Αμπελοχώρι Θηβών : Ο πρώτος επίσημος εορτασμός του Οσίου Εφραίμ

Με λαμπρότητα και παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου πραγματοποιήθηκαν οι λατρευτικές και εόρτιες εκδηλώσεις για τον πρώτο επίσημο εορτασμό του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου- μετά την αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο- στον Ι.Ν. Αναλήψεως του Κυρίου Αμπελοχωρίου, και στον Ι.Ν. Μεγάλης Παναγίας & Αγ. Δημητρίου στη Θήβα.

Ο Δήμαρχος Θηβαίων Γιώργος Αναστασίου που παρευρέθηκε στην Πολυαρχιερατική Θ.Λειτουργία στο Αμπελοχώρι ( γενέτειρα του Οσίου) και στον Μ. Πανηγυρικό Εσπερινό στη Θήβα, στην ομιλία του επεσήμανε ότι οι εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται από την Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας για τον χαρισματικό Άγιό μας, είναι, ίσως, όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίες σήμερα, που η κοινωνία δοκιμάζεται με πρωτόγνωρες προκλήσεις, τονίζοντας ότι

«η ζωή και το έργο αυτού του πνευματικού ανθρώπου, του Γέροντα Εφραίμ, που έζησε μία ενάρετη ησυχαστική ζωή, που αγωνίστηκε με την ευχή του Θεού, τις μετάνοιες, την προσευχή, τη νηστεία, την υπομονή και υπακοή, το λιγότερο που μπορεί να μας προσδώσει είναι αισιοδοξία και δύναμη, για να ανταπεξέλθουμε στη δύσκολη πλέον καθημερινότητά μας και πίστη ότι θα ξεπεράσουμε τον σκόπελο, με τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού και των Αγίων μας»

 Κλείνοντας, ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιο για τη διοργάνωση των λατρευτικών εκδηλώσεων καθώς και τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο για την τιμητική παρουσία του και του ευχήθηκε υγεία και μακροημέρευση για τη συνέχιση του ιδιαίτερα σημαντικού έργου του.

 Η ζωή του Οσίου Εφραίμ ήταν καλογερική. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1933 άφησε τον κόσμο και ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Η Χάρις του Θεού τον είχε κοσμήσει και με το προορατικό χάρισμα, γι ‘αυτό και έβλεπε καταστάσεις πού έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς ακόμα και μικρά παιδιά με τα ονόματα τους.

 Τον Νοέμβριο του ’96 ένα ισχυρό επεισόδιο τον έριξε μόνιμα στο κρεβάτι με σχεδόν τέλεια ακινησία, αφωνία, αδυναμία

καταπόσεως... Δεν αναπαυόταν στην κατάκλιση. Προτιμούσε να κάθεται στο κρεβάτι με τα πόδια χαμηλά στο πάτωμα και την πλάτη στηριγμένη σε μαξιλάρια. Όπως πάντοτε πολύ σκυφτός. Η αγαπημένη του στάση προσευχής. Σ’ αυτήν τη στάση τον πήρε ήσυχα ο Θεός στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998».