Υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία επειδή ήταν
υποχρεωμένοι να το κάνουν. Για μήνες, σε αρκετές περιπτώσεις για μεγάλο χρονικό
διάστημα, απομακρύνθηκαν από την εργασία, το εισόδημα, την οικογένεια και την
επαγγελματική τους πορεία, προκειμένου να εκπληρώσουν μια υποχρέωση που επέβαλε
η Πολιτεία.
Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα της συνταξιοδότησης, το ίδιο το
κράτος ζητά από αυτούς να πληρώσουν για να αναγνωριστεί ο χρόνος αυτός ως
συντάξιμος.
Αυτό είναι το βασικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Δεν πρόκειται για μια προαιρετική περίοδο απουσίας από την εργασία. Δεν ήταν
επιλογή του εργαζομένου να μην εργάζεται και να μην ασφαλίζεται. Η διακοπή του
εργασιακού και ασφαλιστικού του βίου προκλήθηκε από μια υποχρέωση που του
επέβαλε η Πολιτεία.
Γιατί να πληρώσει ξανά για μια υποχρέωση του κράτους; Η
στρατιωτική θητεία αποτελεί χρόνο κατά τον οποίο ο πολίτης υπηρετεί το δημόσιο
συμφέρον. Δεν είναι λογικό, επομένως, η περίοδος αυτή να αντιμετωπίζεται
συνταξιοδοτικά σαν να ήταν μια προσωπική επιλογή του ασφαλισμένου.
Ο εργαζόμενος δεν θα μπορούσε να βρίσκεται ταυτόχρονα στην
εργασία του, να καταβάλλει εισφορές και να εκπληρώνει τη στρατιωτική του
υποχρέωση. Γιατί, λοιπόν, να υφίσταται σήμερα μια δεύτερη οικονομική
επιβάρυνση, ώστε να μη χάσει συνταξιοδοτικό χρόνο εξαιτίας μιας υποχρέωσης που
του επέβαλε το κράτος;
Η αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας χωρίς εξαγορά δεν
αποτελεί «προνόμιο». Αποτελεί αποκατάσταση μιας αυτονόητης ασφαλιστικής και
κοινωνικής δικαιοσύνης.
Η θητεία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε ασφαλιστική ποινή
Η σημερινή κατάσταση δημιουργεί μια αντίφαση: ένας
εργαζόμενος μπορεί να έχει συμπληρώσει δεκαετίες εργασίας και εισφορών, αλλά να
υπολείπεται ασφαλιστικού χρόνου επειδή υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία.
Ιδιαίτερα σήμερα, που η συμπλήρωση των απαιτούμενων ετών ασφάλισης είναι
καθοριστική για τη συνταξιοδότηση και για το ύψος της σύνταξης, ακόμη και λίγοι
μήνες ασφαλιστικού χρόνου μπορεί να έχουν ουσιαστικές συνέπειες.
Δεν μπορεί, επομένως, ο πολίτης να βρίσκεται μπροστά στο
δίλημμα: ή πληρώνεις για να αναγνωρίσεις τον χρόνο της υποχρεωτικής θητείας ή
αποδέχεσαι ότι θα χάσεις συνταξιοδοτικό χρόνο.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία από το γεγονός ότι
το κόστος και οι όροι αναγνώρισης έχουν μεταβληθεί διαχρονικά μέσα από
διαφορετικές νομοθετικές ρυθμίσεις.
Ασφαλισμένοι που υπηρέτησαν αντίστοιχο χρόνο θητείας μπορεί
να αντιμετωπίζουν διαφορετική οικονομική επιβάρυνση, ανάλογα με το πότε
θεμελίωσαν ή κατοχύρωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Η βασική αλλαγή συνδέεται με
τον ν. 4387/2016 (νόμος Κατρούγκαλου) και τον νέο τρόπο υπολογισμού των
εισφορών. Έτσι μέχρι 31/12/2016: το κόστος αναγνώρισης για ασφαλισμένους
μισθωτούς υπολογιζόταν με βάση το 6,67%. Από 1/1/2017: εφαρμόστηκε μεταβατική
αύξηση του ποσοστού και ανήλθε στο 10%, το 2018: 13,33%, το 2019: 16,67% και από
1/1/2020: 20%.
Αυτό αναδεικνύει την ανάγκη για ενιαίο, καθαρό και δίκαιο
κανόνα: η υποχρεωτική στρατιωτική υπηρεσία να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος
χρόνος για όλους, χωρίς εξαγορά και χωρίς διαφοροποιήσεις ανάλογα με το έτος
συνταξιοδότησης. Το τραγικά παράδοξο είναι ότι για την αναγνώρισής της καλείται
ο εργαζόμενος να πληρώσει και την εργοδοτική εισφορά!
Η δωρεάν αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας δεν σημαίνει
χαριστική ρύθμιση. Σημαίνει ότι ο χρόνος κατά τον οποίο ο πολίτης εκπλήρωσε μια
υποχρεωτική κρατική υπηρεσία δεν θα πρέπει να λειτουργεί εις βάρος των
ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών του δικαιωμάτων. Για το λόγο αυτό αιτείται η
πλήρης αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας ως συντάξιμου χρόνου χωρίς εξαγορά.
Η στρατιωτική θητεία δεν είναι χρόνος που πρέπει να
εξαγοραστεί. Είναι χρόνος που πρέπει να αναγνωριστεί.
Δημοσίευση σχολίου