Υπάρχει ζωή μετά τη Μέρκελ;

Με άλλα λόγια, η επόμενη μέρα μια τυπικής επίσκεψης.

Οι εικόνες είναι πλέον γνωστές: το σακάκι της Μέρκελ, τα παγωμένο ύφος της, η κάθοδός της απ' το αεροπλάνο, οι δουλοπρεπείς χαιρετισμοί των πολιτικών μας, ο γυμνός διαδηλωτής, οι ναζί-καρικατούρες, η διαδηλώτρια ασπίδα, το αναπηρικό καροτσάκι απέναντι απ' τα ΜΑΤ, ο μοναχικός τροχονόμος στον Καρέα, η συμβολική καύση της ναζιστικής σημαίας, ο Κουίκ να προσπαθεί να πάει σπίτι του, ο Καμένος να τον κουράρει, ο Τσίπρας με τον πρόεδρο του γερμανικού αριστερού κόμματος DIE LINKE, ο Γλέζος, ο κόσμος, οι πέτρες, τα χημικά, το κυνηγητό.

 Όλα αυτά την Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012.

Τετάρτη 10 Οκτωβρίου και τα προβλήματα παραμένουν ίδια με προχτές.

 Ίδια παραμένουν και τα ερωτήματα:

 - Θα μάθουμε επιτέλους κανένα όνομα από τη λίστα των φοροφυγάδων;

 - Αν μάθουμε κανένα όνομα, θα πληρώσει το ποσό που χρωστάει;

 - Θα γίνουν πραγματικές αποκαλύψεις στην υπόθεση Τσοχατζόπουλου;

 - Θα μπει μία τελεία στην υπόθεση των ομογενών που με τα 600 δις τους θα μας ξελασπώσουν;

 - Θα σταματήσει κάποια στιγμή η επιβολή νέων φόρων σε μισθωτούς, επαγγελματίες και συνταξιούχους;

 - Θα μειωθεί με κάποιο τρόπο η ανεργία;

 - Θα έρθει η ανάπτυξη στη χώρα;

Και τελικά, θα ξαναγίνει ποτέ η Ελλάδα "ο ωραιότερος τόπος", με τα νησιά του, τις θάλασσες και τα βουνά του, με τη φιλοξενία του και με τη γνήσια ελληνική λεβεντιά;

Η απάντηση πιστεύω πως είναι μία:

 Ναι, μπορεί να ξαναπάρει η χώρα τα πάνω της. Μπορεί να γίνει καλύτερη απ' ό,τι είναι τώρα.

 Δε θα γίνει όμως ποτέ, όπως ήταν.

 Δεν το θέλουμε άλλωστε.

 Και ο μόνος τρόπος για να γίνει πάλι βιώσιμη και αγαπητή, πιστέψτε με, δεν είναι οι επισκέψεις της Μέρκελ, ή της όποιας Μέρκελ.

 Εμείς πρέπει να την αγαπήσουμε.

 Την Ελλάδα, τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας.