από την Κίνα έμοιαζαν περισσότερο με αναδυόμενες παρά με άμεσες απειλές. Αυτό που ο ιστορικός Adam Tooze αποκάλεσε “πολυκρίση” —δηλαδή το πλέγμα των αλληλεπικαλυπτόμενων κρίσεων που ταλανίζουν σήμερα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες— δεν είχε ακόμη εκδηλωθεί πλήρως.

 Έχει αλλάξει, επίσης, και το ρεπερτόριο των διαμαρτυριών. Το 2011, οι ένθερμοι υποστηρικτές των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τις εξεγέρσεις στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική σαμ “επαναστάσεις του Facebook”, ερμηνεύοντάς τις ως κατά βάση ψηφιακές εξεγέρσεις.

 Ο χαρακτηρισμός αυτός φάνταζε τότε επιφανειακός — περισσότερο ένα τέχνασμα μάρκετινγκ από την πλευρά των εταιρειών τεχνολογίας, που επιδίωκαν να προβάλουν τα “δημοκρατικά διαπιστευτήριά” τους, παρά μια ακριβής περιγραφή της πραγματικότητας. Κυρίως, όμως, ο όρος αυτός επισκίαζε το γεγονός ότι τα συνδικάτα και τα δίκτυα γει Σήμερα, ο χαρακτηρισμός αυτός μοιάζει λιγότερο επιφανειακός. Το αριστερό κόμμα του Jean-Luc Mélenchon, “Ανυπότακτη Γαλλία” (France Unbowed), κατάφερε να κινητοποιήσει δεκάδες χιλιάδες μαθητές και εκπαιδευτικούς, οδηγώντας σε παράλυση το σύστημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα. Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος των διαμαρτυριών ξεκίνησε εκτός των επίσημων δομών της Αριστεράς — πυροδοτήθηκε μέσω του TikTok ή εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων. Το ίδιο συμβαίνει και στις Βρυξέλλες, όπου τα συνδικαλιστικά στελέχη δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τα διαδικτυακά καλέσματα για συγκεντρώσεις. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η τρέχουσα γενιά διαδηλωτών είναι “ιθαγενής” —και όχι αρχάρια— σε αυτές τις πλατφόρμες, καθώς έχει μεγαλώσει μέσα στο κοινωνικό διαδίκτυο.

 Έτσι πολλοί από τους διαδηλωτές δρουν εκτός του πεδίου ελέγχου των παραδοσιακών οργανώσεων, όπως τα συνδικάτα και τα πολιτικά κόμματα. Αυτό αναμφίβολα προσδίδει στις διαδηλώσεις ζωντάνια και μεγάλη κλίμακα, αλλά ταυτόχρονα οδηγεί σε έλλειψη πειθαρχίας. Για τους εξωτερικούς παρατηρητές, είναι πιο δύσκολο να διακρίνουν ποιοι συμμετέχουν και ποιοι όχι —κάτι που είναι αναμενόμενο σε κινήματα με πλήρως αποκεντρωμένη δομή. Ακόμη και πιο συγκροτημένες ομάδες, όπως τα “Κίτρινα Γιλέκα” στη Γαλλία —τα οποία συμμετείχαν στις διαδηλώσεις το περασμένο Σαββατοκύριακο—, παρουσιάζουν χαλαρότητα στον τρόπο λειτουργίας τους.

 Η στροφή προς τις ταραχές και τις λεηλασίες, επιπλέον, υποδηλώνουν στόχους που δεν έχουν σχέση με τα κοινωνικά δικαιώματα ή τις δημόσιες παροχές. Για αναλυτές όπως ο Ιβάν Κράστεφ, το υπόβαθρο αυτών των εξεγέρσεων είναι μια ευρύτερη αίσθηση έλλειψης μέλλοντος — μια αίσθηση που διαφαίνεται επίσης στις ανησυχίες που επικρατούν στην ευρωπαϊκή ήπειρο σχετικά με τη μετανάστευση και τη δημογραφική παρακμή. Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, οι ταραχές εκφράζουν μια νοοτροπία “μηδενικού αθροίσματος”, όπου οι συμμετέχοντες θεωρούν απίθανη τη δημιουργία μιας διαρκούς συλλογικής δύναμης και πιστεύουν ότι η άμεση δράση προσφέρει περισσότερες προοπτικές.τονιάς έπαιξαν εξίσου σημαντικό ρόλο στην κινητοποίηση του κόσμου, όσο και οι ψηφιακές πλατφόρμες.λεσματική λύση.

Αυτή η απελπισία εντείνεται από μια αγορά εργασίας όπου τα πτυχία μοιάζουν πλέον χωρίς νόημα, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη πρόκειται να ανατρέψει ριζικά τη δομή της επαγγελματικής ζωής στην Ευρώπη.

 Ενώ οι μαζικές κινητοποιήσεις του 20ού αιώνα εμπεριείχαν μια ελπιδοφόρα προοπτική για το μέλλον, ο χρονικός ορίζοντας των σύγχρονων διαμαρτυριών έχει περιοριστεί σε πιο άμεσους στόχους: αυξημένη χρηματοδότηση, αρπαγή αγαθών. “Tout comprendre, c’est tout pardonner” (“Το να κατανοείς τα πάντα σημαίνει να συγχωρείς τα πάντα”), όπως λένε οι Γάλλοι. Ωστόσο, μπροστά σε τόσο ζοφερές προοπτικές, είναι δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς τον νεανικό μηδενισμό σαν παράλογο.

 Οι πολιτικές προβλέψεις έχουν πάντα μια δόση αστρολογίας. Ακόμη κι αν είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα σενάριο τύπου Σερβίας, οι τρέχουσες αναταράξεις στην Ευρώπη θα έχουν αναμφίβολα βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις — ίσως ωθώντας τη γαλλική κοινή γνώμη προς τα δεξιά ή στρέφοντας τους Ισπανούς ψηφοφόρους προς τα αριστερά. Όποιες κι αν είναι όμως οι συνέπειες αυτών των διαμαρτυριών στο επίπεδο της θεσμικής πολιτικής, οι βαθύτερες αιτίες τους —η δημοσιονομική λιτότητα, η ψηφιακή εντροπία, το πένθος για ένα μέλλον που έχει ακυρωθεί— είναι απίθανο να υποχωρήσουν.

 Και είναι εξίσου δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα υποχωρήσουν οι ίδιοι οι διαδηλωτές.

 Ο Anton Jäger είναι συνεργάτης-αρθρογράφος γνώμης των New York Times. Είναι ερευνητής στο KU Leuven στο Βέλγιο και συγγραφέας του έργου «Hyperpolitics: Extreme Politicization Without Political Consequences» («Υπερπολιτική: Ακραία πολιτικοποίηση χωρίς πολιτικές συνέπειες»).

https://iguru.gr/

 
Στήριξη και Αλληλεγγύη στη διεθνή απεργία των λιμενεργατών .

 Ο Φάρος άναψε. Το σινιάλο του διαπερνά την καρδιά και την συνείδηση όλης της εργατική τάξη στον κόσμο!

 Χωρίς εμάς γρανάζι δεν γυρνά! Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο. Καμία θυσία για τα κέρδη, τους πολέμους και τις πολιτικές που τους προωθούν!

 Διεκδικούμε έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, με ειρήνη και λαϊκή ευημερία.

 Σε όλους μας γίνεται το στομάχι «κόμπος» βλέποντας τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, τους χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες στην Ουκρανία, την ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων, κρατών, τον βομβαρδισμό λιμανιών, εργοστασίων, υποδομών, τους χιλιάδες πρόσφυγες που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου αναζητώντας «μια θέση στον ήλιο».

 Όλοι μας αντιμετωπίζουμε δυσκολία να απαντήσουμε στην απλή και αγνή ερώτηση ενός παιδιού που ρωτά: «Γιατί γίνεται πόλεμος και σκοτώνονται μικρά παιδιά και γιατί δεν σταματάει;». Την ίδια στιγμή, μας πιάνει απόγνωση με τη σκέψη και μόνο ότι ο χώρος εργασίας, η υπηρεσία, η πόλη ή το σχολείο των παιδιών μας μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθούν στο επίκεντρο των συγκρούσεων και των αντιποίνων. Μόλις χθες άλλο ένα ελληνόκτητο πλοίο δέχτηκε επίθεση.

 Από την άλλη, ανεξάρτητα από το βάθος εμπλοκής κάθε χώρας και την υπαρκτή τάση γενίκευσης, το δόγμα «πολεμικη οικονομία και προετοιμασία» έχει μπει στον οικονομικό προϋπολογισμό των οικογενειών μας. Ενεργειακή φτώχεια, φόροι, ακρίβεια, μικροί μισθοί, περικοπές κοινωνικών δαπανών, εξαντλητικά ωράρια και από πάνω, αυταρχισμός των εργοδοτών και του κράτους τους. Πχ

 η Κυβέρνηση άρπαξε 14 εκ ευρώ από το «δεσμευμένο» κονδύλι για τους απολυμένους της ΛΑΡΚΟ και μας αναγκάζει να εργαζόμαστε χωρίς επίδομα ανθυγιεινού. Γνωρίζουμε ότι το ίδιο συμβαίνει παντού με τον έναν ή άλλον τρόπο. Κόβουν από την ζωή μας και επενδύουν στον θάνατο μας και μας ζητούν να διαμορφώσουμε «κουλτούρα φερέτρων».

 Είναι ξεκάθαρο ότι η γενική κατάσταση που ζούμε είναι επιλογή και όχι «εισαγόμενη». Πχ με επιλογή η κυβέρνηση και κόμματα της αντιπολίτευσης στηρίζουν το πολυδάπανο πόλεμο στην Ουκρανία, συμφωνούν με τις βάσεις του ΝΑΤΟ, «τον στρατηγικούς σύμμαχο» κράτος δολοφόνο Ισραήλ, έχουν στείλει πυραύλους και φρεγάτες εκτός συνόρων, έχουν επιβάλει κυρώσεις στην Ρωσία για να εισάγουν το ακριβό αμερικάνικο φυσικό αέριο, ψήφισαν και εφάρμοσαν το χρηματιστήριο της ενέργειας γεμίζοντας υπέρ κέρδη τους ομίλους, συμφώνησαν να κλείσουν οι λιγνιτικές μονάδες, προωθούν τα καλώδια διασύνδεσης που θα κάνουν ακόμη πιο ακριβή την ηλεκτρική ενέργεια, για τους εργαζόμενους έχουν «κοστολογημενα προγράμματα στα πλαίσια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων» και για το κεφάλαιο αφορολόγητο πετρέλαιο στους εφοπλιστές, μικρούς συντελεστές και γενικές φοροαπαλλαγές στους επιχειρηματικούς ομίλους, για τον λαό περικοπές σε υγεία, παιδεία, αθλητισμό, πολιτισμό, για το κεφάλαιο επιδοτήσεις επενδύσεων για την «ευκαιρία του πολέμου» όπως λένε και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε εκατοντάδες ακόμη παραδείγματα που ζούμε όλοι μας στο πετσί και το κορμί μας

 Ο καθένας μόνος του γεμίζει με απελπισία και απόγνωση γύρω από το «τι και πώς μπορούμε να κάνουμε». Λες και είμαστε σε πλοίο στα μέσα της θάλασσας, με κακοκαιρία και τις μηχανές off.

 Και εκεί που λες «χαθήκαμε», ξαφνικά ο φάρος φωτίζει. Και είναι κοντά, πολύ κοντά, τόσο κοντά που εάν απλώσει ο ένας το χέρι στον άλλον μπορούμε. Και οι πρώτοι της θάλασσας και των λιμανιών τολμούν. Και μαζί τους ακολουθούν οι μεταλλεργάτες της φωτιάς, του σιδήρου και των μηχανών. Και οι μηχανές στο πλοίο ανάβουν. Και το ίδιο το γεγονός, η σημερινή μεγάλη αυτή πρωτοβουλία απαντά στην απόγνωση: Και μπορούμε και θα τα καταφέρουμε.

 Είμαστε περήφανοι για την πρωτοβουλία των αδελφών μας Ελλήνων Λιμενεργατών, ναυτεργατών, μεταλλεργατών και με το ίδιο αίσθημα απευθύνουμε διεθνή αγωνιστικό χαιρετισμό στην

 πλατιά ανταπόκριση των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο. Ελλάδα, Τουρκία, Ιταλία, Γαλλία, Χώρα των Βάσκων/Ισπανία, Μαρόκο, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ινδία, ΗΠΑ, Κύπρο, Ιρλανδία κ.α. Σε όλες τις ηπείρους, Ευρώπη, Ασία, Νότια και Βόρεια Αμερική, Αφρική και Αυστραλία. Πάνω από 113 λιμάνια, εκατοντάδες χιλιάδες λιμενεργάτες, ναυτεργάτες, μεταλλεργάτες.

 ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΑΔΕΡΦΙΑ. ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ!

 Σήμερα, την ώρα που οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους θέλοντας να ξανά μοιράσουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές μας οδηγούν ολοταχώς στο γενικευμένο πολεμικό μακελειό, η πρωτοβουλία αυτή αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους του μόχθου στον πλανήτη.

 Μέσα από την μαζική αυτή σημερινή απεργία ανεβαίνουμε μαζί σας στους φάρους των μεγαλύτερων λιμανιών, κάνουμε σινιάλο ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί απαντάμε ότι με πατριωτισμό και σεβασμό του ενός λαού στον ζωτικό χώρο και κυριαρχικά δικαιώματα του άλλου, οι λαοί δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας. Η εργατική τάξη σε κάθε χώρα δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με τους εκμεταλλευτές της, με αυτούς που στην «ειρήνη» μας σκοτώνουν στους χώρους δουλειάς και στους πολέμους επεκτείνουν το έγκλημα στα μέτωπα και τις γειτονιές που μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Διεκδικούμε έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, με ειρήνη και λαϊκή ευημερία!

 «Οι αστοί τρομάξανε και κάστρα φτιάξανε να κλείσουν τα παιδιά των εργατών. Μα αυτοί με μια γροθιά σπάζουνε τα δεσμά, τα κάστρα καταργούνε των αστών.

 Η σημερινή απεργία αποτελεί την μεγαλύτερη διεθνή αντιπολεμική απεργία μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Δεν θα προβληθεί στα αστικά ΜΜΕ, όπως δεν προβάλλονται οι καθημερινές μαζικές κινητοποιήσεις τις νεολαίας και των εργαζομένων σε Ευρώπη και Ελλάδα. Ενάντια στην ακρίβεια, τα εξαντλητικά ωράρια, τους μικρούς μισθούς, την απλησίαστη στέγη, τις περικοπές στην υγεία. Ενάντια στην γενική απάνθρωπη κατάσταση που μεταφράζεται σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας μας, που επί της ουσίας είναι κινητοποιήσεις απέναντι στις επιπτώσεις του πολέμου. Ακόμη και εάν την προβάλουν, περισσότερα θα πουν για τους «επιβάτες που ταλαιπωρήθηκαν δεν πήραν το πλοίο σήμερα», παρά για την μεγάλη, ζωτικής σημασίας για τις ζωές μας, ουσία της διεθνής αυτής κινητοποίησης.

 Οι ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ έδωσαν την σκυτάλη στους «χωριάτες πιτσαδόρους που έπαιζαν και μπάσκετ». Ακούμε από παλιούς και αναβαθμισμένους νέους «σωτήρες« την κοινή παραδοχή ότι τα θύματα είναι οι εργαζόμενοι, αλλά για την αιτία που μετατρέπει σε θύματα τους εργαζόμενους που παράγουν τον πλούτο, για το κίνητρο του κέρδους που είναι αυτό που τους κάνει αδίστακτους απατεώνες αλλά και νόμιμους ληστές της ζωής μας, «με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε», αποπροσανατολισμός, το κεφάλαιο μην θίξουμε και την «εθνική ομοψυχία».

 Η έμπρακτη στήριξη της σημερινή διεθνής απεργίας μεταφράζεται με το καθήκον μας να κουβεντιάσουμε, σωματείο το σωματείο, συνάδελφο τον συνάδελφο, οικογένεια την οικογένεια, παρέα την παρέα, να μεταδοθεί και να φτάσει το μύνημα της αισιοδοξίας σε κάθε άνθρωπο του μόχθου.

 Σταθμός κλιμάκωσης και αντάμωσης, η Πανελλαδική Πανεργατική Απεργία στις 25 Νοεμβρίου που και μπορεί και πρέπει και θα είναι μία ισχυρή απάντηση απέναντι σε όλα αυτά που ζούμε και δεν θα βελτιωθούν εάν δεν παρέμβουμε με αποφασιστική μαζική ταξική ενότητα.

 Δεν είναι ανίκητοι αυτοί που μας εκμεταλλεύονται και οι πολιτικοί εκφραστές τους, δεν ήταν ποτέ.

 Δεν θα περάσουν τα δολοφονικά σχέδια τους, θα πληρώσουν οι ίδιοι τις επιπτώσεις.

 Η σημερινή διεθνής πρωτοβουλία απέδειξε ότι μπορούμε.

 Τώρα, όλοι στα σωματεία και τον αγώνα για να μπορέσουμε.

 Το λαϊκό ποτάμι δε γυρίζει πίσω.

 Καλή αντάμωση στις 25 Νοεμβρίου.

 Με αγωνιστικούς από καρδιάς χαιρετισμούς

 Η ΓΣ των απολυμένων της ΛΑΡΚΟ

 
Οι εικόνες από τη Θεσσαλονίκη, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, προκαλούν σοβαρά ερωτήματα και απαιτούν καθαρές απαντήσεις από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Την ημέρα που η χώρα τιμά το ιστορικό «ΟΧΙ» απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό, ο καταδικασμένος Ηλίας Κασιδιάρης επέλεξε να πραγματοποιήσει μια προκλητική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη.

Την ίδια ώρα, πολίτες και εργατικά σωματεία που συγκεντρώθηκαν για να εκφράσουν την αντίθεσή τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, χρήση χημικών και προσαγωγές, ενώ έχουν δημοσιοποιηθεί σοβαρές καταγγελίες για άσκηση αστυνομικής βίας.

Τα περιστατικά βίας που ακολούθησαν από ομάδες κουκουλοφόρων είναι αυτονόητα και απερίφραστα καταδικαστέα. Δεν μπορούν, όμως, να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για να συγχέεται η βίαιη δράση με την ειρηνική αντιφασιστική διαμαρτυρία, ούτε να μένουν αναπάντητες οι καταγγελίες για δυσανάλογη χρήση αστυνομικής βίας.

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, οφείλει να απαντήσει στα εύλογα ερωτήματα των δημοκρατικών πολιτών άμεσα.

Γιατί επιλέχθηκε η συγκεκριμένη επιχειρησιακή διαχείριση και από πού δόθηκαν οι  σχετικές εντολές;         

Γιατί υπήρξε χρήση βίας σε βάρος ειρηνικών διαδηλωτών και αυτή  ήταν αυτή αναγκαία και αναλογική;                                       

Είναι δυνατόν την ημέρα που η Ελλάδα τιμά την αντίστασή της στον φασισμό και ναζισμό, να δημιουργείται η εικόνα, ότι οι αστυνομικές δυνάμεις στρέφονται εναντίον πολιτών που διαδηλώνουν κατά μιας νεοναζιστικής πρόκλησης;

Η Ελληνική Αστυνομία έχει αποστολή να προστατεύει τη δημοκρατική νομιμότητα, την ασφάλεια και τα δικαιώματα όλων των πολιτών. 

Δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εργαλείο διαχείρισης πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Η πολιτική ευθύνη για τις εντολές και τον επιχειρησιακό σχεδιασμό ανήκει στην κυβέρνηση και στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής ήταν και παραμένει αταλάντευτα απέναντι στον φασισμό, στον ναζισμό και σε κάθε μορφή πολιτικής βίας.

Μηδενική ανοχή στον νεοναζισμό. 

Ο κ. Χρυσοχοΐδης οφείλει να δώσει στη δημοσιότητα όλα τα πραγματικά στοιχεία και να απαντήσει καθαρά για όσα συνέβησαν σήμερα στη Θεσσαλονίκη.

Ο ναζισμός και ο φασισμός ηττώνται με εμβάθυνση της δημοκρατίας και των θεσμών.

Η Δημοκρατία δεν φοβάται την ειρηνική διαμαρτυρία.  

 
Με σημείο εκκίνησης το Δημαρχείο Θηβών και καταλήγοντας στην Κεντρική Πλατεία της Θήβας,  το αναμενόμενο «pink walk» των Κοινωνικών Υπηρεσιών του Δήμου Θηβαίων γέμισε σήμερα, Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2026 την πόλη με μηνύματα ενημέρωσης και  ευαισθητοποίησης για τη σημασία του προληπτικού ελέγχου του καρκίνου του μαστού, στο πλαίσιο του Οκτωβρίου – μήνα ευαισθητοποίησης και πρόληψης του καρκίνου του μαστού, παγκοσμίως.

 Με το μήνυμα «Με αγαπώ.. με φροντίζω.. με προσέχω..» ντυμένοι στα ροζ και κρατώντας ροζ μπαλόνια,  άντρες, γυναίκες και μαθητές κάθε ηλικίας με δυναμική συμμετοχή των φορέων της πόλης μας έφτιαξαν μια μεγάλη ανθρώπινη αλυσίδα δύναμης κι ελπίδας ενάντια στον καρκίνο του μαστού.

 Στο «pink walk», αυτή τη διαδρομή αγάπης κι ενημέρωσης συμμετείχαν με χορευτικό , cheerleaders του Αθλητικού Συλλόγου «Αρμονία» Θήβας  όπως επίσης μαθητές του 2ου Δημοτικού Σχολείου Θήβας, του 2ου Δημοτικού Σχολείου  Βαγίων , του 4ου Γυμνασίου Θήβας, του ΕΠΑΛ Θήβας, των ΚΑΠΗ Θήβας & Βαγίων, των Συλλόγων Γυναικών Αλυκής Τίφες, Σύλλογος Γυναικών Βαγίων «1982», ΧΕΝ, Ισμήνη, Διρκαίος Κύκνος και φυσικά όλες οι Κοινωνικές Υπηρεσίες του Δήμου Θηβαίων.

 Με παράλληλη δράση συμμετείχε επίσης ο Σύλλογος Κουρέων – Κομμωτών Θήβας υπό το σύνθημα « χάρισε τα μαλλιά σου – χάρισε δύναμη».

 Ο Αντιδήμαρχος Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας και Ιατρός, Αναστάσιος Καμούτσης υπερτόνισε τη σημασία του προληπτικού ελέγχου μεταξύ των ηλικιών 35-40 ενώ μετά τα 40 η μαστρογραφία πρέπει να γίνεται ετησίως.

 Ιδιαίτερη συγκίνηση και ευαισθητοποίηση προκάλεσε ομιλία επιζήσασας από τον καρκίνο του μαστού η οποία κατέθεσε το προσωπικό της βίωμα – μαρτυρία και τη μάχη της ενάντια στη νόσο.

 Ευχαριστούμε θερμά το ΚΤΕΛ Θήβας που διέθεσε δύο λεωφορεία για την μεταφορά του ΚΑΠΗ και του 2ου Δημοτικού Σχολείου Βαγίων όπως επίσης και τους υπηρεσιακούς παράγοντες που ανέλαβαν την ηχητική κάλυψη της εκδήλωσης καθώς και τον ηλεκτρολόγο της Δ.Ε. Θίσβης.

 Η δημοτική κίνηση “Δημότες εν δράσει” στη Θήβα απευθύνει σειρά ερωτημάτων και εκφράζει τον προβληματισμό της σχετικά με τις καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση των έργων στο ΧΥΤΑ, όπου “οι παρατάσεις διαδέχονται η μία την άλλη”. Παράλληλα ζητάει από τη δημοτική αρχή πλήρη ενημέρωση για την πορεία των εργασιών.

 Η ανακοίνωση

 Πότε θα ολοκληρωθεί το έργο και πού θα πάνε τα σκουπίδια μας;

 Το μέλλον της καθαριότητας και της περιβαλλοντικής ασφάλειας της περιοχής μας απαιτεί σχέδιο, διαφάνεια και ανάληψη ευθυνών.

Η πορεία κατασκευής του 3ου κυττάρου στον ΧΥΤΑ Θήβας προκαλεί σοβαρό προβληματισμό. Ένα κρίσιμο έργο, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση 6 εκατομμυρίων ευρώ από εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, δεν έχει ολοκληρωθεί, παρότι η αρχική προθεσμία έχει παρέλθει.

 Οι διαδοχικές παρατάσεις δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμη απάντηση στις καθυστερήσεις. Η απουσία σαφούς εικόνας για την πρόοδο και την τελική ημερομηνία παράδοσης εγείρει ερωτήματα για τον σχεδιασμό, την επίβλεψη και την άσκηση των ευθυνών από τους αρμόδιους φορείς.

 Το ζήτημα αφορά την ασφαλή και συνεπή διαχείριση των απορριμμάτων, χωρίς έκτακτες λύσεις και πρόσθετες επιβαρύνσεις. Αν το έργο δεν προχωρήσει με αξιόπιστο χρονοδιάγραμμα, μπορεί να απαιτηθεί μεταφορά απορριμμάτων σε άλλες περιοχές, με σοβαρές οικονομικές και περιβαλλοντικές συνέπειες, που ενδέχεται να επωμιστούν οι δημότες.

 Παράλληλα, οι πληροφορίες για ενδεχόμενη πρόσθετη οικονομική απαίτηση του αναδόχου, λόγω τεχνικών δυσκολιών, καθιστούν επιτακτική την επίσημη ενημέρωση.

Κάθε αίτημα πρέπει να εξεταστεί βάσει των πραγματικών δεδομένων, της σύμβασης και των προβλεπόμενων διαδικασιών. Το δημόσιο χρήμα απαιτεί τεκμηρίωση και οι συμβατικές υποχρεώσεις ουσιαστικό έλεγχο.

 Ο Δήμος Θηβαίων και οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να αναλάβουν άμεσα πρωτοβουλίες: να ελέγξουν την εξέλιξη του έργου, να δημοσιοποιήσουν τα στοιχεία για τις παρατάσεις και το κόστος και να καταρτίσουν σχέδιο αποτροπής κρίσης στη διαχείριση των απορριμμάτων. Οι πολίτες δεν μπορεί να ενημερώνονται αποσπασματικά ούτε να καλούνται να πληρώσουν τις συνέπειες των καθυστερήσεων.

 Ως «ΔΗΜΟΤΕΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ» και ως πολίτες αυτού του τόπου ζητάμε:

 – Επίσημη ενημέρωση για την πρόοδο των εργασιών και τους λόγους των καθυστερήσεων.

– Δημοσιοποίηση του ισχύοντος χρονοδιαγράμματος και των δεσμεύσεων αναδόχου και αρμόδιων φορέων.

– Πλήρη αποσαφήνιση κάθε αιτήματος πρόσθετης χρηματοδότησης, με τεκμηρίωση και έλεγχο της συμβατικής του βάσης.

– Εξέταση τυχόν ευθυνών και εφαρμογή των προβλεπόμενων συμβατικών μέτρων, όπου απαιτείται.

– Άμεσο σχεδιασμό εναλλακτικών λύσεων, ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη διαχείριση των απορριμμάτων χωρίς αιφνιδιασμούς και δυσβάσταχτες επιβαρύνσεις.

 Για τη δημοτική μας παράταξη, η προστασία του περιβάλλοντος, η δημόσια υγεία και το δημόσιο συμφέρον είναι αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητες. Η υπεύθυνη διοίκηση κρίνεται από την πρόληψη προβλημάτων, τον έλεγχο των έργων και τη λογοδοσία στους πολίτες.

 Η υπόθεση του 3ου κυττάρου πρέπει να πάψει να αποτελεί διαρκή εκκρεμότητα.

Απαιτούνται απαντήσεις, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και αποτελεσματικές ενέργειες τώρα, πριν οι καθυστερήσεις εξελιχθούν σε πρόβλημα για ολόκληρη την περιοχή.

Η καθαριότητα, η προστασία του περιβάλλοντος και το δημόσιο χρήμα είναι υπόθεση όλων μας. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν, οι αρμόδιοι οφείλουν να ενεργούν και όσοι έχουν ευθύνη πρέπει να λογοδοτούν.