Η αλαζονεία της «καρέκλας» και η λεηλασία της Θίσβης- Πλαταιών και Θήβας

-Του Γεώργιου Κούλα-

Για αυτό το τεχνοκρατικό έγκλημα που προβλέπετε να συνεχίσει, με το νέο χωροταξικό για τις ΑΠΕ πρέπει να γίνει ηθικός ξεσηκωμός.

Όταν απουσιάζει η θεσμική αντίβαρη δύναμη και η κοινωνία αδρανεί, η εξουσία νομοτελειακά εκτρέπεται σε αλαζονεία. Τo κοινοβούλιo, η δικαιοσύνη και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που ιστορικά λειτουργούσαν ως ελεγκτές της εκάστοτε κυβέρνησης, συχνά ενσωματώνονται στο ίδιο το σύστημα, χάνοντας την ανεξαρτησία τους. Την ίδια στιγμή, η επίσημη αντιπολίτευση στερείται εναλλακτικού οράματος ή εμφανίζεται τόσο κατακερματισμένη, που επιτρέπει στην κυβέρνηση να αποκτήσει το σύνδρομο του «μονοδρόμου» τη βολική ψευδαίσθηση ότι δεν θα έχει κανένα απολύτως πολιτικό κόστος.

Σε αυτό το σκηνικό, η ψηφιακή εποχή και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έκλεισαν σε «φούσκες» απομόνωσης. Αντί για συλλογικές διεκδικήσεις, παράγεται πλέον ατομική οργή πίσω από μια οθόνη, η οποία εκτονώνεται ακίνδυνα, χωρίς να γεννά κανένα πολιτικό αποτέλεσμα. Όταν όμως οι παραδοσιακοί κανόνες καταρρέουν, οι πολίτες δεν πρέπει να αποσύρονται. Η αποχή και η παραίτηση είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της αλαζονικής εξουσίας.

Η επαναφορά της πολιτικής «από τα κάτω»

Η απάντηση βρίσκεται στην επαναφορά της πολιτικής από τα κάτω. Πρέπει να απορρίψουμε τον κυνισμό του «όλοι ίδιοι είναι», γιατί αυτό το αφήγημα βολεύει μόνο αυτούς που κυβερνούν, νομιμοποιώντας την ασυδοσία τους. Η συνειδητή, κριτική στάση είναι το πρώτο ανάχωμα και η πραγματική ισχύς βρίσκεται στην οργάνωση: στη συμμετοχή σε τοπικές πρωτοβουλίες, σε περιβαλλοντικές οργανώσεις, σε επαγγελματικά σωματεία και ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών. Η εξουσία φοβάται μόνο τις οργανωμένες μάζες.

Η ιστορία και η ίδια η ζωή δείχνουν ότι καμία καρέκλα δεν είναι αιώνια, όσο πανίσχυρη κι αν φαίνεται σήμερα. Όταν ένα σύστημα εξουσίας νιώθει ότι παίζει χωρίς αντίπαλο, αρχίζει να κάνει το μοιραίο λάθος: αποσυνδέεται πλήρως από την πραγματικότητα του δρόμου. Παγιδευμένοι στην ψευδαίσθηση του ατρώτου, οι διοικούντες βλέπουν τις κάλπες άδειες από εναλλακτικές και πιστεύουν ότι ο κόσμος ανέχεται τα πάντα επειδή δεν ξεσηκώνεται μαζικά. Πρόκειται για μια βαθιά παρεξήγηση. Η κοινωνία δεν ανέχεται, απλώς μαζεύει βουβή οργή, και η σιωπή των πολιτών εκλαμβάνεται λαθεμένα ως συναίνεση.

Μέσα σε αυτό το τυφλό σημείο της αλαζονείας τους, σταματούν να προσέχουν. Ψηφίζουν νόμους, προκαλούν με τη συμπεριφορά τους και υποτιμούν την καθημερινή επιβίωση. Εκεί ακριβώς γίνεται πάντα το μεγάλο θεσμικό ή κοινωνικό λάθος, μια ακραία αδικία ή ένα σκάνδαλο που ξεχειλίζει το ποτήρι, πυροδοτώντας τη νομοτελειακή διόρθωση. Την ίδια την ανάγκη τη γεννά η ίδια η πίεση της καθημερινότητας (ακρίβεια, ανασφάλεια) και δημιουργεί νέες μορφές αντίδρασης που δεν τις περιμένει κανείς. Ιστορικά, οι πιο απόλυτες εξουσίες κατέρρευσαν όχι από αντίπαλα κόμματα, αλλά επειδή έχασαν τη νομιμοποίηση στη συνείδηση του απλού κόσμου.

Το έγκλημα στη Θίσβη: Όταν παραβιάζεται η ίδια η ζωή

Το πιο απτό και εφιαλτικό παράδειγμα αυτής της αυθαιρεσίας το ζούμε σήμερα στη Δημοτική Ενότητα Θίσβης- Πλαταιών Με το πρόσχημα της κλιματικής κρίσης και των ευρωπαϊκών στόχων, οι αδειοδοτήσεις των ΑΠΕ έχουν απλοποιηθεί μέσω fast-track διαδικασιών, με αποτέλεσμα οι Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) να εγκρίνονται «στα χαρτιά», χωρίς ουσιαστικό έλεγχο στο πεδίο.

Η ίδια η ΡΑΕ έχει πλέον παραδεχθεί ότι η φέρουσα ικανότητα της περιοχής μας έχει παραβιασθεί. Κι όμως, το σύστημα της κερδοσκοπίας δεν σταματά εκεί. Τώρα, επιχειρείται να μας επιβληθεί ένα νέο, ακόμη πιο επικίνδυνο πρότζεκτ: η εγκατάσταση συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας (βιομηχανικών μπαταριών) σε ασφυκτική απόσταση από τους οικισμούς μας.

Αυτό το σχέδιο είναι για εμάς πλήρως μη αποδεκτό. Πέρα από τον διαρκή και ορατό κίνδυνο ενός καταστροφικού βιομηχανικού ατυχήματος, η έκλυση τοξικότητας σε περίπτωση δυσλειτουργίας θα επιφέρει ανυπολόγιστες, μη αναστρέψιμες συνέπειες για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Επιπλέον, οι τεράστιες ανάγκες ψύξης αυτών των θηριωδών εγκαταστάσεων αναμένεται να αυξήσουν τη θερμοκρασία του μικροκλίματος της περιοχής κατά 5 βαθμούς Κελσίου.

Για τα χωριά μας, τη Δομβραίνα, την Ξηρονομή, τα Χώστια (Πρόδρομο), τη Θίσβη και την Ελλοπία, αυτή η θερμική επιβάρυνση ισοδυναμεί με θανατική ποινή., η καταστροφή στον ιστορικό και παραγωγικό μας ελαιώνα θα είναι ολοκληρωτική, ξεριζώνοντας τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό του τόπου.

Η άλλη τοξικότητα: Ο διχασμός και τα ΜΜΕ

Όμως, δίπλα στην περιβαλλοντική απειλή, ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι και με μια άλλη, εξίσου επικίνδυνη μορφή ρύπανσης: την κοινωνική και επικοινωνιακή τοξικότητα. Δυστυχώς, επιχειρείται συστηματικά η καλλιέργεια ενός νοσηρού κλίματος διχασμού μεταξύ των ίδιων των πολιτών. Αντί για κοινό μέτωπο απέναντι στην καταστροφή, επιστρατεύονται ψίθυροι, προσωπικές επιθέσεις και τεχνητές αντιπαραθέσεις για να διασπαστεί η συνοχή μας.

Σε αυτό το παιχνίδι, η ευθύνη πολλών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης είναι τεράστια. Αντί να αναδεικνύουν την κραυγή αγωνίας των κατοίκων και τα επιστημονικά δεδομένα, επιλέγουν τη σιωπή, τον αποπροσανατολισμό ή, ακόμα χειρότερα, τη μετατροπή τους σε άτυπους γραμματείς τύπου των μεγάλων funds. Όταν η ενημέρωση εξαρτάται συμφέροντα, η αλήθεια θάβεται. Η τοξικότητα που διαχέεται υπονομεύει την εμπιστοσύνη και επιχειρεί να πείσει τους πολίτες ότι ο αγώνας τους είναι μάταιος. Η δική μας απάντηση στην επικοινωνιακή λάσπη είναι η διαφάνεια, και τα ακλόνητα επιχειρήματα. Όταν οι πολίτες βλέπουν τη γη που έθρεψε γενιές να μετατρέπεται σε βιομηχανική χαράδρα, το ζήτημα παύει να είναι τεχνοκρατικό. Γίνεται βαθιά ηθικό: «Ποιος αποφασίζει για τον τόπο μας; Εμείς ή τα ξένα funds;»

Σε αυτή τη μάχη, οι πολίτες πρέπει να πάρουν τον ρόλο του θεματοφύλακα απέναντι στις ωραίες μακέτες των εταιρειών και την προπαγάνδα, εμείς αντιτάσσουμε την αλήθεια από τα χωριά μας.

Με τη συνεργασία νομικών και περιβαλλοντολόγων, καταρρίπτουμε τις ΜΠΕ τους, ανάβοντας τη σπίθα για να ξυπνά η τοπική κοινωνία. Η αλαζονεία της καρέκλας σπάει μόνο όταν συνειδητοποιήσει ότι το κόστος της επιβολής μιας απόφασης είναι μεγαλύτερο από το όφελος. Κι αυτό το κόστος μόνο οι πολίτες μπορούν να το επιβάλουν.

Έξω οι κομματικές ταμπέλες από τους αγώνες μας

Για να πετύχει όμως αυτό, πρέπει να ξεφύγουμε από το νοσηρότερο φαινόμενο της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας: το καπέλωμα από κομματικούς μηχανισμούς και υποψήφιους που θυμούνται τον αγώνα μας μόνο όταν πλησιάζουν οι κάλπες, προσπαθώντας να εξαργυρώσουν την οργή μας σε ψήφους. Όταν οι πολίτες βλέπουν κομματικές σημαίες ή προσωπικές στρατηγικές πάνω από ένα κοινό πρόβλημα, απογοητεύονται και αποσύρονται, αποδυναμώνοντας τον αγώνα.

Η γραμμή μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη από την αρχή: καμία ταμπέλα στις δράσεις μας. Εμείς δεν είμαστε εδώ για να βγάλουμε δήμαρχο ή βουλευτή. Είμαστε εδώ για να σώσουμε τον τόπο μας.

Όσο το πρόβλημα των ΑΠΕ παιζόταν στις κλειστές αίθουσες των συμβουλίων, οι Θεσμικοί εκπρόσωποι μέχρι την βουλή, περιορίζονταν σε μια στείρα, γραφειοκρατική κριτική ( εκτός ολίγων εξαιρέσεων ) για να βγάλουν την υποχρέωση.

Η κοινωνία δεν τους έχει πλέον ανάγκη για να ακουστεί, ότι η αυθεντική οργή δεν μπαίνει σε κομματικά καλούπια και ότι οι πολίτες αρνούνται να γίνουν εργαλεία προσωπικών στρατηγικών.

Όταν η κοινωνία των πολιτών βγαίνει μπροστά, αναδεικνύει τη γύμνια των επαγγελματιών της πολιτικής. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους χαρίσουμε την παραίτησή μας. Η απάθεια είναι το καύσιμο της καρέκλας τους· η δική μας καθαρή και αδιαπραγμάτευτη φωνή είναι η αρχή του τέλους της αλαζονείας τους.

Η ισχύς βρίσκεσαι έξω από την οθόνη, των ΜΜΕ ενάντια στην αλαζονεία της εξουσίας της απληστίας που λεηλατεί τον τόπου μας.-

Γεώργιος Κούλας

e-mail giorgoskoulas@gmail.com