Περπατάς στους δρόμους της Πόλης και αντικρίζεις κλειστά καταστήματα και ανθρώπους αποξενωμένους. Τότε συνειδητοποιείς ότι η τοξικότητα που μας πνίγει δεν είναι ένα τυχαίο, καιρικό φαινόμενο. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας βαθιάς, δομικής αποτυχίας. Η εικόνα αυτή καθρεφτίζει την απουσία ενός κράτους και την αδράνεια των θεσμών, που φαίνεται να έχουν ξεχάσει τον πρωταρχικό και πιο ιερό τους ρόλο: να διασφαλίζουν τις προϋποθέσεις για να ζει ο πολίτης αξιοπρεπής, ασφαλής και χαρούμενος στην ίδια του την Πόλη.
Η πολιτική δεν κρίνεται στις θεωρίες, αλλά στην
καθημερινότητα. Κρίνεται από το αν ένας άνθρωπος μπορεί να ανοίξει το μαγαζί
του και να επιβιώσει, αν ένας νέος μπορεί να δημιουργήσει στον τόπο του χωρίς
να νιώθει εγκλωβισμένος, αν οι τοπικές κοινωνίες έχουν ζωή, υποδομές και
μέλλον. Όταν οι θεσμοί –από την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι την Κυβέρνηση και τα
υπουργεία– αποτυγχάνουν να προσφέρουν αυτή τη βασική προοπτική, τότε η
παραίτηση και η κοινωνική απομόνωση απλώνονται σαν δηλητήριο. Όταν οι
διοικούντες ενδιαφέρονται μόνο για τη διατήρηση των προνομίων τους, οδηγούν μια
ολόκληρη πατρίδα στο να ξεχνά την ιστορία της. Ως πότε ο Παρθενώνας θα
δικαιολογεί τον σημερινό κατήφορό μας; Η αδιαφορία που επιχειρείται καθημερινά
μας κάνει να σκύβουμε το κεφάλι, να δεχόμαστε τη μοίρα μας και να
συμβιβαζόμαστε με την παρακμή.
Όμως, η ιστορία αυτού του τόπου έχει αποδείξει ότι οι
Έλληνες δεν είναι φτιαγμένοι για να κοιτούν το χώμα. Σε αυτό το περιβάλλον, η
αναζήτηση της ελπίδας πρέπει να μετατρέπεται σε μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη
αντίστασης. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να περιμένουμε παθητικά από εκείνους
που συντηρούν το πρόβλημα να φέρουν τη λύση. Απέναντι στην αδιαφορία και την
κοινωνική απογοήτευση, η μόνη απάντηση είναι η υπομονή, η επιμονή, η επιστροφή
του Πολίτη στα κοινά και ο διαρκής «πόλεμος» στην τοξικότητα.
Υπομονή, για να αντέχουμε τις Συμπληγάδες της γραφειοκρατίας
και της θεσμικής κωλυσιεργίας, χωρίς να χάνουμε τον στόχο μας και χωρίς να
επιτρέπουμε στο άγχος να μας λυγίσει.
Επιμονή, για να συνεχίζουμε να πιέζουμε, να ελέγχουμε, να
διεκδικούμε και να απαιτούμε ευθύνες σε κάθε επίπεδο –από τις τοπικές
κοινότητες και τον Δήμο, μέχρι την Περιφέρεια, τους Βουλευτές και την
Κυβέρνηση. Να τους υπενθυμίζουμε καθημερινά ότι η εξουσία τους είναι προσωρινή
και συνεπάγεται ευθύνη απέναντι στον τόπο και την κοινωνία.
Πόλεμος στην τοξικότητα, που σημαίνει να κρατάμε το κεφάλι
ψηλά. Σημαίνει να μην τους κάνουμε τη χάρη να ιδιωτεύσουμε ή να σωπάσουμε. Η
απομόνωση και η σιωπή βολεύουν μόνο όσους αποτυγχάνουν.
Η δική μας απάντηση στην τοξική αδιαφορία τους είναι η
οργανωμένη δράση, η φωνή μας, η ιστορική μνήμη της Πόλης και η αδιαπραγμάτευτη
απαίτηση για έναν Δήμο που θα μάχεται και θα αγωνίζεται για τα προβλήματα του
τόπου. Έναν Δήμο που θα υπερακοντίζει κάθε προσπάθεια, έχοντας τον Δήμο των
Πολιτών στην πρώτη γραμμή.
Η ερημιά στην ψυχή του Πολίτη είναι η μεγαλύτερη αποτυχία
των θεσμών. Στόχος μας είναι η άρνηση να συμβιβαστούμε με αυτή την ερημιά. Η
άρνηση να σκύψουμε το κεφάλι είναι η δική μας δύναμη, η ελπίδα μας για έναν
κόσμο χαρούμενο στον τόπο του. Πρόκειται για έναν αγώνα που δεν χαρίζεται από
καμία εξουσία· κερδίζεται με πείσμα, ιστορική συνείδηση και αδιαπραγμάτευτη
επιμονή.
Με τους «Δημότες εν δράσει»
Γεώργιος Κούλας
Δημοσίευση σχολίου