Το Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα (5-7 Νοεμβρίου 2026) ολοκληρώθηκε μέσα σε ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό κλίμα, με έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις, διαξιφισμούς και σοβαρές καταγγελίες. Αν και υπήρξε κοινή παραδοχή για την οικονομική ασφυξία των Δήμων –με το πραγματικό λειτουργικό κόστος να αγγίζει τα 5,4 δισ. ευρώ και την κρατική χρηματοδότηση να περιορίζεται μόλις στα 3,04 δισ.– το συνέδριο σημαδεύτηκε από ένα επεισοδιακό κλείσιμο κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας.
Οι κυβερνητικές συστάσεις για περιορισμό των απευθείας
αναθέσεων και των προσλήψεων προκάλεσαν την ειρωνική απάντηση της
αντιπολίτευσης περί «πρωταθλητισμού» στις αναθέσεις, ενώ το συνέδριο οδηγήθηκε
σε χωριστά ψηφίσματα, άγριους διαξιφισμούς και σοβαρές καταγγελίες για τη
διαδικασία της καταμέτρησης.
Αυτό το χάος στις κάλπες αποτελεί το πιο τρανταχτό
παράδειγμα της παθογένειας μας: όταν οι παρατάξεις λειτουργούν ως «τοπικά
γραφέία» των κεντρικών κομμάτων, η σιωπή γίνεται αναγκαστική. Είτε πρόκειται
για τη σιωπή των «γαλάζιων» δημάρχων που διστάζουν να συγκρουστούν για να μην
εκθέσουν το κόμμα τους, είτε για την εργαλειοποίηση των προβλημάτων από την
αντιπολίτευση για λόγους μικροπολιτικής κριτικής, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο:
η Πατρίδα και οι τοπικές κοινωνίες πληρώνουν το μάρμαρο.
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της κατάντιας είναι η
διαχείριση του περιβάλλοντος και της ενέργειας. Με αφορμή την ομιλία του
Δημάρχου Καρύστου, ο οποίος ήταν εισηγητής για θέματα περιβάλλοντος, γίνεται
πλέον φανερό το μέγεθος του προβλήματος.
Στη Βοιωτία και την Εύβοια, από την Κάρυστο μέχρι τη Θίσβη
και τις Πλαταιές, η έννοια της φέρουσας ικανότητας έχει προ πολλού ξεπεραστεί.
Ολόκληρες βουνοκορφές και ιστορικές περιοχές μετατρέπονται σε βιομηχανικές
ζώνες ενέργειας μέσω μιας άναρχης τοποθέτησης ΑΠΕ. Και η σιωπή των Δήμων όλα
αυτά τα χρόνια παραμένει εκκωφαντική, κρυμμένη πίσω από το άλλοθι ότι «οι
αποφάσεις παίρνονται fast-track στην Αθήνα».
Η προστασία του τόπου μας μεταλλάχθηκε σε μια καθαρά
συναλλακτική λογική «αντισταθμιστικών οφελών». Το επιχείρημα «αφού η καταστροφή
έγινε, τουλάχιστον ας πάρουμε παραπάνω χρήματα» μετατρέπει το περιβάλλον σε
εμπόρευμα.
Μέσα στην οικονομική τους ασφυξία, οι δήμαρχοι
αντιμετωπίζουν τα έσοδα από το ποσοστό των ΑΠΕ ως «σωσίβιο» για τα ταμεία τους,
παρά ως αποζημίωση για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των δημοτών τους. Η
Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα λειτουργεί συχνά ως ο τελευταίος τροχός της αμάξης,
στερούμενη του πολιτικού θάρρους να συμπαρασταθεί έμπρακτα στα κινήματα των
πολιτών και να μπλοκάρει τις αυθαιρεσίες.
Κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια, γινόμαστε στο ίδιο έργο θεατές.
Εμφανίζονται διάφοροι όψιμοι «σωτήρες» που τάζουν μια «ανάπτυξη» η οποία δεν
έρχεται ποτέ, για να ξεκινήσει ο ίδιος κύκλος πάλι από την αρχή. Αυτό συμβαίνει
γιατί η ανάπτυξη αποσυνδέθηκε από τον μακροχρόνιο σχεδιασμό και ταυτίστηκε με
τον εκλογικό κύκλο και τα έργα βιτρίνας.
Το μόνο σοβαρό σχέδιο ανασυγκρότησης που γνώρισε αυτός ο
τόπος ήταν το όραμα του Αντώνη Τρίτση και η Επιχείρηση Πολεοδομικής
Ανασυγκρότησης (ΕΠΑ). Ένα σχέδιο βαθιά δημοκρατικό και επιστημονικό που έθετε
ως προτεραιότητα τον άνθρωπο, τον περιβαλλοντικό έλεγχο και την αληθινή
συμμετοχή των πολιτών μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις γειτονιάς. Ο Τρίτσης δεν
δίστασε να συγκρουστούν με μεγαλοεργολάβους και το βαθύ κράτος για να επιβάλει
κανόνες· αν ζούσε σήμερα, η άναρχη τοποθέτηση των ΑΠΕ θα τον έβρισκε στα οδοφράγματα.
Σήμερα, αντί για το όραμα του Τρίτση, εφαρμόζουμε το δόγμα:
«πάμε κατά διαόλου και πατάμε γκάζι». Η πραγματική ανατροπή, όμως, δεν θα έρθει
από τις κομματικές ηγεσίες που βολεύονται με τους διαχωρισμούς. Μπορεί να
ξεκινήσει μόνο από τη βάση, μέσα από ανεξάρτητα τοπικά κινήματα, ανοιχτές
συνελεύσεις ή τοπικά δημοψηφίσματα που θα επιβάλουν τη φωνή των πολιτών στους
σιωπηλούς δήμους.
Όταν ένας δήμαρχος νιώσει ότι θα χάσει την καρέκλα του
επειδή τον αποδοκιμάζουν οι ίδιοι οι συνδημότες του για τη σιωπή του και όχι
επειδή του αφαίρεσε τη στήριξη το κόμμα, τότε μόνο θα αναγκαστεί να βγει
μπροστά. Η άρνηση να αποδεχτούμε αυτή την κατάντια ως κανονικότητα είναι η μόνη
ελπίδα για να αλλάξει κάτι.
Το περιβάλλον και ο τόπος μας δεν είναι εμπόρευμα για
αντισταθμιστικά! Φρένο στην άναρχη καταστροφή – Οι Δήμοι μπροστά, όχι θεατές
στο ίδιο έργο!
Όχι στην Αυτοδιοίκηση των "ψιχίων" και των
κομματικών γραφείων! Επιστροφή στην Αυτοδιοίκηση των πολιτών, του σχεδιασμού
και του οράματος.
Γεώργιος Κούλας
Μέλος της Παράταξης «Δημότες εν δράσε»
Δημοσίευση σχολίου