ΘΗΒΑ REAL NEWS

 Πότε θα πέσουν τα πρώτα χιόνια σύμφωνα με τα Μερομήνια, πότε θα δούμε τον πρώτο καύσωνα του 2024 και με τι καιρό θα κάνουμε Χριστούγεννα.

Νοέμβριος: Έρχονται τα πρώτα χιόνια μεταξύ 8-13 του μήνα και μάλιστα σε πολύ χαμηλά υψόμετρα σε Μακεδονία και πιθανώς σε Ήπειρο και Θεσσαλία.

 Δεκέμβριος: Το πρώτο δεκαήμερο με χαμηλές θερμοκρασίες και πιθανότητα χιονόπτωση στα πεδινά της Μακεδονίας, αλλά και σε πολύ χαμηλά υψόμετρα της κεντρικής και ανατολικής χώρας. Το τελευταίο δεκαήμερο του χρόνου ήπιος σταδιακά και μαλακός καιρός, αλλά με βροχές σε όλη τη χώρα.

 2024

 Ιανουάριος: Αρχή του χρόνου με χαμηλές θερμοκρασίες και πιθανές χιονοπτώσεις σε πεδινά της βόρειας χώρας. Στα μισά του μήνα πιθανότητα πρωτοφανούς ψύχους για την εποχή και πιθανός πανελλαδικός χιονιάς σταδιακά.

 Φεβρουάριος: Κακοκαιρία στο ξεκίνημα του μήνα και από τις 6 -10 απότομη αλλαγή και σταδιακά από τα δυτικά υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Στο δεύτερο μισό του μήνα αρκετές βροχές και καταιγίδες από δυτικά προς ανατολικά.

 Μάρτιος: Πρώτο δεκαήμερο με κανονικές για την εποχή θερμοκρασίες. Τελευταίο δεκαήμερο άστατος καιρός μόνο στα ηπειρωτικά με ηλιοφάνεια σε γενικές γραμμές και φυσιολογικές θερμοκρασίες.

 Απρίλιος: Πρώτο μισό του μήνα με φυσιολογικές για την εποχή θερμοκρασίες, 15-18 κακοκαιρία σε όλη τη χώρα με ισχυρές βροχές. Τελευταίο δεκαήμερο με σταδιακά υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες και τοπικές μπόρες σε Μακεδονία.

 Μάιος: Πρώτη εβδομάδα με υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, μικρή κάθοδος στη συνέχεια και 17-26 υψηλές θερμοκρασίες και πιθανότητα για οριακό καύσωνα κυρίως σε κεντρικά και νότια. Στο τέλος του μήνα τοπικές μπόρες.

 Ιούνιος: Φυσιολογικές θερμοκρασίες αρχικά και κακοκαιρία στα μισά του μήνα 13-19 σε όλη τη χώρα και σταδιακή άνοδος προς το τέλος χωρίς φαινόμενα.

 Ιούλιος: Πρώτο μισό του μήνα με παρατεταμένη περίοδο υψηλών θερμοκρασιών. Σε επίπεδα καύσωνα 19-25 του μήνα.

 Αύγουστος: Πρώτο δεκαήμερο με υψηλές θερμοκρασίες στα νότια, κανονικές βορειοανατολικά. 11-21 ισχυρός καύσωνας. 22-26 ισχυρή κακοκαιρία με καταιγίδες από τα δυτικά προς τα βορειοανατολικά και αισθητή πτώση της θερμοκρασίας. Τέλος του μήνα με βελτιωμένο καιρό και κανονικές για την εποχή θερμοκρασίες.

 Εάν έπεσε ποτέ στα χέρια σας το τετράδιο με τις συνταγές της γιαγιά, της προ-γιαγιά ή της προ-προ-γιαγιάς, ίσως και να σας προκάλεσε κάποια έκπληξη. Αν και πολλοί σύγχρονοι σεφ πιστεύουν ότι η γαστρονομική δημιουργικότητα είναι κάτι νέο, η μαγειρική πάντοτε έκρυβε εκπλήξεις. Στο βάθος των αιώνων οι άνθρωποι έχουν φάει ό,τι μπορείτε να φανταστείτε από ξηρά, θάλασσα και αέρα.

 Αφού το ψάξαμε, σας παρουσιάζουμε τις δέκα πιο παράξενες τροφές που εντοπίσαμε στην ιστορία του ανθρώπου.

 10. Ζελέ από την ουροδόχο κύστη ψαριών

 Η έμπνευση ανήκει τους κατοίκους της Βικτοριανής Αγγλίας, που ανακάλυψαν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ουροδόχο κύστη του ψαριού οξύρρυγχος για να παρασκευάσουν ένα γλυκό γελώδες επιδόρπιο.

 Η διαδικασία απαιτεί την απομόνωση μίας ουσίας, που ονομάζεται ψαρόκολλα, η οποία αρχικά χρησιμοποιόταν ως συστατικό κόλλας, αλλά στα τέλη του 18ου αιώνα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής ως τρόφιμο. Στις μέρες μας, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην παρασκευή κάποιων κρασιών και μπυρών, συμπεριλαμβανομένης της μπύρας Guinness.

 Οι Βικτοριανοί έβραζαν την ουροδόχο κύστη και στη συνέχεια πρόσθεταν στο φιλτραρισμένο ζωμό, νερό, ζάχαρη, χυμό λεμονιού και φρούτα. Η ψαρόκολλα λειτουργούσε ως ζελατίνη ή πηκτίνη για να πήξει το μείγμα. Η όλη διαδικασία ήταν χρονοβόρα, αλλά μάλλον θεωρούσαν ότι άξιζε τον κόπο…

 9. Μουκτουκ

 Για τους ανθρώπους που ζουν στην Αρκτική, ο ωκεανός είναι η βασική πηγή της τροφής τους. Παραδοσιακά, ψαρεύουν όλο το χρόνο, ενώ εποχικά βγαίνουν για κυνήγι φάλαινας και φώκιας. Το Μουκτουκ είναι ένα πιάτο, που αποτελείται από δέρμα φάλαινας, μαζί με το λίπος που το συνοδεύει. Το δέρμα της φάλαινας της Γροιλανδίας θεωρείται το πιο νόστιμο και μπορεί να καταναλωθεί με διάφορους τρόπους: φρέσκο, τηγανητό ή παστό. Η γεύση του λίπους λέγεται ότι θυμίζει καρύδι, ενώ το δέρμα είναι λίγο ελαστικό.

 Το φαγητό αυτό κατέχει σημαντική θέση στην παραδοσιακή διατροφή των αρκτικών πολιτισμών, καθώς περιέχει τεράστιες ποσότητες βιταμίνης C, η οποία αποτρέπει ασθένειες όπως το σκορβούτο. Ωστόσο, τείνει να εγκαταλειφθεί, καθώς οι γευστικές προτιμήσεις των νεώτερων γενιών αλλάζουν, ενώ αυξάνονται και οι φόβοι για τις τοξικές ουσίες που συσσωρεύονται στους ωκεανούς και κατ’ επέκταση στις φάλαινες…

 8. Ξυδόπιττα

 Τη λεμονόπιττα τη γνωρίζετε, την ξυδόπιττα όμως; Κανείς δεν ξέρει ποιος την παρασκεύασε πρώτος, αλλά χρονολογείται τουλάχιστον από τα μέσα του 18ου αιώνα. Πιστεύεται ότι ο εμπνευστής της κατέφυγε στον μηλίτη, επειδή ήταν πολύ πιο φθηνός από τον χυμό του λεμονιού ή των φρούτων, γι’ αυτό και αποκαλείται «η λεμονόπιττα του φτωχού». Η συνταγή είχε διάφορες παραλλαγές, αλμυρές και γλυκές.

 Τα τελευταία χρόνια, η ξυδόπιττα έχει αρχίσει να επιστρέφει στη μόδα. Ορισμένα εστιατόρια προσφέρουν μία «αναβαθμισμένη» εκδοχή της, με αρωματικό μπαλσάμικο.

 7. Ζελέ Σαλάτα

 Η τρέλα της δεκαετίας του ‘50 με τα συσκευασμένα τρόφιμα οδήγησε στη δημοφιλή σαλάτα-ζελέ, η οποία συχνά σερβιριζόταν σε μία ελκυστική φόρμα. Αν και οι άνθρωποι είχαν υιοθετήσει ζελατινοειδείς τροφές από το 1600, τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 η τρέλα του ζελέ έφτασε στο αποκορύφωμά της. Τα περιοδικά δημοσίευαν συνταγές και ιδέες για «πηκτές σαλάτες», με την προσθήκη γαρίδων, κρεατικών και λαχανικών.

 Οι συσκευασμένες και κονσερβοποιημένες τροφές έδιναν για πρώτη φορά στους ανθρώπους τη δυνατότητα να κάνουν μίξεις και γευστικούς πειραματισμούς που μέχρι τότε ήταν αδύνατοι. Και οι σαλάτες σε μορφή ζελέ ήταν ένας νέος και διασκεδαστικός τρόπος για να απολαύσουν οι οικογένειες τα λαχανικά τους.

 Κάποια στιγμή έκαναν την εμφάνισή τους στα ράφια των καταστημάτων και μίξεις με γεύση ντομάτας και αγγουριού, αλλά δεν κράτησαν για πολύ…

 6. Γεμιστός Τυφλοπόντικας

 Μπορεί να έχετε στο μυαλό σας τον τυφλοπόντικας ως ένα νυσταλέο μικρό χάμστερ ή ένα χαρακτήρα από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», αλλά για κάποιους ανθρώπους ήταν πραγματική τροφή. Στην αρχαία Ρώμη, ο ψητός τυφλοπόντικας αποτελούσε εξαιρετικό έδεσμα!

 Στην άγρια φύση, οι τυφλοπόντικες αδρανοποιούνται όλο το χειμώνα. Οι Ρωμαίοι τούς εξέθρεφαν μέσα σε ειδικά πήλινα δοχεία, τα οποία τα κρατούσαν σκοτεινά κι έτσι τα τρωκτικά παρέμεναν αδρανή όλο το χρόνο, για να παχύνουν. Τα δοχεία διέθεταν μικρές σκάλες, αποθηκευτικούς χώρους για την τροφή και μικρές οπές για να μπαίνει φρέσκος αέρας. Όταν οι τυφλοπόντικες έπαιρναν αρκετό βάρος, έμπαιναν στο φούρνο, γεμισμένοι με καρύδια, μέλι και μπαχαρικά. Συνήθως σερβίρονταν ως ορεκτικό, αλλά η εκτροφή τους τελικά απαγορεύτηκε. Ακόμα και σήμερα, όμως, σε ορισμένες περιοχές της Σλοβενίας και της Κροατίας θεωρούνται φοβερή λιχουδιά…

 5. Ψητός Ερωδιός

 Ένα από τα πρώτα βιβλία μαγειρικής που δημοσιεύτηκαν στην Αμερική γράφτηκε γύρω στο 1390 με τίτλο «The Forme of Cury». Οι 196 συνταγές της περιελάμβαναν ορισμένες συνηθισμένες γεύσεις, όπως κέικ και κοτόπουλο, ενώ κάποιες άλλες ήταν πιο εξεζητημένες, με οδηγίες για την παρασκευή γευμάτων από φώκιες, φάλαινες, γερανούς και… ερωδιούς.

 Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιος έγραψε το βιβλίο. Ωστόσο, οι σπάνιες και ακριβές πρώτες ύλες παραπέμπουν στη βασιλική συνοδεία μαγείρων. Σαν διαγωνιζόμενοι σε κάποιο σύγχρονο τηλεπαιχνίδι, δούλευαν με ό,τι ψάρι ή πουλερικό τους έφερναν, προσπαθώντας να το κάνουν όσο πιο νόστιμο μπορούσαν για το βασιλικό τραπέζι.

 Ένας ενήλικος ερωδιός ζυγίζει μόνο περίπου 2 κιλά, οπότε θα χρειαστείτε αρκετούς για να προετοιμάσετε μία ολόκληρη βασιλική γιορτή. Το βιβλίο προτείνει να ψήσετε τους ερωδιούς ολόκληρους, τυλιγμένους σε μπέικον και τζίντζερ. Εμείς, πάντως, σας αποτρέπουμε, καθώς ο ερωδιός στις μέρες μας αποτελεί προστατευόμενο είδος…

 4. Αυγά Μαύρου Ιγκουάνα

 Εκ πρώτης όψεως, τα αυγά του μαύρου ιγκουάνα δείχνουν να μην είναι βρώσιμα. Αυτή την αίσθηση δίνει το τραχύ δερματώδες περίβλημά τους. Όμως, οι Μάγια γνώριζαν ότι στο εσωτερικό κρύβεται ένας τεράστιος κρόκος, γι’ αυτό και είχαν αναπτύξει την εκτροφή αυτών των ερπετών. Είχαν ανάγκη την πρωτεΐνη τους, καθώς καλλιεργούσαν αρκετά φυτά, είχαν εξημερώσει μέλισσες και άλλα έντομα, αλλά όχι μεγάλα θηλαστικά.

 Το μαύρο ιγκουάνα περνάει λιγότερο χρόνο στο νερό απ’ ό,τι το πράσινο και είναι ικανό να παραμείνει στη ζωή για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τροφή ή νερό, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για μεγάλα ταξίδια. Σήμερα, το κυνήγι και η εκτροφή ιγκουάνα απαγορεύονται σε πολλές περιοχές της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, συνεπώς η γεύση των αυγών του κατά πάσα πιθανότητα θα μείνει στο παρελθόν.

 3. Το Τοστ-Σάντουιτς

 Αν και δεν είναι μία από τις πιο εξόφθαλμες περιπτώσεις αυτής της λίστας, το τοστ-σάντουιτς αξίζει μία αναφορά λόγω της παραξενιάς του.

 Ως γνωστόν, το πρώτο αυθεντικό σάντουιτς δημιουργήθηκε για χάρη του Κόμη του Σάντουιτς, προκειμένου να λύσει ένα πρακτικό πρόβλημα. Ως μανιώδης τζογαδόρος, ήθελε κάτι που να μπορεί να φαγωθεί με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο θα μπορούσε να συνεχίζει να χαρτοπαίζει.

 Το 1861 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο της Μις Μπιτον με τίτλο «Book of Household Management», το οποίο περιείχε μία συνταγή για τοστ-σάντουιτς. Όπως υποδηλώνει το όνομά του, αποτελείται από μία βουτυρωμένη φέτα του τοστ, με αλάτι και πιπέρι, τοποθετημένη ανάμεσα σε δύο φέτες φρέσκου ψωμιού. Σε διάφορες παραλλαγές προστίθενται αυγά, φασόλια, σαρδέλες ή καρότα.

 Το βιβλίο μαγειρικής εξακολουθεί να είναι ένα από τα δημοφιλέστερα και παραμένει στην κυκλοφορία έως σήμερα, συμπεριλαμβάνοντας στις σελίδες του το τοστ-σάντουιτς.

 2. Άμβρα

 Στην αρχαία Κίνα, όταν η θάλασσα ξέβραζε κομμάτια άμβρας στις ακτές, πίστευαν ότι ήταν σάλιο δράκων. Στην πραγματικότητα προέρχεται από τις φάλαινες. Είναι ένα μείγμα λίπους και χολής και εκκρίνεται όταν τα κήτη προσπαθούν να χωνέψουν κάτι σκληρό και δύσπεπτο. Όταν αποβάλλεται και καθώς επιπλέει στον ωκεανό γίνεται σκληρό και κηρώδες. Είναι εξαιρετικά αρωματικό, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται ως βασικό συστατικό σε πολλά αρώματα, όπως το περίφημο Chanel Νο5.

 Κατά το παρελθόν, πολλοί πολιτισμοί απολάμβαναν την άμβρα ως τρόφιμο. Στην αρχαία Περσία σερβιριζόταν με σορμπέ λεμονιού. Οι Γάλλοι την προτιμούσαν με ζεστή σοκολάτα και πολλοί πιστεύουν ότι ο Καζανόβα τη χρησιμοποιούσε ως αφροδισιακό. Καθώς μειώνεται ο πληθυσμός τον φαλαινών, η άμβρα γίνεται όλο και πιο δυσεύρετη, ενώ η κατανάλωσή της στην Αμερική είναι παράνομη. Πάντως, αν πέσει στα χέρια σας λίγη, μη χάσετε την ευκαιρία να τη δοκιμάσετε, καθώς οι θιασώτες λένε ότι η γεύση της είναι αξέχαστη.

 1. Σο

 Πρόκειται για ένα σπάνιο πιάτο από την ιαπωνική κουζίνα. Μία γαλακτοκομική σπεσιαλιτέ. Για την ακρίβεια, είναι το μοναδικό γαλακτοκομικό προϊόν στην ιαπωνική ιστορία. Παρασκευαζόταν μεταξύ 8ου και 14ου αιώνα, κυρίως για τις τάξεις των ευγενών. Το γάλα βραζόταν μέχρι να γίνει μία σχεδόν στέρεη ουσία σαν πάστα. Δεν ήταν κάποια γαστρονομική απόλαυση. Για τους ευγενείς αποτελούσε περισσότερο ένα σύμβολο κύρους.

 Καθώς τότε δεν διέθεταν ψυγεία και η παστερίωση δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί, ο αρχικός στόχος ήταν η διατήρηση του γάλακτος όσο το δυνατόν περισσότερο. Οι καταγραφές μάς λένε πώς παρασκευαζόταν, αλλά όχι και τι γεύση είχε. Ίσως να θύμιζε λίγο το γιαούρτι, αλλά σίγουρα ήταν πολύ πιο πηχτό και ξινό.

 Ιστορικά, στην Ιαπωνία τα βοοειδή εκτρέφονταν για να οργώνουν χωράφια και να έλκουν κάρα, ποτέ όμως για το κρέας ή το γάλα τους. Με το που χάθηκε η αριστοκρατία στη χώρα, εξαφανίστηκε και το Σο.

 https://www.sansimera.gr/listes/4

 

 
Στις πρώτες μέρες της πανδημίας του κοροναϊού, το χαρτί υγείας ήταν σχεδόν τόσο δύσκολο να βρεθεί όσο και εξοπλισμός ατομικής προστασίας.

 Αν και το χαρτί υγείας υπήρχε στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα μ.Χ. και στην Κίνα από τον 2ο αιώνα π.Χ., δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν χαρτί υγείας ακόμη και σήμερα. Παλαιότερα, ήταν ακόμη πιο σπάνιο.

 Τι χρησιμοποίησαν, λοιπόν, οι αρχαίοι άνθρωποι για να σκουπιστούν πριν εφευρεθεί το χαρτί υγείας;

 Οι ειδικοί μπόρεσαν να ανακτήσουν ορισμένα δείγματα υλικού που χρησιμοποιούταν στο παρελθόν - συμπεριλαμβανομένων ορισμένων με ίχνη περιττωμάτων - και απεικονίσεις προδρόμων του χαρτιού υγείας στην τέχνη και τη λογοτεχνία.

 Καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει τα πάντα, από τα χέρια τους μέχρι και χιόνι για να καθαριστούν. Ένα από τα παλαιότερα υλικά που έχουν καταγραφεί για αυτό το σκοπό είναι το «ραβδί» υγιεινής, που χρονολογείται στην Κίνα πριν από 2.000 χρόνια, σύμφωνα με μια μελέτη του 2016 στο περιοδικό Journal of Archaeological Science. Τα αντικείμενα αυτά ήταν ξύλινα ή μπαμπού τυλιγμένα σε ύφασμα.

 Κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο από το 332 π.Χ. έως το 642 μ.Χ., οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι καθάριζαν τα χείλη τους με ένα άλλο ραβδί που ονομάζεται tersorium. Το tersorium, το οποίο είχε ένα σφουγγάρι στο ένα άκρο, υπήρχε σε δημόσια μπάνια για κοινόχρηστη χρήση. Οι άνθρωποι καθαρίζονταν με το tersorium, βουτώντας το σε ένα κουβά με αλάτι ή ξύδι ή σε τρεχούμενο νερό που έτρεχε κάτω από τα καθίσματα της τουαλέτας.

 Έλληνες και Ρωμαίοι επίσης είχαν για την τουαλέτα τους κεραμικά κομμάτια στρογγυλεμένα σε σχήμα οβάλ ή κύκλου, που ονομάζεται πεσσοί. Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει κομμάτια πεσσών με ίχνη περιττωμάτων πάνω τους.

 Οι Έλληνες μπορεί επίσης να σκουπίζονταν με όστρακα, κεραμικά κομμάτια που έγραφαν τα ονόματα των εχθρών τους κατά την ψηφοφορία για να τους εξοστρακίσουν.

 Στην Ιαπωνία τον 8ο αιώνα μ.Χ., οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν έναν άλλο τύπο ξύλινου ραβδιού που ονομάζεται chuugi για να καθαριστούν.

 Παρόλο που τα «ραβδιά» ήταν δημοφιλή καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι αρχαίοι άνθρωποι καθαρίζονταν και με πολλά άλλα υλικά, όπως νερό, φύλλα, γρασίδι, πέτρες, γούνες ζώων και κοχύλια.

 Κατά τον Μεσαίωνα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν επίσης βρύα, μπαμπού, σανό, άχυρο και κομμάτια ταπισερί.

 Βεβαίως, ακόμη και σήμερα το χαρτί υγείας δε χρησιμοποιείται από όλους. Για παράδειγμα, το αυστραλιανό ειδησεογραφικό πρακτορείο SBS Punjabi, χλεύασε τους Δυτικούς που ήταν απελπισμένοι για χαρτί υγείας στις αρχές της πανδημίας, προτρέποντάς τους να «πλυθούν και να μην σκουπιστούν».

 Πηγή: Live Science

 
Η χώρα μας μετράει δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες παροιμίες που συνδέονται με ιστορίες, θρύλους και παραδόσεις. Κάθε μια από αυτές έχει μια μικρή ιστορία να διηγηθεί από πίσω η οποία φτάνει από στόμα σε στόμα στις σημερινές γενιές. Οι περισσότερες, μάλιστα, ξεκινούν από συγκεκριμένα μέρη της Ελλάδας, πόλεις ή χωριά. Κάτι τέτοιο ισχύει και με την πάρα πολύ γνωστή παροιμία «45 Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση». Ένας μύθος από ένα ελληνικό χωριό και συγκεκριμένα της Κεφαλονιάς αναφέρεται σε αυτή την πολύ γνωστή παροιμία που την χρησιμοποιούμε κατά κόρον.

 «45 Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση»: Ποιος είναι ο μύθος πίσω από την παροιμία

Όλα, λοιπόν, σύμφωνα με τον μύθο ξεκίνησαν από ένα ελληνικό χωριό και συγκεκριμένα ένα χωριό στην όμορφη Κεφαλονιά. Σε ένα μικρό χωριό της Κεφαλονιάς, λοιπόν, υπήρχαν κάποτε 45 οικογένειες των οποίων όλοι οι νοικοκυραίοι λέγονταν κατά έναν παράξενο τρόπο Γιάννηδες. Εκτός από το παράξενο όνομα, όμως, είχαν και ένα άλλο κοινό. Δεν έπαιρναν καμία ξεχωριστή και διαφορετική απόφαση ούτε πήγαιναν σε κάποια εργασία κατά μόνας. Όλοι μαζί και όπου έβγαζε η πορεία τους. Συμφωνούσαν σε όλα και έμοιαζαν σαν να μια μεγάλη οικογένεια που ήταν μάλιστα πολύ ευτυχισμένη.

 Όλα αυτά μέχρι που ήρθε μια μέρα -νύχτα για την ακρίβεια- που οι Γιάννηδες θα άλλαζαν συνήθειες. Επρόκειτο για ένα βράδυ που έριχνε ισχυρή καταιγίδα στο χωριό. Το αποτέλεσμα ήταν θλιβερό και δύσκολο καθώς το ποτάμι που είχε φουσκώσει από τη βροχή κατέστρεψε τις περιουσίες τους. Την επόμενη της καταστροφής, λοιπόν, οι 45 Γιάννηδες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού και έβαλαν σκοπό να εκδικηθούν το φοβερό ποτάμι που τους έκανε ζημιά. Κάπου εκεί ήρθε και η διαφωνία μιας και οι 45 Γιάννηδες για πρώτη φορά δε συμφωνούσαν και έλεγε ο καθένας το δικό του.

Τότε τη λύση έδωσε μια φωνή από μακριά και συγκεκριμένα ένας κόκκορας.Τους υποσχέθηκε, λοιπόν, ότι τους έχει τη σωστή τιμωρία αλλά θα τους την έλεγε με την υπόσχεση ότι θα την τηρήσουν. Έτσι κι έγινε. Τους συμβούλεψε ο κόκκορας να πιάσουν τα ρόπαλα στα χέρια και να αρχίσουν να διώχνουν το ποτάμι για να γυρίσει πίσω…

 Κι όμως αντί να γελάσουν και να τον διώξουν εκείνοι -και οι 45- τον άκουσαν και πήδηξαν μέσα στο νερό κατ’ εντολή του κόκκορα για να διώξουν το ποτάμι. Το αποτέλεσμα ήταν να πνιγούν όλοι. Και έτσι να βγει η παροιμία «45 Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση». Από αυτό το ελληνικό χωριό και αυτή την ιστορία θεωρείται ότι βγήκε η γνωστή αυτή παροιμία.

Κεφαλονιά, η ιδιαίτερη του Ιονίου

Και μπορεί να μιλάμε για την Κεφαλονιά αναφερόμενοι σε αυτή την παροιμία αλλά η αλήθεια είναι πως το νησί έχει παραπάνω από έναν λόγους που σε κάνει να το συζητάς. Δεν είναι τυχαία, εξάλλου, ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς του καλοκαιριού. Δαντελωτές γαλάζιες παραλίες, λευκή άμμος και γραφικά μικρά χωριά σε περιμένουν. Είναι κάθε χρόνο εκεί για να σε κάνουν να περάσεις μερικές από τις καλύτερες διακοπές της ζωής σου.

 Ωστόσο, όσοι πάνε το χειμώνα εκεί είτε για δουλειές είτε για χαλάρωση, αποκαλύπτουν ότι είναι το νησί που θα έβαζαν στη λίστα για μόνιμη διαμονή. Και γιατί όχι; Έχει πανέμορφα μέρη, ωραία Χώρα, καλό φαγητό και όλες τις ανέσεις. Αν θα είχες ποτέ στο μυαλό σου να φύγεις για πάντα με προορισμό ένα νησί, να μια καλή επιλογή, όπως αναφέρει το exploringgreece.