Δέσποινα Σπανούδη - Στην τελική ευθεία

Λίγες μέρες μετά τις εκλογές, σε ένα μικρό σημείωμα με τίτλο «Η κρίσιμη ώρα είναι τώρα» έβλεπα τρία ενδεχόμενα : « Πρώτη πιθανότητα:  μετά από μια σύντομη περίοδο διαπραγματεύσεων, δημιουργείται κλίμα ασφυξίας και αδιεξόδου και επιλέγουμε να δεχθούμε τους όρους των δανειστών και το νεοφιλελεύθερο μονόδρομο που οδηγεί το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας στην εξαθλίωση.

Δεύτερη πιθανή εξέλιξη: μετά από μια ανθεκτικότερη και πιο δυναμική περίοδο διαπραγματεύσεων, κερδίζουμε συμμάχους,  οι σύμμαχοί μας κερδίζουν ερείσματα, οπότε γερμανοί  και λοιποί τραπεζίτες και ευρωκράτες, αναγκάζονται να χαλαρώσουν για ένα διάστημα τα μέτρα λιτότητας, (μέχρι τον επόμενο γύρο )

Τρίτη πιθανότητα: μετά από μια άκαρπη περίοδο διαπραγματεύσεων, χρεοκοπούμε (με τη θέλησή μας ή χωρίς) και αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε ένα εντελώς διαφορετικό δρόμο. Η χρεοκοπία δημιουργεί νέα δεδομένα και στην καλή περίπτωση, συμπαρασύρει και άλλους λαούς στην ανατροπή του ασφυκτικού status quo.»

 3 μήνες μετά, η δεύτερη επιλογή φαίνεται σχεδόν απίθανη. Την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη (που προκάλεσε την -δικαιολογημένη όπως αποδείχτηκε- αντίδραση του Μ. Γλέζου να ζητήσει συγνώμη από τον λαό), ακολούθησε μια βασανιστική περίοδος με καθημερινά πέρα-δώθε, αφαίμαξη των δημόσιων εσόδων για την αποπληρωμή των δόσεων, φυγή κεφαλαίων, επιβράδυνση παραγωγικών δραστηριοτήτων και ξόδεμα της αρχικής παλλαϊκής αισιοδοξίας και αγωνιστικότητας. Παράλληλα έγινε σε όλους φανερό, ότι καμία ουσιαστική ελάφρυνση δεν γίνεται αποδεκτή από τους δανειστές. Η λιτότητα είναι στρατηγική επιλογή και το παράδειγμα μιας χώρας που καταφέρνει έστω και προσωρινά να ανακόψει τον ρυθμό επιβολής της, είναι ανεπιθύμητο. Η εκβιαστική επιλογή της συμμόρφωσης με σύνθημα «κάθε θυσία για το ευρώ» εγγυάται τη συνέχιση μιας βασανιστικής πορείας προς την εξαθλίωση. Ωστόσο η επιλογή της ρήξης υπάρχει ακόμη και διατυπώνεται από πολλούς και πολλές: Στάση πληρωμών στους δανειστές μέχρι να ανακάμψουμε και ταυτόχρονα να ελεγχθεί πως, γιατί και τι ακριβώς χρωστάμε. Έλεγχος στην εκροή κεφαλαίων. Φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Διερεύνηση των μεγάλων οικονομικών εγκλημάτων. Σταδιακή ανάκτηση σκανδαλωδώς εκποιηθέντων που φέρουν άμεσα έσοδα όπως  ο ΟΠΑΠ ή έχουν κομβική σημασία για την παραγωγική διαδικασία όπως  η Αγροτική Τράπεζα. Επανεξέταση συμβάσεων παραχώρησης δημόσιας περιουσίας και αναστολή των σχεδιαζόμενων ιδιωτικοποιήσεων. Και ταυτόχρονα ένα σχέδιο καθολικής κοινωνικής ανασυγκρότησης με κατεύθυνση ένα αντι-νεοφιλελεύθερο μοντέλο προς μια οικονομία των αναγκών.

Μπορούμε ως κοινωνία να σηκώσουμε το βάρος μιας ρήξης με το εγχώριο και διεθνές κατεστημένο; Μπορεί το σημερινό πολιτικό προσωπικό και τα συγκροτημένα πολιτικά υποκείμενα να υπηρετήσουν μια διαφορετική κατεύθυνση; Κανείς δεν μπορεί να το εγγυηθεί με βεβαιότητα. Αυτό που διαπιστώνουμε όλες και όλοι είναι ότι οι ώρες συνεχίζουν να είναι κρίσιμες. Και ότι άμεσα μπορεί να τεθεί αμείλικτο το ερώτημα: Θα φύγουμε προς τα μπρος ή θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε, συμπαρασύροντας τις ελπίδες και των άλλων λαών της Ευρώπης και όχι μόνο;