ΘΗΒΑ REAL NEWS

Σε κατάσταση κινητοποίησης «Red Code» τίθενται αύριο η Αττική καθώς και 11 Περιφερειακές Ενότητες σε όλη τη χώρα λόγω του πολύ υψηλού κινδύνου πυρκαγιάς που προβλέπεται σε αυτές. Ειδικότερα:

 Για αύριο τίθενται σε κατάσταση κινητοποίησης «Red Code», οι ακόλουθες περιοχές: -H Περιφέρεια Αττικής (συμπεριλαμβανομένης της νήσου Κυθήρων)

 -Οι Περιφερειακές Ενότητες Φθιώτιδας, Βοιωτίας και Ευβοίας συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σκύρου της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας-Οι Περιφερειακές Ενότητες Κορινθίας, Αργολίδας και Λακωνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου

 -Η Περιφερειακή Ενότητα Κυκλάδων της Περιφέρειας Νότιου Αιγαίου

 -Οι Περιφερειακές Ενότητες Λέσβου, Χίου, Σάμου και ΠΕ Ικαρίας της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, καθώς, σύμφωνα με την Ομάδα Έκδοσης του Ημερήσιου Χάρτη Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιών της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, ο κίνδυνος πυρκαγιών στις εν λόγω περιοχές προβλέπεται να είναι πολύ υψηλός (κατηγορία κινδύνου 4).

 Όπως έγινε γνωστό από το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, στην κατάσταση κινητοποίησης (Red Code) ο Εθνικός Μηχανισμός τίθεται σε πλήρη κινητοποίηση, ενεργοποιώντας και αναπτύσσοντας το αναγκαίο ανθρώπινο δυναμικό και τα αντίστοιχα προς τις ανάγκες, υλικά και μέσα για την ετοιμότητα ενόψει επαπειλούμενου κινδύνου, για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών και την διαχείριση των συνεπειών από την εκδήλωση καταστροφικού φαινομένου και δρομολογούνται δράσεις βραχείας αποκατάστασης, αρωγής και υποστήριξης για τη μετρίαση των επιπτώσεων καταστροφής. Στο πλαίσιο των παραπάνω, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του υπουργείου, οι Δήμοι και οι Περιφέρειες στις ανωτέρω περιοχές καλούνται να συγκαλέσουν άμεσα τα Τοπικά Επιχειρησιακά Συντονιστικά Όργανα Πολιτικής Προστασίας (Τ.Ε.Σ.Ο.Π.Π.) και τα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Συντονιστικά Όργανα Πολιτικής Προστασίας (Π.Ε.Σ.Ο.Π.Π.) αντίστοιχα, προκειμένου να εξετάσουν θέματα που συνδέονται με την ετοιμότητα και την αντιμετώπιση κινδύνων από την εκδήλωση δασικών πυρκαγιών.

 
Στις 13 του περασμένου Ιούλη, εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι (Α.Ε.Π.Ο.) για την εγκατάσταση και λειτουργία Σταθμού Αποθήκευσης Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΣΑΗΕ) ισχύος 314 MW στην περιοχή μας.

Όμως η διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης για τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του τεράστιου σταθμού αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας (314 MW / 711 MWh) από την εταιρεία ΕΛΒΑΛΧΑΛΚΟΡ στη ΒΙ.ΠΕ. Θίσβης έφερε στο προσκήνιο κρίσιμα ζητήματα για το μέλλον και την ασφάλεια της περιοχής της Θίσβης.

Το τεχνικό υπόμνημα που κατέθεσε η εταιρεία στις 5 Ιουνίου 2026, επιχειρώντας να απαντήσει στις ανησυχίες των πολιτών της Θίσβης, το μόνο που κατάφερε δεν ήταν να μας καθησυχάσει, αλλά να εντείνει την ανησυχία μας, αφήνοντας αναπάντητα κρίσιμα και σοβαρά ερωτήματα.

Είναι γεγονός ότι η ενεργειακή μετάβαση είναι απαραίτητη. Ωστόσο, τα "πράσινα" έργα γιγαντιαίας κλίμακας δεν μπορούν να χωροθετούνται και να λειτουργούν χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις για το περιβάλλον και την τοπική κοινωνία.

Συγκεκριμένα το τεχνικό υπόμνημα της εταιρείας αποφεύγει να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις σε καίρια σημεία όπως:

    • Η ψευδαίσθηση της "ακίνδυνης" ΒΙ.ΠΕ.: Παρότι η εγκατάσταση τοποθετείται σε οργανωμένο βιομηχανικό χώρο, η τεράστια κλίμακα του έργου (253 containers συσσωρευτών) επιβαρύνει σημαντικά μια ήδη κορεσμένη περιοχή. Η ΜΠΕ αποτυγχάνει να εξετάσει ολιστικά τις σωρευτικές επιπτώσεις (θερμικές, θορύβου, βιομηχανικού ρίσκου) από τη συνύπαρξη της μονάδας με τις υπόλοιπες βαριές βιομηχανίες.

    • Ο κίνδυνος των τοξικών πυροσβεστικών υδάτων: Σε περίπτωση αστοχίας υλικού και θερμικής απόδρασης (φωτιάς) στις μπαταρίες, τα νερά που θα χρησιμοποιηθούν για την κατάσβεση θα είναι φορτωμένα με επικίνδυνα χημικά και βαρέα μέταλλα. Χωρίς τη ρητή πρόβλεψη για πλήρως αδιάπεραστες λεκάνες συγκράτησης, ο υδροφόρος ορίζοντας και τα γειτονικά ρέματα κινδυνεύουν άμεσα από τοξική ρύπανση.

    • Το κενό στη διαχείριση αποβλήτων: Το υπόμνημα δεν αποσαφηνίζει επαρκώς το σχέδιο περιβαλλοντικά ασφαλούς απομάκρυνσης, προσωρινής αποθήκευσης ή ανακύκλωσης των κατεστραμμένων ή ληγμένων στοιχείων συσσωρευτών κατά τη μακροχρόνια λειτουργία του έργου.

    • Όχληση και μικροκλίμα: Η συνεχής λειτουργία εκατοντάδων συστημάτων ψύξης και μετατροπέων ενέργειας δημιουργεί μόνιμο ακουστικό φόρτο, του οποίου οι επιπτώσεις υποτιμούνται.

Η τοπική κοινωνία δεν είναι αντίθετη στην πρόοδο, απαιτεί όμως απόλυτη διαφάνεια, αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους και πραγματική θεσμική θωράκιση.

Τα επικοινωνιακού χαρακτήρα "καθησυχαστικά" υπομνήματα δεν μπορούν να συγκαλύψουν την ουσία. Η τοπική κοινωνία της Θίσβης, δεν θα ανεχθεί να γίνει η "αυλή" επικίνδυνων ενεργειακών πειραμάτων.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να βαφτίζεται "πράσινη" όταν υπονομεύει το αύριο του τόπου μας. Η Θίσβη και η ευρύτερη περιοχή της, δεν πρόκειται να μετατραπούν σε ανεξέλεγκτο πεδίο ενεργειακών επενδύσεων χωρίς κανόνες και ασφάλεια. Απαιτούμε την άμεση και έμπρακτη θωράκιση της υγείας και του περιβάλλοντος της περιοχής μας.

Η ανοχή μας ούτε είναι ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ δεδομένη.

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΘΙΣΒΗΣ

 
Η Ελλάδα καίγεται εδώ και δεκαετίες με ανυπολόγιστες συνέπειες σε ανθρώπινες ζωές, δάση και περιουσίες. Τα τελευταία χρόνια κάηκαν η Εύβοια, η Ρόδος, ο Έβρος αλλά και η Αττική.

Κανένας υπουργός ή περιφερειάρχης δεν παραιτήθηκε.

Από καιρό έχει διαφανεί το πλαίσιο δυσκολίας στο οποίο λειτουργεί η Πυροσβεστική και έχουμε εμπεδώσει στην πράξη τη δυσκολία αποτελεσματικότητά της, κυρίως λόγω ελλείψεως πόρων και δυναμικού.

Η Πυροσβεστική δεν απαρτίζεται από δασολόγους αλλά από άτομα που έχουν σαν δόγμα την πυρόσβεση αλλά και τη διάσωση. Εξάλλου, αυτή είναι η δουλειά της. Αν καίγεται ένα διαμέρισμα πάει η Πυροσβεστική. Αν εγκλωβιστεί κάποιος σε ένα ασανσέρ πάει η Πυροσβεστική. Αν μία γάτα βρεθεί σε ένα δέντρο και ένας σκύλος σε πηγάδι πάλι πάει η Πυροσβεστική. Και σε αμέτρητες άλλες περιπτώσεις πάει η Πυροσβεστική που έχει μετατραπεί στο… παιδί για όλες τις δουλειές.

Στην Ελλάδα η Πυροσβεστική τα βάζει και με τις τερατώδεις φλόγες στις δασικές εκτάσεις όπου δέντρα 30 μέτρων γίνονται παρανάλωμα του πυρός.

Μόνο η Πυροσβεστική μπορεί να σβήσει τη φωτιά στα δάση; Πλέον ναι.

Και αυτό διότι συντελέστηκε το 1998 ένα περιβαλλοντολογικό έγκλημα που οι κυβερνώντες συντηρούν μέχρι και σήμερα.

Το 1998 ψηφίζεται ο ν. 2612/1998, με θετική ψήφο μόνο των (παρόντων) βουλευτών της τότε συμπολίτευσης (επί 256 ψηφισάντων: 44 απόντες, 136 υπέρ, 120 κατά) με τον οποίο η δασοπυρόσβεση ανατίθεται κατ’ αποκλειστικότητα στο Πυροσβεστικό Σώμα και παραμένει το αντικείμενο της πρόληψης στη Δασική Υπηρεσία. Τότε κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη.

Η Ελληνική Δασική Υπηρεσία είχε συστηθεί το 1830.

Αφού πέρασε από περιπέτειες, πότε με παραγκωνισμό ή και με διάλυση ακόμη (το 1877 ανατίθεται η φύλαξη των δασών στη Χωροφυλακή και η διαχείριση στους Οικονομικούς Εφόρους), οργανώθηκε με αυτοτέλεια και κάποια αυτάρκεια, μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας και αργότερα της Θράκης (1922).

Έφτασε το 1998 να καταργηθεί για… εξοικονόμιση πόρων.

Τότε, δασολόγοι, δασοπόνοι, καθηγητές σχολών, φοιτητές, συνδικαλιστές είχαν σπεύσει στη Βουλή για να πείσουν πως η φωτιά στο δάσος χρειάζεται ειδική διαχείριση από ανθρώπους με επιστημονικές γνώσεις και δυναμικό που έχει εξειδίκευση στον τομέα.

Οι προσπάθειές τους ήταν μάταιες και η Δασική Υπηρεσία παρέδωσε στην Πυροσβεστική τα οχήματά της και όλο της το ραδιοτηλεφωνικό υλικό. Επίσης μετατάχθηκαν 1.200 δασοφύλακες και οδηγοί στην Πυροσβεστική και ουδέποτε αντικαταστάθηκαν.

Η καταστροφή άρχισε και συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι και σήμερα…

 
Η απόφαση του ΣτΕ δεν κλείνει τον αγώνα.Οι διεκδικίσεις συνεχίζονται με τον κοινό αγώνα εργαζομένων και συνταξιούχων.

 Η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία κρίθηκε συνταγματική η μη επαναφορά των επιδομάτων εορτών και αδείας στους δημοσίους υπαλλήλους, αποτελεί μια αρνητική εξέλιξη για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και συνολικά για τον κόσμο της εργασίας και τους συνταξιούχους.

 Με την απόφαση 1201/2026, η Ολομέλεια του ΣτΕ αποδέχεται ουσιαστικά ότι η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού, η οποία επιβλήθηκε στα χρόνια των μνημονίων, μπορεί να παραμένει σε ισχύ επ’ αόριστον, επικαλούμενη τη δημοσιονομική ευστάθεια και τα περιθώρια επιλογής του νομοθέτη.

 Πρόκειται για ένα σκεπτικό που προκαλεί σοβαρά ερωτήματα.

 Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι, δεκατέσσερα και πλέον χρόνια μετά την επιβολή των μνημονιακών περικοπών, οι θυσίες τους εξακολουθούν να θεωρούνται «αναγκαίες» στο όνομα της δημοσιονομικής σταθερότητας. Δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι η οικονομία, οι προϋπολογισμοί και οι δημοσιονομικοί στόχοι αποτελούν διαρκώς το επιχείρημα για τη διατήρηση των περικοπών στους μισθούς και τις συντάξεις.

 Ιδιαίτερα προβληματικό είναι το γεγονός ότι το δικαστήριο θεωρεί πως η μη επαναφορά των δύο επιπλέον μισθών δεν θέτει σε κίνδυνο την αξιοπρεπή διαβίωση των δημοσίων υπαλλήλων. Η πραγματικότητα, όμως, που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι είναι εντελώς διαφορετική.

 Η ακρίβεια, η εκτόξευση του κόστους στέγασης, της ενέργειας και των βασικών αγαθών, η φορολογική επιβάρυνση και η συνεχιζόμενη μείωση της αγοραστικής δύναμης έχουν διαμορφώσει συνθήκες διαρκούς οικονομικής πίεσης για χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχους. Οι μισθοί και οι συντάξεις δεν μπορούν να κρίνονται μόνο με δημοσιονομικούς πίνακες και στατιστικές, αλλά με βάση τις πραγματικές ανάγκες της ζωής.

 Η επίκληση, μάλιστα, της διαφορετικής θέσης των δημοσίων υπαλλήλων σε σχέση με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να δικαιολογείται η διαφορετική μεταχείριση ως προς τον 13ο και 14ο μισθό, δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση στο αίτημα για ίση και δίκαιη αντιμετώπιση των εργαζομένων.

 Ιδιαίτερα σήμερα, το επιχείρημα αυτό γίνεται ακόμη πιο αδύναμο, καθώς ο κατώτατος μισθός ρυθμίζεται πλέον με ενιαίο τρόπο για εργαζόμενους στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Η ίδια η πολιτεία, δηλαδή, αναγνωρίζει στην πράξη ότι υπάρχει κοινό πεδίο και ενιαίος τρόπος ρύθμισης βασικών μισθολογικών ζητημάτων για τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από το αν εργάζονται στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα. Δεν μπορεί, επομένως, από τη μία πλευρά να θεσπίζεται ενιαία ρύθμιση για τον κατώτατο μισθό και από την άλλη να προβάλλεται η διαφορετική εργασιακή σχέση ως επαρκής λόγος για τη διατήρηση μιας τόσο σοβαρής μισθολογικής ανισότητας, όπως είναι η στέρηση του 13ου και του 14ου μισθού από τους δημοσίους υπαλλήλους, όταν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα εξακολουθούν να λαμβάνουν τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας.

 Η διαφοροποίηση αυτή δεν αφορά κάποια δευτερεύουσα ή ειδική παροχή, αλλά ένα ουσιαστικό μέρος του ετήσιου εισοδήματος των εργαζομένων. Η ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση, η αντιμετώπιση της ακρίβειας και η προστασία της αγοραστικής δύναμης δεν διαφοροποιούνται ανάλογα με το αν κάποιος εργάζεται στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα.

 Αξίζει δε να σημειωθεί ότι έξι μέλη του Δικαστηρίου διατύπωσαν μειοψηφική άποψη στο ζήτημα της παραβίασης της αρχής της ισότητας, γεγονός που αναδεικνύει ότι ούτε στο εσωτερικό του ίδιου του Δικαστηρίου υπήρξε απόλυτη συμφωνία.

 Η απόφαση αυτή αποδεικνύει, για ακόμη μία φορά, ότι οι μεγάλες κατακτήσεις των εργαζομένων δεν εξασφαλίζονται μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Η δικαστική διεκδίκηση μπορεί να αποτελεί ένα μέσο του αγώνα, δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει τη συλλογική πάλη, τη συνδικαλιστική δράση και την οργανωμένη διεκδίκηση.

 Ο αγώνας για τον 13ο και 14ο μισθό είναι κοινός με τον αγώνα για την 13η και 14η σύνταξη

 Η σημερινή εξέλιξη αφορά άμεσα όχι μόνο τους εν ενεργεία δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και τους συνταξιούχους. Η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και η κατάργηση των δώρων και των αντίστοιχων πρόσθετων συνταξιοδοτικών παροχών αποτέλεσαν μέρος της ίδιας πολιτικής: της πολιτικής που φόρτωσε το βάρος της οικονομικής κρίσης στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους.

 Γι’ αυτό και ο αγώνας για:

 Την πλήρη επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού για όλους τους εργαζόμενους.

Την επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης.

Την κατάργηση όλων των μνημονιακών περικοπών σε μισθούς και συντάξεις.

Τις πραγματικές αυξήσεις που να καλύπτουν την απώλεια εισοδήματος και την ακρίβεια και

Την προστασία της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και των συνταξιούχων,

είναι ένας κοινός και ενιαίος αγώνας.

 Δεν δεχόμαστε να παρουσιάζονται ως «δημοσιονομικό κόστος» οι ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων, την ίδια ώρα που υπάρχουν τεράστιοι πόροι και πολιτικές επιλογές για άλλες προτεραιότητες. Την ώρα που το μεγάλο κεφάλαιο θησαυρίζει και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων αυξάνονται, οι στρατιωτικές δαπάνες εκτοξεύονται σε ολόκληρη την Ευρώπη στο όνομα του δήθεν «ρωσικού κινδύνου». Εκατοντάδες δισεκατομμύρια κατευθύνονται στους πολεμικούς εξοπλισμούς και στην πολεμική προετοιμασία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, στο πλαίσιο μιας επικίνδυνης αντιπαράθεσης που έχει ως στόχο τη γεωπολιτική και οικονομική περικύκλωση, την αποδυνάμωση και, τελικά, τον διαμελισμό της Ρωσίας.

 Την ίδια στιγμή, οι λαοί καλούνται να πληρώσουν το κόστος αυτών των ανταγωνισμών με περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, με ακρίβεια και λιτότητα. Η πολεμική εμπλοκή στην Ουκρανία και η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης αξιοποιούνται από τις κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας αναδιανομής αγορών, σφαιρών επιρροής και πηγών πλούτου, αλλά και ως διέξοδος από τις αντιφάσεις και την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Για τα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων, λένε ότι «δεν υπάρχουν χρήματα». Για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, τις επιχειρηματικές επιδοτήσεις και τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, βρίσκονται πάντοτε δισεκατομμύρια. Γι’ αυτό ο αγώνας για μισθούς, συντάξεις και αξιοπρεπή ζωή συνδέεται άμεσα με την πάλη ενάντια στην πολεμική οικονομία και την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

 Η οικονομική πολιτική δεν είναι μονόδρομος. Οι προϋπολογισμοί αποτυπώνουν πολιτικές επιλογές. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι έχουν δικαίωμα να απαιτούν διαφορετικές προτεραιότητες: ενίσχυση των μισθών και των συντάξεων, προστασία του εισοδήματος και αξιοπρεπή διαβίωση.

 Η απόφαση του ΣτΕ δεν πρέπει να οδηγήσει σε απογοήτευση και παραίτηση. Αντίθετα, πρέπει να αποτελέσει ένα ακόμη μήνυμα ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι καμία δικαστική ή κυβερνητική απόφαση δεν μπορεί να ακυρώσει το δικαίωμα των εργαζομένων και των συνταξιούχων να διεκδικούν.

 Ο αγώνας για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και της 13ης και 14ης σύνταξης συνεχίζεται και κλιμακώνεται και ενόψει  των συλλαλητηρίων για τη ΔΕΘ στις 5 Σεπτέμβρη 2026.

 H εξάπλωση του λαγοκέφαλου βρέθηκε στην ημερήσια διάταξη της Επιτροπής Αλιείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Σάκη Αρναούτογλου, ανοίγοντας για πρώτη φορά μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή συζήτηση για ένα πρόβλημα που εξελίσσεται σε σοβαρή περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική απειλή για τη Μεσόγειο.

Όπως επισημαίνει σε σχετική ανακοίνωση του, «είχε προηγηθεί η παρέμβασή του προς τον Ιρλανδό Υπουργό Γεωργίας και Θαλάσσιας Πολιτικής Martin Heydon, κατά την παρουσίαση των προτεραιοτήτων της ιρλανδικής Προεδρίας, όπου επέκρινε το γεγονός ότι η Μεσόγειος απουσίαζε σχεδόν ολοκληρωτικά από τις προτεραιότητες της Προεδρίας για την ευρωπαϊκή αλιευτική πολιτική».
Σύμφωνα με την ανακοίνωση , ο κ. Αρναούτογλου, « τόνισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να συνεχίσει να σχεδιάζει πολιτικές με επίκεντρο μόνο τον Βόρειο Ατλαντικό, όταν στη Μεσόγειο οι παράκτιοι αλιείς βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, της εξάπλωσης ξενικών ειδών και της παράνομης αλιείας από τρίτες χώρες.Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον λαγοκέφαλο, επισημαίνοντας ότι καταστρέφει αλιευτικά εργαλεία, προκαλεί μεγάλες απώλειες εισοδήματος, απειλεί τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και εγκυμονεί κινδύνους ακόμη και για τους λουόμενους, καθώς πρόκειται για ιδιαίτερα τοξικό είδος.Παράλληλα, άσκησε έντονη κριτική στην Ελληνική κυβέρνηση, υπογραμμίζοντας ότι το πρόγραμμα αποζημιώσεων περιορίζεται αποκλειστικά στην Κρήτη και το Νότιο Αιγαίο, την ώρα που ο λαγοκέφαλος έχει ήδη εξαπλωθεί σχεδόν σε ολόκληρο το Αιγαίο και πλέον εμφανίζεται και σε περιοχές του Ιονίου».
Στην ειδική συζήτηση που ακολούθησε, ο Έλληνας ευρωβουλευτής παρουσίασε, σύμφωνα με την ανακοίνωση, «τέσσερις συγκεκριμένες ευρωπαϊκές προτάσεις:
– επέκταση των προγραμμάτων στοχευμένης αλίευσης σε όλες τις περιοχές όπου έχει εξαπλωθεί ο λαγοκέφαλος,
– αποζημιώσεις για τις ζημιές στα αλιευτικά εργαλεία και την απώλεια εισοδήματος,
– δημιουργία Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανθεκτικότητας της Αλιείας για ζημιές από ξενικά είδη και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής,
– χρηματοδότηση έρευνας ώστε η βιομάζα του λαγοκέφαλου να μπορεί να αξιοποιηθεί με ασφάλεια σε φαρμακευτικές, βιοτεχνολογικές και άλλες καινοτόμες εφαρμογές».
Επίσης , « κάλεσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ξεκαθαρίσει πώς θα αξιολογηθεί το νέο Ελληνικό πρόγραμμα των 1,5 εκατ. ευρώ για τον λαγοκέφαλο και αν, σε περίπτωση που αποδώσει, θα επεκταθεί ώστε να μην αφήνει εκτός τις δεκάδες περιοχές της χώρας που αντιμετωπίζουν πλέον το ίδιο πρόβλημα. Υπενθύμισε ακόμη ότι στην Κρήτη επιστημονική έρευνα έχει καταγράψει μέση οικονομική ζημιά που ξεπερνά τις 6.300 ευρώ ανά αλιευτικό σκάφος ετησίως, ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο του ετήσιου εισοδήματος ενός παράκτιου αλιέα».
Σε δήλωση του , μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης, ο κ. Αρναούτογλου , αναφέρει ότι « ο λαγοκέφαλος δεν αναγνωρίζει σύνορα, ούτε διοικητικές Περιφέρειες. Εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, καταστρέφει αλιευτικά εργαλεία, αφαιρεί εισόδημα από τους αλιείς, απειλεί τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και δημιουργεί κινδύνους ακόμη και για τους λουόμενους.Γι’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική. Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή στρατηγική, με χρηματοδότηση, αποζημιώσεις και άμεση στήριξη των ανθρώπων της θάλασσας.
Την ίδια στιγμή, όμως, η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει γιατί αντιμετωπίζει τους αλιείς με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν είναι δυνατόν να αποζημιώνονται μόνο όσοι δραστηριοποιούνται σε δύο Περιφέρειες, όταν ο λαγοκέφαλος έχει ήδη εξαπλωθεί σχεδόν σε όλο το Αιγαίο και σε περιοχές του Ιονίου.
Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκαθάρισε ότι ο σχεδιασμός του Ελληνικού προγράμματος και οι αποφάσεις για το ποιες περιοχές αποζημιώνονται ανήκουν στις Ελληνικές αρχές. Επομένως, η Κυβέρνηση οφείλει να διορθώσει άμεσα αυτή την αδικία και να επεκτείνει το πρόγραμμα σε όλες τις περιοχές που πλήττονται από τον λαγοκέφαλο.Δεν υπάρχουν αλιείς δύο ταχυτήτων και πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Όποιος υφίσταται την ίδια ζημιά, δικαιούται την ίδια στήριξη. Η Μεσόγειος δεν μπορεί να περιμένει άλλο και η Ευρώπη δεν μπορεί να παρακολουθεί αδρανής. Ήρθε η ώρα για αποφάσεις με ίση μεταχείριση, κοινή ευρωπαϊκή δράση και πραγματική προστασία της αλιείας μας.»

 Άρθρο στην “Εφημερίδα των Συντακτών”

Έρχονται κάποιες στιγμές που πρέπει κανείς να πει το μεγάλο ΟΧΙ.

 Το ΠΑΣΟΚ είπε το κρίσιμο ΟΧΙ, στο συνέδριο με την απόφασή του για μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στην δεξιά. Τώρα είναι που οφείλει να υπερασπιστεί αυτή τη δέσμευση, ώστε να γίνει πράξη.

Ιδιαίτερα τώρα που εξελίσσεται μια νέα απειλητική μορφή υπερσυγκέντρωσης πλούτου, μέσω μη παραγωγικών, άγρια κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων, με τη συναίνεση ή/και τη συνεργασία της πολιτικής.

 Πρόκειται για μια νέα, ακραία μορφή του πολιτικού καπιταλισμού που εισήγαγε ο Γερμανός Max Weber, και αφορά στην απόκτηση υπερπλούτου όχι μέσω της πραγματικής παραγωγής, αλλά μέσω της πολιτική ισχύος, της εκμετάλλευσης δημόσιων αξιωμάτων, των κρατικών χορηγιών και των πολεμικών επιχειρήσεων.

 Η «πολιτική απάθεια» απέναντι σε αυτή την ολιγαρχική αντίληψη, είναι που προκαλεί θυμό και απόρριψη τελικά της ίδιας της πολιτικής.

 Για όλα αυτά, τούτη την ώρα είναι που το ΟΧΙ πρέπει να υποστηριχθεί με μεγαλύτερο πάθος. Για πολλά χρόνια, διεθνώς, διαμορφώθηκε μια σχολή «σοσιαλδημοκρατίας της αφομοίωσης».

 Η σχολή αυτή δεν επιδιώκει να νικήσει τις δεξιές απόψεις, αλλά να δώσει εξετάσεις ως υπεύθυνος μελλοντικός εταίρος, ως συμπληρωματική δύναμη.

 Η επιλογή του ΟΧΙ του συνεδρίου, αφορά ακριβώς το ΟΧΙ στη «σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης».

Γιατί όταν οι κοινωνικές ανισότητες μεγαλώνουν εκθετικά και η πολιτική αποφεύγει να συγκρουστεί με τα αίτια, αλλά ασχολείται με την “διαχείριση”, τότε την κοινωνική δυσαρέσκεια, αντί να την εκφράσει μια δημοκρατική προοδευτική πολιτική, θα την εκφράσει ο αυταρχικός λαϊκισμός.

 Απέναντι στην κατάσταση αυτή, μια εναλλακτική δυναμική αναπτύσσεται στον διεθνή χώρο. Η δυναμική αυτή επηρεάζει κατεξοχήν τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και γενικότερα της προοδευτικής παράταξης.

 Ενδεικτικό αυτής της δυναμικής είναι αυτό που συμβαίνει στην Αμερική. Η πολιτική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών καταγράφει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες καμπές της σύγχρονης ιστορίας της. Οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής, που για δεκαετίες κινούνταν στο περιθώριο της αμερικανικής πολιτικής, σημειώνουν διαδοχικές εκλογικές επιτυχίες σε κομβικούς δήμους και πολιτειακές αναμετρήσεις.

 Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένα φαινόμενα, αλλά για μια νέα τάση που αμφισβητεί την κεντρώα γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος.

Η αλλαγή αποτυπώνεται στη διοίκηση μεγάλων αστικών κέντρων, όπου οι υποψήφιοι της λεγόμενης “αριστερής πτέρυγας” κέρδισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Στην Νέα Υόρκη, η επικράτηση του Zohran Mamdani απέναντι σε κατεστημένα στελέχη της κεντρώας πτέρυγας αποτέλεσε ισχυρή πολιτική δόνηση σε όλη την χώρα. Στο Σιάτλ, η εκλογή της Katie Wilson επιβεβαίωσε την σημασία της τοπικής οργάνωσης γύρω από ζητήματα στέγασης. Στην Ουάσιγκτον, η νίκη της Janeese Lewis George στις προκριματικές εκλογές έσπασε κατεστημένα συστήματα δεκαετιών.

 Για να επεκταθούμε και στον ευρωπαϊκό χώρο, όπου η ανάδειξη του δημάρχου του Μάντσεστερ Andy Burnham στον πρωθυπουργικό θώκο, με όσα υποστηρίζει, είναι μια παρόμοια μετάβαση από το κεντρώο προφίλ διακυβέρνησης του προκατόχου του.

 Τί κοινό συνδέει αυτές τις ανατροπές; Ο δημοκρατικός ριζοσπαστικός ρεαλισμός, που επαναφέρει την ανάγκη επανάκτησης του δημόσιου ελέγχου.

 Η επαναφορά δηλαδή στρατηγικών τομέων της οικονομίας, κρίσιμων υποδομών και δικτύων (όπως η ενέργεια, το νερό και οι μεταφορές) υπό την ιδιοκτησία ή τον αποφασιστικό έλεγχο του κράτους και των τοπικών κοινωνιών.

 Δεν είναι τυχαίο ότι οι ανατροπές ξεκινούν από τους τοπικούς χώρους της διοίκησης, ως ένδειξη της ανάγκης επανασύνδεσης του κέντρου με την τοπικότητα των ανθρώπινων αναγκών. Γιατί η πόλη μπορεί να γίνει σήμερα ένα ζωντανό εργαστήριο προοδευτικής διακυβέρνησης. Αυτό ασφαλώς απαιτεί ένα μετασχηματισμό του πολιτικού (κυβερνητικού) συστήματος από την μονοδιάστατη δημοσιονομική διαχείριση σε παραγωγικούς συνασπισμούς κοινωνικών αναγκών επανάκτησης του μέλλοντος.

 Στην Αμερική, κλειδί για αυτό είναι η νέα γενιά, που βιώνει χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από εκείνο των γονιών της και αντιδρά δυναμικά, συμμετέχοντας όλο και πιο ενεργά στην πολιτική διαδικασία. Χτυπάει πόρτες, πραγματοποιεί τηλεφωνικές επικοινωνίες και ψηφίζει μαζικά —σε αριθμούς ρεκόρ — προοδευτικούς υποψηφίους.

 Γιατί οι νέοι κατανοούν ότι η υγειονομική περίθαλψη αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, ότι πρέπει να επενδύσουμε στην προσιτή στέγαση και όχι σε ατέρμονους πολέμους, ότι πρέπει να στηρίξουμε τα δημόσια πανεπιστήμια και την δωρεάν φοίτηση και ότι η τεχνητή νοημοσύνη οφείλει να υπηρετεί το σύνολο της ανθρωπότητας, και όχι μόνο τους ολιγάρχες των κολοσσών της τεχνολογίας.

 Τα παραπάνω οδηγούν στο πραγματικό δίλημμα: Οι προοδευτικές πολιτικές πρέπει να γίνουν δύναμη ανατροπής ή δύναμη αφομοίωσης;

Το δίλημμα χρειάζεται να απαντηθεί εγκαίρως και σωστά.

 Αλλιώς, ο κίνδυνος δεν είναι απλώς να χαθεί ακόμη μία εκλογική μάχη. Αυτή την φορά, ο κίνδυνος είναι να χαθεί ο ίδιος ο ιστορικός ρόλος ύπαρξης της δημοκρατικής παράταξης.

 Η απάντηση και οι νέες πολιτικές του ΠΑΣΟΚ επιβάλλεται να ξεκινούν από τη συνεδριακή απόφαση του ΟΧΙ της ανατροπής και της υπέρβασης.

 

#ΧΑΡΗΣ ΔΟΥΚΑΣ

Τι δείχνουν οι εκθέσεις του ΕΟΔΥ και του ECDC για το 2025 και το 2026. Ποιοι πρέπει να είναι «διπλά και τριπλά προσεκτικοί».

Εντελώς διαφορετική είναι εφέτος η πορεία που έχει ο ιός του Δυτικού Νείλου στη χώρα μας, σε σύγκριση με την περυσινή χρονιά, καθώς έως τώρα έχει προκαλέσει σοβαρή νόσο σε σχεδόν τριπλάσιο αριθμό ανθρώπων, ενώ έχει επιφέρει και πολύ περισσότερους θανάτους.

 Επιπλέον, οι πρώτοι θάνατοι από τη λοίμωξη στη χώρα μας είχαν αναφερθεί πέρυσι στα μέσα Αυγούστου. Εφέτος όμως οι πρώτοι θάνατοι καταγράφηκαν σχεδόν έναν μήνα νωρίτερα (22-29 Ιουλίου 2026).

 Και στην Ευρώπη, όμως, τα κρούσματα εφέτος είναι σχεδόν διπλάσια απ’ ό,τι την αντίστοιχη χρονική περίοδο του 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου & Προλήψεως των Ασθενειών (ECDC).

Κύρια αιτία γι’ αυτές τις διαφορές είναι ο ήπιος χειμώνας και η εξαιρετική βροχερή άνοιξη, λένε οι ειδικοί. Το «κοκτέιλ» αυτό οδήγησε σε υπερανάπτυξη των πληθυσμών των κουνουπιών, που μεταδίδουν τον επικίνδυνο ιό.

 Την ίδια στιγμή, ο καθηγητής Θεόδωρος Βασιλακόπουλος, πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Δημοσίας Υγείας (ΕΟΔΥ), προειδοποιεί ότι οι ηλικιωμένοι με υποκείμενα νοσήματα «πρέπει να είναι διπλά και τριπλά προσεκτικοί».

 Στην Ελλάδα

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη επιδημιολογική έκθεση του ΕΟΔΥ, έως και τις 19 Αυγούστου 2026 ο ιός του Δυτικού Νείλου είχε νοσήσει σοβαρά 157 ανθρώπους στη χώρα μας. Οι 116 από αυτούς είχαν σοβαρές νευρολογικές εκδηλώσεις, όπως εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα κ.λπ.

 Οι 13 από αυτούς είχαν χάσει τη ζωή τους. Οι 42 εξακολουθούσαν να νοσηλεύονται στα νοσοκομεία, με τους 23 να βρίσκονται σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Την αντίστοιχη περίοδο του 2025, όμως, ο ΕΟΔΥ είχε καταγράψει συνολικώς 47 κρούσματα. Μάλιστα οι δύο πρώτοι ασθενείς έχασαν τη ζωή τους την εβδομάδα 13-20 Αυγούστου 2025. Επιπλέον, στο νοσοκομείο βρίσκονταν συνολικώς 11 ασθενείς. Οι δύο από αυτούς νοσηλεύονταν σε ΜΕΘ.

Και στην Ευρώπη

Ο ιός του Δυτικού Νείλου προσβάλλει εφέτος περισσότερους ανθρώπους και στην Ευρώπη. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης του ECDC, εφέτος και έως τις 21 Αυγούστου 2026 είχαν καταγραφεί συνολικώς 625 εγχώρια κρούσματα σε 12 ευρωπαϊκές χώρες.

 Οι χώρες και τα κρούσματα που είχαν αναφέρει είναι οι εξής:

 Ιταλία: 311 κρούσματα

Ελλάδα: 157 κρούσματα

Ισπανία: 63

Βόρεια Μακεδονία: 37

Ρουμανία: 28

Γαλλία: 17

Σερβία: 6

Ολλανδία: 2

Αλβανία, Αυστρία, Γερμανία, Κόσοβο: από 1 κρούσμα η κάθε μία

Ωστόσο πέρυσι και έως τις 20 Αυγούστου 2025 τα αντίστοιχα κρούσματα ήταν 346. Οι χώρες όπου είχαν αναφερθεί ήταν εννέα:

 Ιταλία (274 κρούσματα)

Ελλάδα (47 κρούσματα)

Σερβία (9)

Γαλλία (7)

Ρουμανία (6)

Ουγγαρία (2 κρούσματα)

Βουλγαρία και Ισπανία (από 1)

Θα αυξηθούν κι άλλο

Ο ΕΟΔΥ και το ECDC προειδοποιούν πως τα εφετινά κρούσματα θα αυξηθούν και άλλο. Ει μη τι άλλο παραδοσιακά κορυφώνονται μετά τα μέσα Αυγούστου και έως περίπου τα μέσα Σεπτεμβρίου, ενώ συνεχίζονται όσο καιρό δραστηριοποιούνται τα κουνούπια.

 Επειδή λοιπόν ο ιός του Δυτικού Νείλου μπορεί να αποδειχθεί πάρα πολύ σοβαρός, πρέπει να λαμβάνουμε όλοι εντατικά μέτρα προστασίας από τα κουνούπια.

 «Αυτοί που πραγματικά κινδυνεύουν είναι οι μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι με υποκείμενα νοσήματα», εξήγησε ο κ. Βασιλακόπουλος στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ. «Αυτοί είναι που πρέπει να είναι διπλά και τριπλά προσεκτικοί».

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι:

 Πρέπει να φορούν μακρυμάνικα ρούχα

Να χρησιμοποιούν έντονα εντομοαπωθητικά, λοσιόν ή σπρέι

Να χρησιμοποιούν εντομοαπωθητικά χώρου

Να έχουν έναν ανεμιστήρα να τους χτυπά στα πόδια

Να στεγνώνουν τα στάσιμα νερά μέσα και γύρω από το σπίτι τους

Ο κ. Βασιλακόπουλος επισήμανε ακόμα ότι την άνοιξη έγιναν οι ψεκασμοί που προβλέπονταν. Ωστόσο τα εντομοκτόνα δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται αδιακρίτως, ούτε σε μεγαδόσεις, διότι είναι τοξικά.

 Ειδικά η Αθήνα, όμως, είχε εφέτος τον δεύτερο θερμότερο χειμώνα των τελευταίων 150 ετών και ταυτοχρόνως πολλές βροχές και υγρασία. Η συνέπεια ήταν υπερανάπτυξη των πληθυσμών των κουνουπιών.

 «Παρότι έγιναν 30% παραπάνω ψεκασμοί από το αρχικά σχεδιασμένο, οδηγηθήκαμε στο να έχουμε παραπάνω κρούσματα», υπογράμμισε.

 Λίγοι αρρωσταίνουν σοβαρά

Τα καλά νέα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που θα νοσήσει ο ιός του Δυτικού Νείλου δεν θα το καταλάβουν καν.

 «Το 80% των ανθρώπων είναι πλήρως ασυμπτωματικοί», ανέφερε ο κ. Βασιλακόπουλος. «Ένα 20% θα κάνει ένα ήπιο πυρετό. Μόνο ένα μικρό ποσοστό (κάτω από το 1%) θα αναπτύξει εκτός από τον πυρετό και συμπτώματα από το νευρικό σύστημα, όπως έντονο πονοκέφαλο, ιλίγγους, ζάλη, αποπροσανατολισμό στον χώρο και στον χρόνο και παράλυση. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κινδυνεύουν πολύ».

 https://www.iatropedia.gr/

 
Ο Σύλλογος, από το 2018, είχε ξεκαθαρίσει τη θέση του: η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού είναι υπόθεση συνδικαλιστικής διεκδίκησης και πολιτικής απόφασης και όχι δικαστικής αναμονής.

Τον Σεπτέμβριο του 2018 το είχαμε πει καθαρά, με ανακοίνωση που είχε τίτλο: «Συνδικαλιστική & όχι δικαστική διεκδίκηση για 13ο-14ο μισθό». Δεν το λέγαμε θεωρητικά. Το λέγαμε και το διεκδικούσαμε σε πλήθος παρεμβάσεων σε Δημοτικά Συμβούλια, ζητώντας από τους Δήμους να πάρουν θέση υπέρ της επαναφοράς του 13ου και 14ου μισθού και να στηρίξουν έμπρακτα τους εργαζόμενους.

Και τότε κάποιοι μας έψεγαν και μας κουνούσαν το δάχτυλο, επειδή δεν επιλέξαμε τη νομική προσφυγή ως δήθεν μοναδικό δρόμο. Μας έλεγαν, ουσιαστικά, ότι έπρεπε να αφήσουμε στην άκρη τη συλλογική διεκδίκηση και να οδηγήσουμε τους εργαζόμενους σε ατομικές ή ομαδικές δικαστικές προσφυγές.

Εμείς δεν το κάναμε. Γιατί αρνηθήκαμε να διαχωρίσουμε τους εργαζόμενους σε «τυχερούς» και «άτυχους», σε αυτούς που θα προσφύγουν και σε αυτούς που δεν θα μπορούν ή δεν θα θέλουν να προσφύγουν.

Γιατί η διεκδίκηση του μισθού και των δικαιωμάτων μας δεν μπορεί να είναι προνόμιο όσων έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν έναν δικηγόρο ή να μπουν σε μια δικαστική διαδικασία.

Και το είχαμε πει χαρακτηριστικά:

Δεν είναι ο ρόλος του συνδικαλιστικού κινήματος να γίνει «ντίλερ» δικηγορικών γραφείων.

Ο ρόλος μας είναι να οργανώνουμε τους εργαζόμενους, να ενώνουμε τις δυνάμεις τους και να διεκδικούμε συλλογικά τα δικαιώματά τους.

Επιλέξαμε να υπερασπιστούμε την ενότητα.

Επιλέξαμε να υπερασπιστούμε τον συλλογικό αγώνα.

Και επιλέξαμε να πούμε στους εργαζόμενους την αλήθεια:

Ο δρόμος της δικαστικής προσφυγής δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον δρόμο της συνδικαλιστικής διεκδίκησης. Το 2019, μετά την αρνητική απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, επιβεβαιώσαμε ξανά τη θέση μας: η προσμονή μιας δικαστικής λύσης καλλιεργεί εφησυχασμό και αυταπάτες και αποδυναμώνει τη συλλογική δράση.

ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

Ο Σύλλογος έχει επιλέξει εδώ και χρόνια έναν ξεκάθαρο δρόμο.

Δεν αναθέτουμε τα δικαιώματά μας.

Δεν περιμένουμε σωτήρες.

Δεν καλλιεργούμε αυταπάτες.

Δεν εφησυχάζουμε.

Οργανωνόμαστε, συμμετέχουμε, απεργούμε, κινητοποιούμαστε και διεκδικούμε.

Σήμερα, μετά και τη νέα δικαστική εξέλιξη, το λέμε ακόμη πιο καθαρά:

Ο 13ος και ο 14ος μισθός είναι πολιτικό ζήτημα.

Η κατάργησή τους ήταν πολιτική απόφαση και η επαναφορά τους απαιτεί πολιτική και νομοθετική απόφαση.

Δεν αμφισβητούμε τον θεσμικό ρόλο της Δικαιοσύνης. Αμφισβητούμε τη λογική ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να περιμένουν από τα δικαστήρια να λύσουν ένα πρόβλημα που απαιτεί πολιτική απόφαση και μαζική κοινωνική πίεση.

Γιατί κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να οργανώσει τους εργαζόμενους, να απεργήσει, να κινητοποιηθεί και να πιέσει την κυβέρνηση.

Αυτό είναι δουλειά του συνδικαλιστικού κινήματος.

Γι’ αυτό και σήμερα δεν θα πούμε «περιμένετε».

Θα πούμε ξανά αυτό που λέγαμε από την αρχή:

ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΕΝΟΤΗΤΑ – ΑΠΕΡΓΙΑ – ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ – ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Ο Σύλλογος εργαζομένων ΟΤΑ Βοιωτίας  θα συνεχίσει να παλεύει για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, όχι στις δικαστικές αίθουσες ως θεατής, αλλά στους χώρους δουλειάς, στα Δημοτικά  Συμβούλια, στους δρόμους και στους αγώνες των εργαζομένων.

Τα δικαιώματα δεν χαρίζονται. Κατακτώνται.

13ος ΚΑΙ 14ος ΜΙΣΘΟΣ ΤΩΡΑ!

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος                                                  Η Γραμματέας

Μπούρας Νικόλαος                                    Θεοδωράκη Μαρία Λιγότερα

 Άμεση εξέταση προσφυγής κατά του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για της ΑΠΕ ζητά ο Επικεφαλής της Μείζονος Μειοψηφίας του Περιφερειακού Συμβουλίου Γιώργος Αγγελόπουλος με Επιστολή του προς τον Περιφερειάρχη και τον Πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου

 Μετά την έγκριση, στις 19 Αυγούστου 2026, του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΕΧΠ-ΑΠΕ), ο Επικεφαλής της Μείζονος Μειοψηφίας του Περιφερειακού Συμβουλίου Στερεάς Ελλάδας Γιώργος Αγγελόπουλος ζητά την άμεση εξέταση της δυνατότητας προσβολής του νέου πλαισίου ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.

 Με επιστολή του προς τον Περιφερειάρχη και τον Πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου, ο κ. Αγγελόπουλος υπενθυμίζει την Απόφαση 67/2026, με την οποία το Περιφερειακό Συμβούλιο είχε εκφράσει αρνητική γνώμη για το προτεινόμενο ΕΧΠ-ΑΠΕ και είχε καταθέσει 19 συγκεκριμένες προτάσεις για την προστασία της Στερεάς Ελλάδας.

 Βασικό αίτημα της απόφασης ήταν η αναγνώριση της Περιφέρειας ως περιοχής με υπερσυγκέντρωση έργων ΑΠΕ, ο συνυπολογισμός των ήδη εγκατεστημένων και αδειοδοτημένων έργων, η αξιολόγηση της πραγματικής φέρουσας ικανότητας και η ουσιαστική συμμετοχή της Περιφέρειας και των τοπικών κοινωνιών στις αποφάσεις.

 Μεταξύ των προτάσεων περιλαμβάνονταν, χαρακτηριστικά, η σύμφωνη γνώμη της Περιφέρειας και των αρμόδιων συλλογικών οργάνων για νέα έργα ΑΠΕ, η ουσιαστική συμμετοχή και η σύμφωνη γνώμη των τοπικών κοινωνιών, η αυστηρότερη προστασία των περιοχών Natura και των περιοχών ιδιαίτερου φυσικού και τουριστικού ενδιαφέροντος, καθώς και ο υπολογισμός των σωρευτικών επιπτώσεων από το σύνολο των έργων ΑΠΕ.

 Όπως επισημαίνεται στην επιστολή, το τελικό ΕΧΠ-ΑΠΕ δεν αντιμετωπίζει επαρκώς την ιδιαίτερη κατάσταση της Στερεάς Ελλάδας, ενώ ο βασικός πυρήνας των θέσεων που είχε διατυπώσει το Περιφερειακό Συμβούλιο δεν ενσωματώθηκε στο τελικό πλαίσιο.

 Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι στην ίδια την Απόφαση 67/2026 προβλεπόταν, μετά από πρόταση της παράταξης της Μείζονος Μειοψηφίας, η εξέταση ακυρωτικών ενεργειών, εφόσον οι προτάσεις της Περιφέρειας δεν υιοθετούνταν επαρκώς.

 Για τον λόγο αυτό, ο Γιώργος Αγγελόπουλος ζητά:

 · άμεση εξειδικευμένη νομική και επιστημονική αξιολόγηση του τελικού ΕΧΠ-ΑΠΕ,

 · εξέταση της δυνατότητας προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας και λήψη κάθε άλλου πρόσφορου μέτρου,

 · άμεση επαναφορά του θέματος στο Περιφερειακό Συμβούλιο, ώστε το Σώμα να ενημερωθεί και να αποφασίσει συλλογικά, χωρίς κίνδυνο απώλειας σχετικών προθεσμιών.

 · άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών από τον Περιφερειάρχη συντονισμού με την Ένωση Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ), την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), τις Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων και κάθε άλλο θεσμικό φορέα που έχει έννομο συμφέρον, ώστε να εξεταστεί η δυνατότητα κοινής ή συντονισμένης δικαστικής προσφυγής και η συμμετοχή της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας σε συνεργατικές νομικές ενέργειες.

 «Η Απόφαση 67/2026 δεν πρέπει να μείνει μια απλή αρνητική γνωμοδότηση. Σήμερα, μετά την έγκριση του τελικού ΕΧΠ-ΑΠΕ και τη διαπίστωση ότι ο βασικός πυρήνας των θέσεών μας δεν ενσωματώθηκε, είναι η στιγμή να εξετάσουμε έμπρακτα την υλοποίηση της απόφασης του Περιφερειακού Συμβουλίου», επισημαίνει ο Γιώργος Αγγελόπουλος.

 Γιώργος Αγγελόπουλος

 Επικεφαλής της Μείζονος Μειοψηφίας

 Περιφερειακού Συμβουλίου Στερεάς Ελλάδας